ตอนที่ 7: เลขานุการส่วนตัว
1069 Words
เย็นวันนั้น ภัคธีมานั่งกอดเข่าอยู่ในห้องนอนเล็กๆ ของคอนโดเช่าเก่าแก่ย่านชานเมือง ของใช้ส่วนตัวมีไม่มาก – เสื้อผ้าบรรจุในตู้ใบเดียว หนังสือเรียนเก่าๆ กองมุมห้อง รูปถ่ายครอบครัววางอยู่บนหัวเตียง และกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่เธอซื้อมือสองตอนย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ
เธอมองน้องชายที่นั่งรถเข็นดูทีวีในห้องนั่งเล่น แล้วถอนหายใจยาว
“พี่ต้องย้ายไปอยู่ที่ใหม่ชั่วคราวนะ เพื่อนที่ทำงานให้ที่พักใกล้บริษัท” เธอโกหกเสียงเบา “เดี๋ยวพี่จะมาหาทุกวันเหมือนเดิม”
ธีรภัทรหันมายิ้ม “พี่ทำงานหนักมากเลย พี่ต้องพักผ่อนบ้างนะ”
คำพูดนั้นทำให้เธอน้ำตาคลอ เธอเดินเข้าไปกอดน้องแน่น “พี่ทำเพื่อน้องไงเล่า”
19:00 น. รถลิมูซีนสีดำสนิทจอดรออยู่หน้าคอนโดเก่า คนขับในชุดสูทลงมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ
“คุณภัคธีมาครับ คุณวายุภัทรสั่งให้ผมมารับและช่วยขนของครับ”
ภัคธีมาชะงัก “ไม่ต้องหรอกค่ะ ของฉันมีแค่กระเป๋าใบเดียว”
แต่คนขับยืนยัน “ท่านบอกว่าต้องดูแลให้เรียบร้อยครับ”
เธอจึงยกกระเป๋าเดินทางใบเก่าลงมาเอง คนขับรีบรับไปใส่ท้ายรถทันที
ระหว่างทางไปคอนโดของวายุภัทร ภัคธีมานั่งตัวเกร็ง มือกำโทรศัพท์แน่น เธอส่งข้อความหาณิชชา
“กูกำลังจะย้ายไปอยู่กับเขาแล้ว กลัวฉิบหาย”
ณิชชาตอบกลับทันที “แกบ้าไปแล้ว! ถ้าเขาทำอะไรแย่ๆ ร้องมาเลยนะ กูจะบุกไปช่วย”
รถลิมูซีนเลี้ยวเข้าสู่ย่านสุขุมวิท ตึกคอนโดสูงระฟ้าที่ชื่อ “The Empyrean” – คอนโดหรูระดับท็อปของเมือง ที่เธอเคยเห็นแต่ในนิตยสารเท่านั้น
ลิฟต์ส่วนตัวพาขึ้นตรงไปชั้นเพนต์เฮาส์ ประตูบานใหญ่เปิดออกอัตโนมัติด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ
ภัคธีมาก้าวเข้าไปในคอนโดที่กว้างขวางราวกับบ้านเดี่ยวหรู พื้นหินอ่อนสีขาวนำเข้าจากอิตาลี โซฟาหนังแท้สีเทาเข้ม ชุดครัวเปิดโล่งพร้อมไอส์แลนด์หินแกรนิต โคมไฟคริสตัลระยิบระยับ ผนังกระจกบานยักษ์มองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาและไฟเมืองยามค่ำคืนที่สวยงามจนตะลึง
และตรงกลางห้องนั่งเล่น วายุภัทรยืนรออยู่ ในเสื้อเชิ้ตสีดำแขนสั้นที่ปลดกระดุมสองเม็ดบน กางเกงสแลคสีเข้ม ผมเปียกเล็กน้อยเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ลอยมาแตะจมูกเธอทันที
“มาถึงแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ เดินตรงมาหยุดห่างจากเธอแค่คืบเดียว “ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของเธอ”
ภัคธีมาถอยหลังหนึ่งก้าว “ฉัน...มาพักชั่วคราวตามสัญญาเท่านั้น อย่าคิดอะไรเกินเลย”
เขายิ้มมุมปาก “แน่นอน ตามสัญญา”
จากนั้นเขาพาเธอเดินชมคอนโดอย่างเป็นเจ้าบ้าน
“ห้องนอนหลักของฉันอยู่ชั้นบน ห้องเธออยู่ชั้นนี้” เขาเปิดประตูห้องนอนแขกให้ดู
ห้องกว้างขวางกว่าคอนโดเก่าของเธอทั้งหลัง เตียงขนาดคิงไซส์ปูผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีครีมอ่อน ตู้เสื้อผ้า walk-in ขนาดใหญ่ ห้องน้ำในตัวพร้อมอ่างจากุซซี่และฝักบัว rain shower
“ห้องนี้...ใหญ่เกินไปค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว
“ฉันให้คนจัดเสื้อผ้าใหม่ให้เธอแล้ว” เขาเปิดตู้ให้ดู – เสื้อผ้าแบรนด์เนม ชุดทำงาน ชุดอยู่บ้าน ชุดเดรสสวยๆ เรียงรายเต็มตู้ รวมถึงชุดชั้นในลูกไม้สีสันต่างๆ ที่ทำให้เธอหน้าแดงทันที
“คุณ...ซื้อชุดชั้นในให้ฉันด้วยเหรอคะ!” เธอตะโกนเสียงหลง
“ฉันเดาขนาดจากคืนนั้น” เขาตอบเรียบๆ แต่ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าผิดบอกได้ เดี๋ยวสั่งใหม่”
ภัคธีมาไม่รู้จะตอบอะไร หน้าแดงก่ำจนหู
เขาพาเธอไปที่ห้องครัว “เธอหิวไหม? มีแม่บ้านทำอาหารไว้แล้ว”
โต๊ะอาหารยาววางอาหารไทยรสเลิศ – ต้มยำกุ้ง แกงเขียวหวาน ผัดไทยกุ้งสด ข้าวหอมมะลิร้อนๆ
ทั้งคู่ทานอาหารด้วยกันอย่างเงียบๆ วายุภัทรนั่งหัวโต๊ะ เธอนั่งข้างๆ เขาตักอาหารให้เธอหลายครั้ง แต่เธอปฏิเสธทุกครั้ง
“ฉันตักเองได้ค่ะ”
“ชินซะตั้งแต่ตอนนี้” เขาพูดเสียงต่ำ “เพราะต่อจากนี้ เธอต้องอยู่กับฉันทุกวัน”
หลังอาหารเย็น เขาพาเธอไปที่ระเบียงกว้าง มองวิวเมืองยามค่ำคืน ลมเย็นพัดมาเบาๆ
ภัคธีมากอดอกตัวเอง “ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่ง คุณจะช่วยน้องฉันจริงๆ ใช่ไหม?”
วายุภัทรหันมามองเธอ “พรุ่งนี้เช้า ฉันจะให้แพทย์เฉพาะทางที่ดีที่สุดไปตรวจน้องเธอที่โรงพยาบาล และจ่ายค่ารักษาทั้งหมด”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “ขอบคุณค่ะ...แต่ฉันยังเกลียดคุณอยู่ดีนะ”
เขายิ้มบางๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนเธอถอยหลังชนราวระเบียง “เกลียดได้ แต่คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่ และพรุ่งนี้เริ่มงานเป็นเลขาส่วนตัวของฉัน”
เขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบาๆ “อย่าพยายามหนี เพราะฉันจะตามหาเธอเจอทุกที่”
ภัคธีมาสะบัดหน้าหนี “ฉันจะไม่หนี เพราะฉันยอมรับสัญญาแล้ว”
เขาปล่อยมือ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง “ห้องเธออยู่ทางนั้น ราตรีสวัสดี”
ภัคธีมายืนอยู่นานบนระเบียง ก่อนเดินกลับเข้าห้องนอนที่จัดไว้ให้ เธอเปิดกระเป๋าเดินทางใบเก่า วางรูปถ่ายครอบครัวและของใช้ส่วนตัวลงบนโต๊ะข้างเตียง
เธออาบน้ำในห้องน้ำหรูที่ใหญ่กว่าห้องนอนเก่าของเธอ น้ำอุ่นจาก rain shower ไหลลงร่างกาย แต่ไม่สามารถล้างความสับสนในใจเธอได้
นอนลงบนเตียงนุ่ม เธอหลับตา แต่ภาพคืนนั้นในโรงแรมยังผุดขึ้นมาไม่หยุด
“ฉันจะอยู่ที่นี่ได้จริงๆ เหรอ...กับผู้ชายที่ฉันเกลียด แต่ก็กลัว และ...อาจจะเริ่มหวั่นไหว”
ส่วนในห้องนอนหลักชั้นบน วายุภัทรยืนอยู่หน้าผนังกระจก มองวิวเมืองเช่นกัน มือถือแก้ววิสกี้
เขายิ้มให้ตัวเองในเงาสะท้อน “หนึ่งเดือน...ฉันจะทำให้เธอรักฉันให้ได้”
คืนแรกในคอนโดใหม่ของภัคธีมา เริ่มต้นด้วยความเงียบ แต่เต็มไปด้วยพลังงานที่ตึงเครียดระหว่างคนสองคน
- Writer
