ÖMÜR
Babamın aramasıyla afalladım. Eve girmemizin üzerinden henüz beş dakika bile geçmemişti. Bu kadar kısa sürede araması tesadüf olabilir miydi, yoksa başka bir şey mi vardı? Kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Kuzey’in yanımda olduğu için kendimi bir an suçlu gibi hissettim, ama hemen bu duyguyu bastırmaya çalıştım. Ne de olsa yanlış bir şey yapmıyorduk.
Kuzey, koltukta hafif doğrularak, “Bence güvenlikler haber verdi,” dedi. Sesi sakin ama bir o kadar da endişeliydi. “Buraya gelmem hiç iyi bir fikir değildi, Ömür.” Yüzündeki huzursuzluk o kadar belirgindi ki kendimi ona karşı mahcup hissediyordum. Benim yüzümden kendini suçlu hissettiğini anlamamak imkânsızdı.
“Lütfen dur, sorun yok,” dedim, sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalışarak. “Yatar mısın lütfen, dinlenmen lazım.” Kuze
