ตอนที่ 1: ก้าวแรกสู่บริษัทใหญ่
709 Words
แสงแดดยามเช้าของกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของตึกวรเทพกรุ๊ป สูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง ภัคธีมา สิริวัฒน์ ยืนอยู่หน้าประตูหมุนอัตโนมัติ มือกำกระเป๋าสะพายใบเก่าจนนิ้วขาว เธอสูดหายใจลึก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุอก
วันนี้คือวันแรกที่เธอจะเริ่มงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่การตลาดระดับต้นของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เงินเดือนที่ได้มาจะพอจ่ายค่าห้องพัก ค่ากินอยู่ และที่สำคัญที่สุด...ค่ารักษาพยาบาลให้น้องชายเพียงคนเดียวที่ป่วยเป็นโรคไตเรื้อรัง
“สู้ๆ นะภัค” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่หรูหราจนตาลาย พื้นหินอ่อนขัดมันเงา โคมไฟคริสตัลระยิบระยับ พนักงานต้อนรับยิ้มหวานต้อนรับเธออย่างมืออาชีพ
หลังจากผ่านพิธีการรับตัวพนักงานใหม่ ภัคธีมาก็ถูกพาไปยังชั้น 35 ซึ่งเป็นที่ตั้งของแผนกการตลาด ผู้จัดการแผนก – ธนัช ชยานนท์ – ชายหนุ่มวัย 30 ต้นๆ หน้าตาคมเข้ม ยิ้มอบอุ่น ต้อนรับเธออย่างเป็นกันเอง
“ยินดีต้อนรับสู่ทีมครับคุณภัคธีมา” ธนัชยื่นมือมาให้จับ “ผมธนัช ผู้จัดการแผนก ถ้ามีอะไรสงสัยถามผมได้ทุกเรื่องเลยนะครับ”
ภัคธีมารู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันที “ขอบคุณมากค่ะผู้จัดการ”
ระหว่างที่ธนัชพาเดินดูแผนก เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากพนักงานคนอื่น
“ผู้จัดการธนัชหล่อมากเลยเนาะ ผู้หญิงใหม่ๆ มาทีไรยิ้มหวานตลอด”
“แต่ระวังนะ ผู้จัดการชอบช่วยเด็กใหม่ แต่ข้างบน... CEO น่ะโหดมาก”
ภัคธีมาแอบขมวดคิ้ว CEO? เธอเคยได้ยินชื่อ วายุภัทร วรเทพ แค่ในข่าวเท่านั้น ชายหนุ่มวัย 32 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและเด็ดขาด บริษัทนี้เป็นของตระกูลเขา และเขาคือคนที่ควบคุมทุกอย่างด้วยมือเหล็ก
บ่ายวันนั้น ธนัชพาเธอไปประชุมต้อนรับพนักงานใหม่ทั้งหมด 10 คน ห้องประชุมใหญ่โต โต๊ะยาวกลางห้อง และที่นั่งหัวโต๊ะ...ว่างเปล่า
“วันนี้คุณวายุภัทรติดประชุมด่วนข้างนอก เลยไม่ได้มาด้วย” ธนัชกระซิบให้เธอฟัง “แต่บางทีท่านอาจจะแวะมาทักทายก็ได้”
ภัคธีมาไม่ได้คิดอะไร เธอแค่ตั้งใจฟังการบรรยายเกี่ยวกับโครงสร้างบริษัท วิสัยทัศน์ และกฎระเบียบที่เข้มงวด
แต่แล้ว ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
ทุกคนในห้องเงียบกริบ หันไปมองพร้อมกัน
ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท เดินก้าวเข้ามา บุคลิกเย็นยะเยือกราวกับอากาศในห้องลดลงสิบองศา ใบหน้าคมเข้ม กรามชัด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มองทุกคนราวกับกำลังประเมินราคา
วายุภัทร วรเทพ
เขาไม่ได้พูดอะไรกับใคร เดินตรงไปนั่งหัวโต๊ะ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะ อีกข้างถือแก้วกาแฟดำที่ควันยังลอยกรุ่น
“ต่อ” เสียงเข้มต่ำดังขึ้นเพียงคำเดียว
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่กำลังบรรยายอยู่รีบดำเนินการต่อทันที เสียงสั่นเล็กน้อย
สายตาของวายุภัทรที่ผ่านพนักงานใหม่ทีละคน ช้าๆ ราวกับกำลังจดจำใบหน้า
และแล้ว... สายตาคู่นั้นก็หยุดอยู่ที่ภัคธีมา
เธอรู้สึกได้ถึงความหนักหน่วงของสายตานั้น มันไม่ใช่การมองแบบธรรมดา มันเหมือนนักล่าที่เจอเหยื่อที่น่าสนใจ
ภัคธีมารีบก้มหน้า จดอะไรก็ไม่รู้ลงสมุด เธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีนั้น วายุภัทรได้จดจำใบหน้าของเธอไว้อย่างแม่นยำ
ประชุมจบลงอย่างรวดเร็ว วายุภัทรลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตึงเครียดในห้อง
“น่ากลัวมากเลยเนาะ” เพื่อนพนักงานใหม่คนหนึ่งกระซิบ
“ใช่... ได้ยินว่าท่านไม่เคยยิ้มให้ใครเลย”
ภัคธีมาไม่ได้พูดอะไร เธอแค่คิดในใจว่า... ขอแค่เธอทำงานดีๆ เก็บเงินให้น้อง ไม่มีปัญหากับใคร โดยเฉพาะคนอย่างวายุภัทร วรเทพ เธอก็พอใจแล้ว
แต่ชีวิตมักไม่เป็นอย่างที่หวัง
ค่ำวันศุกร์หน้า บริษัทจะมีงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่
และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
- Writer
