ÖMÜR
2 SAAT ÖNCE
Sabah kendimi bedenen iyi hissediyordum. İlaçlar sayesinde nihayet acılarım hafiflemiş gibiydi. Doktor yaptığı kontrolde yüzünde sevecen bir gülümsemeyle her şeyin yolunda olduğunu söyledi. “Taburcu olabilirsin, Ömür,” dedi, “ama kendine iyi bak, sakın zorlama.”
“Tamam, söz” dedim gülümseyerek. Kalben de dün geceye nispeten daha iyiydim. Zaman ilerledikçe mantığım devreye giriyor, Kuzey’i anlayabiliyordum. Tabii, o nişan anını hatırlamadığım sürece...
Doktor odadan çıkınca babam saçlarımı okşadı, alnımı öptü. Gülümseyerek “Taburcu işlemlerini halledip hemen dönerim” dedi.
O, odadan çıktığında, yalnız kaldım. Eve döneceğim için heyecanlıydım. Kuzey beni aramış mıydı? Telefonum evde olduğundan bilmiyordum ama aramış olması gerekiyordu. Çünkü otelde beni fak ettiğind
