ตอนที่ 3: คืนร้อนแรงที่ไม่คาดฝัน (NC20++)

885 Words

ภัคธีมาไม่รู้ตัวว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นเมื่อไหร่ เธอรู้สึกเพียงความร้อนจากร่างกายแข็งแกร่งที่โอบเธอไว้แน่น และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เข้มข้นจนทำให้หัวใจเต้นระรัว ห้องเพนต์เฮาส์สวีทมืดสลัว มีเพียงแสงจากโคมข้างเตียงและแสงไฟเมืองที่ลอดผ่านม่านบาง ร่างสูงใหญ่ของวายุภัทร วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่ดวงตาคู่นั้นที่มองลงมา...เต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ไม่อาจซ่อน “คุณ...” เธอพึมพำเสียงอ้อแอ้ พยายามดันอกกว้างของเขา “อย่า...ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ยิ้มที่เย็นชาแต่กลับทำให้เธอขนลุกซู่ “ไม่เป็นไร...คืนนี้เธอจะได้รู้จักฉันดี” มือใหญ่ของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้นตามต้นขาเรียบเนียน ใต้ชายเดรสที่เลิกขึ้นจนเกือบถึงสะโพก ภัคธีมาพยายามขยับหนี แต่แอลกอฮอล์ทำให้ร่างกายอ่อนยวบ เธอทำได้แค่กำผ้าปูที่นอนแน่น “อย่าเลยค่ะ...ฉันเมา...ฉัน...” เสียงเธอสั่นเครือ “ฉันรู้” เขากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านใบหูจนเธอสะดุ้ง “แต่ฉันอยากได้เธอตั้งแต่เห็นหน้าเธอครั้งแรกในห้องประชุม” คำพูดนั้นทำให้ภัคธีมาชะงัก เธอพยายามเพ่งมองใบหน้าเขาในความมืด จำได้เลือนราง...ดวงตาคมกริบคู่นั้น เธอเคยเห็นที่ไหน? แต่ก่อนที่เธอจะนึกออก มือของเขาก็ปลดกระดุมเดรสของเธอออกทีละเม็ด ช้าๆ อย่างตั้งใจ ผิวขาวเนียนค่อยๆ เผยออกมาใต้แสงสลัว เขาก้มลงจูบที่ซอกคอเบาๆ ก่อนเลื่อนลงต่ำ ริมฝีปากร้อนรนดูดเม้มจน**รอยแดงระเรื่อ “อ๊ะ...” เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายเธอตอบสนองแม้สมองจะตะโกนว่าผิด วายุภัทรยกศีรษะขึ้นมองเธอ ดวงตาเข้มขึ้นด้วยความปรารถนา “เสียงหวานดี...ฉันอยากได้ยินอีก” เขาดึงเดรสของเธอลงจากไหล่ทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเสื้อในลูกไม้สีดำที่เธอใส่ตามคำยุของณิชชา มือใหญ่บีบอกอวบอิ่มผ่านผ้าบางนั้นแน่นจนเธอแอ่นอกโดยอัตโนมัติ “สวย...” เขาพึมพำเสียงทุ้ม ก่อนก้มลงดูดเม้มห***มที่ชูชันผ่านเนื้อผ้า จนผ้าชุ่มไปด้วยน้ำลายร้อนของเขา ภัคธีมากัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียง แต่เมื่อเขาดึงเสื้อในลงและใช้ลิ้นวนรอบห***มโดยตรง เธอก็ทนไม่ไหว ครางออกมาดังลั่น “อา...อย่า...แบบนี้...” แต่เขาไม่หยุด มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปใต้กระโปรง เลื่อนนิ้วเข้าไปในกางเกงในที่เริ่มชุ่มชื่น เขาสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะนั้นทันที “โกหกร่างกายตัวเองทำไม” เขากระซิบเสียงแหบ “เธอพร้อมสำหรับฉันแล้ว” นิ้วยาวของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปในช่องแคบร้อนผ่าว ช้าๆ แต่ลึกจนสุด เธอสะดุ้งสุดตัว กำผ้าปูแน่นจนนิ้วขาว “เจ็บ...อ๊ะ!” “ผ่อนคลาย” เขาสั่งเสียงต่ำ ก่อนขยับนิ้วเข้า-ออกช้าๆ เพิ่มอีกหนึ่งนิ้ว จนร่างกายเธอเริ่มปรับตัวและหลั่งน้ำออกมามากขึ้น ภัคธีมารู้สึกถึงความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง เธอเกลียดตัวเองที่ยอมให้ร่างกายตอบสนอง แต่หยุดไม่ได้ วายุภัทรดึงนิ้วออกมา แล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกายกำยำ กล้ามเนื้อชัดเจนทุกสัดส่วน และส่วนนั้นที่แข็งชูชันใหญ่โตจนเธอตาโต “ไม่...ไม่ได้...ใหญ่เกิน” เธอพึมพำเสียงสั่น เขายิ้มเย็น “ฉันจะทำให้เธอรับได้” เขาจับขาเธอแยกออกกว้าง แล้วค่อยๆ ดันส่วนนั้นเข้าไปช้าๆ หัวใหญ่เบียดเข้าไปในช่องแคบที่ตอดรัดเขาแน่น “อ๊าาาา!” เธอร้องลั่นตัวเกร็ง วายุภัทรหยุดนิ่งให้เธอปรับตัว ก่อนดันเข้าไปลึกสุดในครั้งเดียว เธอรู้สึกถึงความแน่นเต็มจนแทบหายใจไม่ออก “แน่นดี...รัดฉันจนจะตาย” เขาครางเสียงแหบ ก่อนเริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ แต่หนักหน่วงทุกครั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องผสมกับเสียงครางของทั้งคู่ ภัคธีมาเริ่มจากเจ็บปนเสียว แต่ไม่นานความเสียวก็กลบเจ็บจนหมด เธอแอ่นสะโพกเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว “แรงกว่านี้...” เธอหลุดพูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ วายุภัทรยิ้มกริ่ม “อย่างนี้เหรอ?” เขาจับขาเธอพาดบ่า แล้วกระแทกเข้าแรงและเร็วขึ้นทุกที เตียงสั่นสะเทือนตามจังหวะดุเดือด “อ๊า...อ๊าาา...ใกล้แล้ว!” เธอร้องครางลั่น “ปล่อยมาเลย...ให้ฉัน” เขาสั่ง ก่อนกระแทกหนักสุดอีกหลายครั้ง ภัคธีมารู้สึกถึงจุดสุดยอดที่พุ่งทะยาน ร่างกายเกร็งกระตุก น้ำรักหลั่งออกมาเปียกชุ่ม วายุภัทรครางลั่นตามมา ปลดปล่อยความร้อนแรงทั้งหมดเข้าไปลึกสุดในตัวเธอ ทั้งคู่หอบหายใจแรง เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ก่อนดึงเธอเข้ามากอดแน่น ภัคธีมา ค่อยๆ หลับไปในอ้อมแขนนั้น ด้วยความเหนื่อยล้าและมึนเมา เธอไม่รู้เลยว่า คืนนี้เธอได้มอบตัวให้กับชายที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ และเขาจะไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more