หลังจากรวิศกลับไป วายุภัทรยืนจ้องภัคธีมาด้วยสายตาที่มืดทะมึน ความหึงหวงเดือดพล่านในอกเขาเหมือนไฟที่ถูกจุดติด เขาเดินตรงมาหาเธอ จับแขนเธอลากเข้าไปในห้องส่วนตัวอีกครั้ง ล็อกประตูดังปัง
“คุณ...คุณจะทำอะไรอีก!” เธอร้องเสียงสั่น ถอยหลังจนหลังชนโต๊ะทำงาน
วายุภัทรโน้มตัวลงใกล้ ใบหน้าเย็นชาแต่ดวงตาลุกโชน “เธอหัวเราะกับมันเหรอ? ชอบน้องฉันมากนักใช่ไหม? มันจีบเธอต่อหน้าฉัน!”
ภัคธีมาส่ายหน้า “ไม่ใช่แบบนั้น! เขาแค่พูดเล่นๆ ฉันหัวเราะเพราะขำ ไม่ได้คิดอะไร!”
“แต่ฉันคิด!” เขาตะคอก มือใหญ่จับคางเธอยกขึ้น บังคับให้สบตา “รวิศมันชอบผู้หญิงทุกคน มันเคยแย่งทุกอย่างจากฉันตั้งแต่เด็ก และตอนนี้...มันกำลังมองเธอ!”
เธอสะบัดคางออก “คุณหึงน้องตัวเองเหรอคะ? เขาแค่น้องชายคุณเอง!”
วายุภัทรหัวเราะเย็น “หึง? มากกว่านั้น ฉันคลั่ง! ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะเธอ แม้แต่น้องฉันเอง!”
เขาดึงเธอเข้ามาจูบอย่างดุเดือด ริมฝีปากบดข
