วายุภัทรล็อกประตูห้องส่วนตัวดังคลิก แล้วหันมามองภัคธีมาด้วยดวงตาที่มืดทะมึนราวกับพายุกำลังก่อตัว เขาเดินตรงเข้ามา จับแขนเธอลากไปที่โซฟาหนังตัวยาวในมุมห้องอย่างไม่ปราณี
“คุณ...ปล่อยฉัน!” เธอร้องเสียงสั่น พยายามดิ้น แต่เขากดเธอนั่งลงแน่น
“เธอทำให้ฉันโกรธ” เขาพูดเสียงต่ำกร้าว ก้มลงใกล้จนลมหายใจร้อนรนพัดใบหน้าเธอ “คุยกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน ยังกล้าบอกว่าไม่มีอะไร?”
ภัคธีมากัดริมฝีปาก “ฉันบอกแล้วว่าเขาแค่มาทักทาย!”
“ไม่พอใจ” เขาตอบสั้น ก่อนจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะ มัดไว้ด้วยเนกไทสีเงินของตัวเองอย่างรวดเร็วและแน่นหนา
“คุณทำอะไร!” เธออุทาน ตื่นตระหนกเมื่อรู้ตัวว่าถูกมัดมือไว้กับที่พนักโซฟา
“ลงโทษ” เขาพูดเสียงแหบ ยิ้มมุมปากเย็นชา “เธอต้องจำให้แม่น ว่าเธอเป็นของใคร”
เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ด ช้าๆ อย่างตั้งใจ เผยให้เห็นเสื้อในลูกไม้สีแดงเข้มที่เขาซื้อมา
