ภัคธีมานั่งเงียบตลอดทางกลับคอนโดในค่ำคืนนั้น ร่างกายยังช้ำระบมจาก “บทลงโทษ” ที่ร้อนแรงเกินหยุดยั้ง วายุภัทรขับรถเอง มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างเอื้อมมาวางบนต้นขาเธอเบาๆ ราวกับกลัวเธอจะหายไป
ไม่มีใครพูดอะไรจนรถจอดที่ลานจอดใต้คอนโด The Empyrean
เขาหันมามองเธอในความมืดของรถ “พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล ไปหาน้องเธอ”
ภัคธีมาสะดุ้ง “ไปทำไมคะ?”
“ไปดูอาการเขา แล้วคุยกับหมอเอง” เขาตอบเรียบๆ “ฉันบอกแล้วว่าจะช่วย”
เธอเงียบครู่หนึ่ง “ขอบคุณค่ะ...แต่ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำขนาดนี้”
วายุภัทรไม่ตอบทันที เขาลงจากรถ เดินมาเปิดประตูให้เธอ แล้วพาเธอขึ้นลิฟต์ส่วนตัว เมื่อประตูปิด เขาถึงเอ่ยเสียงต่ำ
“เพราะฉันอยากให้เธอเป็นหนี้บุญคุญฉันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้...เพื่อที่เธอจะหนีฉันไม่ได้”
ภัคธีมามองเขา แต่ไม่โต้ตอบอะไรในใจเธอเริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดนั้น
เช้าวันถัดมา รถลิมูซีนสีดำพาทั้งค
