หลังจากคืนปลอบประโลมที่ทั้งคู่เยียวยาหัวใจกันและกัน ภัคธีมาเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์นี้กำลังเข้าสู่ช่วงที่ “มั่นคง” มากขึ้น วายุภัทรเปิดใจกับเธอมากกว่าเดิม และเธอก็เริ่มเปิดใจรับเขาเช่นกัน
แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ภัคธีมากำลังจัดเอกสารในห้องทำงานส่วนตัวที่บ้าน โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เธอรับสาย
“สวัสดีค่ะคุณภัคธีมา ฉันศรีสุดา วรเทพ แม่ของวายุภัทรค่ะ”
ภัคธีมาชะงัก หัวใจเต้นแรง “สวัสดีค่ะคุณหญิง...มีอะไรหรือคะ?”
เสียงคุณหญิงศรีสุดาอ่อนโยนแต่แฝงความหนักแน่น “แม่อยากชวนคุณมาคุยกันหน่อยค่ะ เป็นเรื่องส่วนตัว เกี่ยวกับลูกชายแม่และคุณ วันพรุ่งนี้บ่ายสะดวกไหมคะ? ที่บ้านตระกูลวรเทพ แม่จะส่งรถไปรับ”
ภัคธีมารู้สึกไม่ดี แต่ปฏิเสธไม่ได้ “ได้ค่ะ...ฉันจะไป”
เย็นนั้น วายุภัทรกลับมา เธอเลือกที่จะไม่บอกเขาเรื่องที่คุณหญิงเรียกตัวไป เธอแค่ยิ้มให้เขาเหมือนทุกวัน
