Halos hindi ko na namalayan ang mabilis na paglipas ng ang mga araw dahil sa pagkukulong ko rito sa loob ng kwarto ko. Habang tumatagal ay mas dumarami na rin ang mga bagay na kailangan kong pag-isipan at mapagdesisyunan.
Sa tuwing haharap ako sa salamin at pagmamasdan ang sarili kong repleksyon ay para bang dalawa nang pagkatao ang nakikita ko rito. Ako bilang ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Verseles, at mahalagang kasapi ng aming organisasyon. At ako bilang ang babaeng nawalan ng ala-ala, hanggang sa matutunan kung paano ang magtiwala sa iba at higit sa lahat ay maging isang mabuting tao, na walang ibang hinangad kundi ang makatulong para sa ikabubuti ng lahat.
Sa dalawang pagkatao na mayroon ako ay hindi ko na alam kung saan ako magpapatuloy. Magpahanggang ngayon ay hindi ko p
