ÖMÜR
Kuzey alelacele telefonu kapatmak için veda ederken “Tamam. Yarın görüşürüz,” diye yanıtladım. Hem onu aramamı istemişti, hem de aramamdan rahatsız olmuştu sanki. Sesi çok durgun geliyordu.
Telefonu kapatmak üzereydim ki, birden onun sesi tekrar kulaklarımda yankılandı. Bir şeyi unutmuş gibi, aceleyle ve vurgulu bir şekilde, “Ömür!” dedi.
“Efendim,” dedim, sesimde hafif bir şaşkınlık vardı.
“Bugün Yağmur ve Simay’dan şikâyetçi olmadın. Umarım onları bildirmediğine pişman olmazsın.” dedi, sesinde hem sorgulayan hem de merak dolu bir tonla. “Aklından ne geçiyor? Yarın onları okulda gördüğünde ne yapmayı düşünüyorsun?”
Bu sorular karşısında bir an duraksadım. Açıkçası, ne yapacağımı ben de tam olarak bilmiyordum. Kafamda net bir plan yoktu, sadece içimde biriken yorgunluk ve karar
