หกปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอพณิตพิชาเลย หกปีแห่งความเจ็บปวด หกปีแห่งการรอคอย ชายหนุ่มนั่งสงบสติอารมณ์ ไม่อยากแสดงให้เพื่อนรู้ว่าเขาดีใจแค่ไหนกับการกลับมาของคนที่เขารักและเธอยังอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอมา
“ลูกแก้ว”
“ใช่…คุณลูกแก้ว” อัคนียิ้มกับคำตอบของเพื่อนสนิท
“แล้วไง” คราวนี้พิชิตพงศ์ปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ หันมาสนใจเพื่อนที่ใช้สะโพกข้างหนึ่งนั่งบนโต๊ะทำงาน สายตาจ้องมองมายังเขา “แกมีอะไรก็ว่ามา...อย่ามาทำหน้าตากวนฉันแบบนี้”
“ฉันอยากชวนแกไปบ้านคุณลูกแก้วเขา แกสนิทกับคุณพิชัยมากกว่าฉัน ขอร้องล่ะไอ้ใหญ่ แกช่วยฉันหน่อยสิ” อัคนีเอ่ยขอร้องเพื่อน
พิชิตพงศ์มองเพื่อนอย่างตกตะลึงเมื่อรู้เหตุผลของการมาของเพื่อนในวันนี้ การที่อัคนีให้เขาเป็นพ่อสื่อให้มันเท่ากับการฆ่าเขาโดยตรงเลยทีเดียว เพื่อนเขากำลังคิดอะไรกันแน่ถึงให้เขาทำแบบนี้
‘พณิตพิชาเป็นเมียเขา แถมยังเป็นคนที่เขารักมาตลอดแปดปี คงไม่มีใครบ้ายกเมี
