Killing Me Softly

Chapter 11

Liam's POV

The moment the car door shut behind me, I finally exhaled—slow and heavy. But it brought no relief. If anything, the pain only intensified—tightening around my chest, crawling through my arms, my neck, down my spine like fire licking bone. Slow, quiet, relentless. I gripped the steering wheel, knuckles paling, if only to keep my hands from trembling.

Chronic Pain Disorder. Luma na. Kilala ko na. Alam ko na ang routine. Pero kahit gaano ako kasanay sa sakit, hindi ko pa rin kayang harapin ‘yong mga trigger na hindi ko naman maipaliwanag. And one of them… was Krisanta.

Nang sandaling tumama ang palad ni Krisanta sa braso ko kanina—bahagya lang, saglit lang—pero parang may apoy na dumampi sa balat ko. Nag-react agad ang nervous system ko, nagpapadala ng maling senyales sa utak. Pain receptors on overdrive. Hindi ako sanay sa biglaang contact. Hindi ito simpleng pananakit ng kalamnan. Hindi ito "masakit lang." Isa itong kaparusahang paulit-ulit. Maliit na kilos, presyong hindi kita, init ng balat ng iba—lahat, sinasalin ng utak ko bilang matinding sakit. Wala akong pahinga. Wala akong laya. At ngayon, heto na naman. Patapos pa lang ng araw na ‘to, alam kong masisira na naman ang balanse ko.

Bigla kong naalala ang araw sa karinderia—yung unang beses kaming nagkita at sinuntok ako. Hindi ko alam pero sa tagpong iyon, nawala ang pagka bayolente ng isip ko--I was stunned seeing a woman who was very brave pero napakaingay. There was something about her—the fire in her, the defiance—that silenced my usual violent reflexes. My instinct to strike back was buried beneath the weight of shock. A part of me wanted to reach out and shut her up. Not to silence her—but to hold her there and to ground her, to maybe even ground myself. But I didn’t. Sa panlabas, baka parang wala lang ‘yon sa kanya, pero ako? Pagkasuntok niya sa panga ko, ramdam kong parang lumubog ang buong sistema ko. Hindi ako makahinga ng ilang segundo. Para akong nalunod sa sarili kong katawan. Sa sobrang sakit, sumirit ang pawis sa leeg ko at napaupo ako sa gilid ng mesa. Napansin ba niya? Hindi siguro. Dahil iniumang niya parin ang kamao nito ulit pagkatapos niya akong sagut sagutin sampo ng mga kasama ko. Parang iyong ego ko sobrang natapakan ng isang babae but I couldn't let myself na magalit dito, kaya binilinan ko ang mga kasama ko na I want her, gusto ko siyang kausapin na kami lang. But unfortunately, hindi ako nakaalis sa kung saan ako, I was still nursing my illness. Iyong suntok niya, halos hindi ko kayang pigilan, halos hindi ko nakayanan na i handle. I ghosted her and I found out from Lee that idiniin pa ang sentido nito para iparating sa akin na gago daw ako. Instead na mapikon ako, I laughed out loud! That woman is so loud lalo na kapag galit na galit and I like it. Naulit na naman ang pagtadyak niya sa akin--and I wasn't cope up with the pain easily. Mabuti nalang, kasama ko ang driver ko that time. Isang simpleng tadyak. Para sa kanya, parusa. Para sa akin? Halos coma.

Wala siyang alam. At hindi ko rin masabing may karapatan siyang malaman. Pinili kong itago ‘to sa mga tao, even sa fraternity. Pinili kong tanggapin na ako lang ang may kakayanang unawain ang sariling bangungot na mayroon ako. Pero hindi ko alam na mas may sasakit pa pala sa physical blow, it's from within. I don't know, seeing Krisanta saving Sky in the parking lot made my whole being in rage which resulted into deep pain in my system--sobrang sakit sa spince ko. I didn't do anything with Sky, he is my brother for Christ sake, nadatnan na namin ng mga kasama ko sa parking lot because he called me na may sumusunod sa kanya after na kinuha niya sa kwarto ko ang box na ibinigay sa akin ni daddy bago ito namatay. Dahil sa pag-alala ko at galit ko sa kanya, hindi ko napigilan na suntukin siya ng ilang ulit. That box is important to me! Tapos biglang sumulpot na naman si Krisanta sa eksena and then--that's the start that I felt something on my spine, deep pain looking at her na ipinagtatanggol ang kapatid ko laban sa akin. I wanted to talk back, pero dahil hindi ko na makayanan ang sakit, I walked out. Nagpumiglas ang disorder ko. Gusto kong mapalayo agad. Gusto kong mawala. Pero pinipigilan ko. Pilit kong kinokontrol. Kasi alam kong wala akong karapatan. Hindi ko siya puwedeng lapitan. Dahil ako mismo, delikado ako sa kanya at sa sarili ko. Dahil kahit ang isang simpleng haplos, maaaring magpatumba sa akin at ayokong ako ang dahilan ng pagkagulo ng mundo niya.

Bumunot ako ng gamot mula sa glove compartment. Isa. Dalawa. Pinisil ko ang lalagyan. Muntik na siyang mahulog.anginginig ang kamay ko.

Control yourself, Liam.

Ilang oras pa bago mawala ang epekto ng episode. Kailangan kong umuwi. Kailangan kong muling itago ang sarili ko. Gaya ng dati.

Pero habang nakaapak ako sa gas pedal, habang nilulubog ko ang sarili sa katahimikan ng gabi, isa lang ang totoo sa akin:

Krisanta is killing me softly...That kiss?--damn it, I really couldn't control myself anymore, I gambled between my yearning to kiss her and the aftershock pain na daranasin ko. I couldn't. I did try to control--but mas lalo lang akong nasasaktan sa pagkontrol ko sa sarili ko. Napahigpit ang hawak ko sa manibela, the pain is still there pero hindi na gaya kanina.

Pagpasok ko sa bahay, ni hindi kumalabog ang pinto. Tahimik lang dahil palaging tahimik talaga na para bang natuto na rin ang mga dingding—na huwag maging maingay, huwag magtanong, huwag magpakita ng lambing na hindi kailanman naging bahagi ng tahanang ito. Sa hallway, naroon si Yaya Ruth. Nakaayos ang buhok, puti ang uniform, tablet sa isang kamay, medical trolley sa kabila.

“Masakit na naman po ba, sir?” Tanong niya, halos hindi tumatama sa damdamin.

“Okay lang.” I lied, again. Sumakit ang batok ko buong biyahe. Ang likod ko, parang binagsakan ng bakal pero ‘yan ang normal sa katawan ko which ito ang kilala ko.

“Kukunin ko na lang po ‘yong gamot niyo.”

Tumango ako without saying thank you. I didn't smile either---this is how my life. And as always, sa bawat pag-inom ng gamot, lumulubog ako sa mga alaala—kung saan nagsimula ang lahat.

I was four when I lost my mother. Sobrang liit ko pa para maintindihan ang salitang "wala na." pero ramdam ko agad ang lamig. She was warmth. She was color and she was the only softness I knew. Five months after, may dumating na bagong babae sa bahay. Not cruel—just distant. Not violent—just never mine.

Then came Sky, the child born from the new love. The baby my father held with both arms at doon ako nagtaka: Did I stop being enough?

But my father... he loved me.

He tried.

He wasn’t perfect, but he tried to fill every hollow space in me that my mother left. He read me bedtime stories even when he was tired. He bought me books on anatomy when I got sick of teddy bears. He carried me on his back when my legs couldn’t take the pain. And when my flare-ups worsened, he would stay by my bedside the entire night, whispering,

“Kaya mo ‘yan, anak. Tatagan mo lang. Nandito lang si Papa.”

That love—it grounded me. It made me fight but it also shaped the way I carried pain because I learned to carry it quietly. Just like he did. And then... he was gone.

Murdered. Brutally. Nang hindi man lang nakapagpaalam.

I was thirteen. And when I stood beside his casket, I didn't cry, I didn’t scream. I just stood—shoulders straight, fists tight—like he would’ve wanted. From that moment, I stopped needing comfort. I stopped asking. I stopped allowing. Now, every room in this house feels like an echo of that love—present once, then violently taken.

And Yaya Ruth? She's been here for years. Faithful. Dependable. But she only knows how to care for me, not see me.

Walang may kasalanan. Ganito lang talaga ang natutunan kong mundo. Kaya siguro, si Krisanta—yung babaeng ang presence ay parang bagyo—nagiging lason sa systema ko.

She touches me, and my nerves rebel. She speaks, and something inside me listens—when it shouldn’t.