ตอนที่ 6: การต่อสู้เริ่มต้น
1024 Words
ภัคธีมาเดินออกจากห้องทำงานของวายุภัทรด้วยขาที่สั่นเทา น้ำตาไหลพรากจนมองทางไม่ชัด เธอรีบตรงไปยังห้องน้ำพนักงานที่ชั้นล่างสุดเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาคนอื่น
ในห้องน้ำ เธอสาดน้ำเย็นใส่หน้าอย่างแรง พยายามสงบสติอารมณ์ “สงบๆ นะภัค แกต้องคิดหาทางออก”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาฟังบันทึกเสียงย้อน คำขู่ของเขาชัดเจนทุกคำ – การไล่ออก การทำให้หางานไม่ได้ การรู้เรื่องน้องชายเธอหมดเปลือก
“ต่ำช้าที่สุด!” เธอกัดฟันพึมพำ ก่อนโทรหาณิชชาอีกครั้ง
“ณิช...เขาขู่กูจริงๆ ด้วย บอกว่าจะไล่กูออกถ้าไม่ยอมเป็นของเขา” เธอเล่าด้วยเสียงสั่น
ณิชชาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “แกมีหลักฐานไหม? ถ้ามี ไปแจ้งตำรวจเลย! นี่มัน blackmail ชัดๆ”
“กูมีบันทึกเสียง แต่...กูกลัว ถ้าเรื่องใหญ่โต น้องกูจะเดือดร้อน เขามีเส้นสายใหญ่โตขนาดไหนแกก็รู้”
“งั้นแกจะยอมเหรอ? ยอมให้เขาเอาเปรียบแบบนี้?”
ภัคธีมาถอนหายใจ “กูไม่รู้...กูต้องคิดก่อน พรุ่งนี้เขานัดกูอีก”
หลังวางสาย เธอเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วกลับไปที่แผนกอย่างเงียบๆ ธนัช ผู้จัดการ เห็นเธอหน้าซีดก็ถามด้วยความห่วงใย
“คุณภัคธีมา เป็นอะไรรึเปล่าครับ? ดูไม่ค่อยสบาย”
“ปวดหัวนิดหน่อยค่ะผู้จัดการ” เธอฝืนยิ้ม “เดี๋ยวดีขึ้นค่ะ”
ตลอดบ่าย เธอทำงานอย่างไม่มีสมาธิ รายงานที่ต้องส่งให้ธนัชเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด จนเขาต้องเรียกไปเตือนเบาๆ
“ระวังหน่อยนะครับ ถ้างานมีปัญหา CEO อาจจะเห็นได้”
คำว่า CEO ทำให้เธอสะดุ้ง “ค่ะ...ขอโทษค่ะ”
เลิกงาน เธอรีบไปโรงพยาบาลเพื่อรับน้องชาย ธีรภัทรยิ้มให้เธออย่างสดใส แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากอาการป่วย
“วันนี้หมอบอกว่าต้องตรวจเลือดเพิ่ม พรุ่งนี้มีคิว dialysis อีก” น้องชายบอก
ภัคธีมากอดน้องแน่น “พี่จะหาเงินมาให้ ไม่ต้องห่วงนะ”
แต่ในใจเธอ เธอรู้ว่าถ้าถูกไล่ออก ทุกอย่างจะพังทลาย
กลับถึงคอนโด เธอนั่งกอดเข่าบนพื้นห้อง นึกถึงทางเลือก
ทางแรก: ยอมเขา กลายเป็นของเล่นให้ผู้ชายเย็นชาแบบนั้น แต่ได้งาน ได้เงินรักษาน้อง
ทางสอง: ปฏิเสธ แล้วแจ้งตำรวจ แต่เสี่ยงถูกเล่นงานจากอำนาจเขา อาจเสียทุกอย่าง
ทางสาม: ลาออกเอง หางานใหม่ แต่ในเศรษฐกิจแบบนี้ ยากมาก แถมเขาขู่ว่าจะทำให้หางานไม่ได้
“ทำไมชีวิตกูต้องมาเจอแบบนี้” เธอร้องไห้เงียบๆ
เช้าวันถัดมา เธอตัดสินใจได้แล้ว เธอจะไปพบเขา แต่ไม่ยอมง่ายๆ เธอจะต่อรอง อย่างน้อยก็เพื่อปกป้องตัวเองและน้อง
9 โมงเช้า เธอยืนหน้าห้องทำงานเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอเปิดบันทึกเสียงไว้เหมือนเดิม แล้วเคาะประตูเข้าไป
วายุภัทรนั่งรออยู่แล้ว ในสูทสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นเธอ
“มาตรงเวลาดี” เขาพูดเสียงต่ำ “นั่งสิ”
ภัคธีมานั่งลง มองตรงไปที่เขา “ฉันมาพูดให้ชัด ฉันไม่ยอมเป็นของเล่นคุณหรอกนะ”
เขายกคิ้ว “แล้วเธอจะมาทำไม?”
“ฉัน...ฉันยอมเจรจา” เธอพูดเสียงสั่น “แต่มีเงื่อนไข ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำอะไรฉันอีก ถ้าคุณอยากได้...ความสัมพันธ์แบบนั้น ต้องเป็นไปด้วยความยินยอมทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ขู่”
วายุภัทรหัวเราะออกมา เสียงทุ้มก้องห้อง “เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์ต่อรองเหรอ? ฉันเป็นคนถือไพ่ทั้งหมด”
“คุณอาจมีอำนาจ แต่ฉันมีหลักฐาน” เธอตอบกลับอย่างกล้า “บันทึกเสียงที่คุณขู่ฉัน ถ้าคุณบังคับ ฉันจะเอาไปแจ้งตำรวจ”
ดวงตาเขาคมกริบขึ้น “กล้าหาญดี...แต่เธอรู้ไหมว่าฉันมีทนายที่ดีที่สุดในประเทศ? และหลักฐานจากคืนนั้นที่โรงแรม กล้องวงจรปิดเห็นเธอเดินตามฉันมาเอง ไม่มีสัญญาณว่าถูกบังคับ”
ภัคธีมาหน้าเสีย “แต่...แต่ฉันเมา!”
“ศาลไม่สนใจหรอก” เขายิ้มเย็น “เธอแพ้แน่”
เธอก้มหน้า น้ำตาคลอ “แล้วคุณอยากได้อะไรจากฉันกันแน่? แค่...เซ็กส์?”
วายุภัทรลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มลงจับคางเธออีกครั้ง “มากกว่านั้น ฉันอยากได้เธอทั้งหมด ตัว เท่าไร และจิตใจ”
“ทำไมต้องเป็นฉัน?” เธอถามเสียงแผ่ว
“เพราะเธอต่างจากผู้หญิงคนอื่น เธอฉลาด มั่นใจ และ...รสชาติดี” เขากระซิบข้างหู จนเธอขนลุกซู่
ภัคธีมาสะบัดคางออก “ฉันเกลียดคุณ!”
“เกลียดได้ แต่เธอจะยอมฉันในที่สุด” เขาพูดมั่นใจ “ข้อเสนอของฉัน: ยอมเป็นของฉัน 1 เดือน แลกกับงานที่มั่นคง และฉันจะจ่ายค่ารักษาน้องชายเธอทั้งหมด รวมถึงหาหมอที่ดีที่สุดให้”
เธอตาโต “คุณ...คุณจะช่วยน้องฉัน?”
“ใช่ ถ้าเธอยอม” เขานั่งลงที่ขอบโต๊ะ มองเธออย่างกดดัน “ตัดสินใจเดี๋ยวนี้”
ภัคธีมาคิดหนัก น้องชายคือทุกอย่างของเธอ ถ้าเขาช่วยจริงๆ มันจะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอ
“ตกลง...แต่แค่ 1 เดือน และไม่บังคับฉันเรื่อง...เรื่องนั้น ถ้าฉันไม่ยอม”
วายุภัทรยิ้มพอใจ “ตกลง แต่เธอต้องย้ายมาอยู่กับฉัน และทำหน้าที่ 'เลขาส่วนตัว' ในที่ทำงาน”
“อะไรนะ!” เธออุทาน
“ใช่ เธอจะอยู่ใกล้ฉันตลอดเวลา” เขายื่นมือมา “Deal?”
ภัคธีมามองมือเขาอย่างลังเล ก่อนยื่นมือไปจับด้วยความจำใจ
“Deal...แต่ถ้าคุณผิดสัญญา ฉันจะไม่ยอมเงียบ”
เขาจับมือเธอแน่น แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้ จูบปากเธออย่างรวดเร็วแต่ดุเดือด
“อึก!” เธอผลักเขาออก “คุณทำอะไร!”
“แค่ตราประทับสัญญา” เขายิ้ม “พรุ่งนี้ย้ายแผนกมาเป็นเลขาฉัน และเย็นนี้ย้ายของมาคอนโดฉัน”
ภัคธีเดินออกจากห้องด้วยความโกรธและสับสน เธอยอมแล้วจริงๆ เหรอ?
แต่เพื่อน้อง...เธอต้องยอม
- Writer
