ตอนที่ 2: งานเลี้ยงบริษัท
785 Words
วันศุกร์เย็น ตึกวรเทพกรุ๊ปเงียบสงบผิดปกติ เพราะพนักงานเกือบทั้งบริษัทถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่ที่โรงแรมหรูระดับห้าดาวย่านสาทร
ภัคธีมาเดินออกจากลิฟต์ด้วยชุดเดรสสีดำเรียบง่ายที่ยืมมาจากณิชชา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอมีในกรุงเทพฯ ชุดนี้รัดรูปพอดีตัว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เธอไม่เคยโชว์ในวันทำงานปกติ
“แกสวยมากเลยเว้ย” ณิชชากระซิบข้างหู ขณะจูงแขนกันเข้าไปในฮอลล์บอลรูม “คืนนี้ปล่อยตัวบ้างนะ อย่าคิดแต่งานกับน้องอย่างเดียว”
ภัคธีมายิ้มฝืดๆ “กูแค่มาโชว์ตัวแป๊บเดียว เดี๋ยวขอตัวกลับก่อนนะ มีเวรเฝ้าไข้ตอนเที่ยงคืน”
ฮอลล์ตกแต่งด้วยแสงสีทองอ่อนๆ ดนตรีแจ๊สเบาๆ ลอยคลอ มีโต๊ะบุฟเฟต์ยาวเหยียดเต็มไปด้วยอาหารระดับมิชลิน และบาร์เครื่องดื่มที่เปิดฟรีตลอดคืน พนักงานหลายร้อยคนแต่งตัวสวยหล่อ มิงเกิลกันอย่างสนุกสนาน
ธนัช ผู้จัดการแผนกของเธอ เดินตรงมาทักทายทันทีที่เห็น “สวยมากครับคุณภัคธีมา คืนนี้ผ่อนคลายหน่อยนะ”
“ขอบคุณค่ะผู้จัดการ” เธอยิ้มตอบ แล้วรับแก้วค็อกเทลที่เขายื่นให้
หนึ่งแก้ว สองแก้ว สามแก้ว...
ภัคธีมาไม่รู้ตัวว่าตัวเองดื่มเร็วเกินไป เธอเครียดมานาน ค่ารักษาน้องชายรอบนี้แพงกว่าที่คิด คนที่โรงพยาบาลโทรตามทุกวัน ความกดดันทั้งหมดระเบิดออกมาในคืนนี้พร้อมแอลกอฮอล์
ณิชชาพยายามห้าม “พอเถอะภัค เดี๋ยวเมา”
“อีกนิดเดียว... กูแค่ต้องการลืมสักคืน” เธอพูดเสียงสั่น
เวลาใกล้เที่ยงคืน ผู้บริหารระดับสูงเริ่มขึ้นกล่าวต้อนรับ วายุภัทร วรเทพ ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท เดินขึ้นเวทีด้วยท่วงท่าสง่างาม ไมโครโฟนในมือ แต่เขาเอ่ยเพียงไม่กี่ประโยคสั้นๆ เย็นชาเหมือนเคย
“ยินดีต้อนรับพนักงานใหม่ทุกคน ขอให้ทุ่มเททำงานเพื่อบริษัทเหมือนที่บริษัททุ่มเทให้พวกคุณ”
เสียงปรบมือดังกึกก้อง แต่ภัคธีมาไม่ได้ปรบมือด้วย เธอก้มหน้าก้มตาดื่มต่อ สายตาของวายุภัทรที่กวาดมองผู้ฟัง หยุดลงที่เธออีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเดินลงจากเวทีไปนั่งโต๊ะ VIP มุมสุดห้องกับกลุ่มผู้บริหารและแขกสำคัญ
ภัคธีมารู้สึกมึนหัว เธอลุกขึ้นจะไปห้องน้ำ แต่ขาแข้งอ่อนจนเกือบล้ม โชคดีที่มีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวเธอไว้ทัน
“ระวังครับ”
เสียงทุ้มนุ่ม แต่ไม่ใช่ของธนัช
เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างพร่ามัว เห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้ม กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ผสมควันบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้าจมูก
“ขอบ...คุณค่ะ” เธอพูดไม่ชัด แล้วพยายามเดินต่อ
แต่แขนนั้นไม่ยอมปล่อย กลับโอบแน่นขึ้น พาเธอเดินออกจากฮอลล์ไปทางโถงลิฟต์อย่างเงียบๆ
ภัคธีมาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังถูกพาไปไหน เธอแค่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด ท่ามกลางความมึนเมาเต็มสมอง
ลิฟต์พุ่งขึ้นไปชั้นบนสุด – ชั้นเพนต์เฮาส์สวีทที่จองไว้สำหรับแขก VIP
ประตูห้องเปิดออก ห้องสวีทกว้างขวางหรูหรา วิวเมืองกรุงเทพยามค่ำคืนสวยงามระยิบระยับผ่านกระจกบานใหญ่
ชายคนนั้นปล่อยเธอลงบนโซฟาหนังนุ่ม แล้วถอดสูทคลุมไหล่ให้เธอ
ภัคธีมามองหน้าเขาอย่างพยายามเพ่ง สายตาพร่ามัว แต่จำได้... ดวงตาคู่นั้น คมกริบ เย็นเยือก แต่ตอนนี้กำลังมองเธอด้วยแววที่เธออ่านไม่ออก
“คุณ...คือใครคะ” เธอถามเสียงอ้อแอ้
เขาไม่ตอบ แต่ก้มลงใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาเข้มคมอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว
“คนที่เธอไม่ควรยุ่งด้วย” เขาพูดเสียงต่ำ ก่อนยกแก้วน้ำเย็นจัดมาให้เธอดื่ม
ภัคธีมาดื่มตามที่เขาสั่งโดยไม่ขัดขืน แล้วทุกอย่างก็เริ่มเลือนราง
เธอจำได้เพียงว่าเขาอุ้มเธอไปวางบนเตียงขนาดคิงไซส์ใหญ่ แล้วมีมืออุ่นๆ ค่อยๆ ปลดกระดุมเดรสของเธอออกทีละเม็ด
“อย่า...” เธอพึมพำ แต่เสียงอ่อนแรงจนแทบไม่ได้ยิน
“ชูว์...” เขากระซิบข้างหู “คืนนี้...เธอเป็นของฉัน”
แล้วความมืดก็กลืนทุกอย่าง
ภัคธีมาไม่รู้เลยว่า ชายที่กำลังครอบครองร่างกายเธออย่างดิบหิวกระหายในคืนนั้น คือวายุภัทร วรเทพ ผู้ที่เธอหวาดกลัวที่สุดในบริษัท
และนี่คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยอำนาจ ความเกลียด และความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทาน
- Writer
