KUZEY
Otelin balo salonunda Tuğba ile yan yana duruyorduk. Salonun ihtişamı, göz kamaştırıcı avizeler, altın sarısı perdeler ve masaların üzerindeki kristal kadehlerin ışıltısı, her şey kusursuz bir tablo gibiydi. Ama bu tablo, benim içimde fırtınalar koparan bir yalanın parçasıydı. Parmaklarımıza yüzükler takılmıştı; alyanslar, birbirine kırmızı bir kurdeleyle bağlı, sahte bir sonsuzluk vaadi gibi parlıyordu. Etrafımızdaki kalabalık, tebriklerle dolu gülümsemeler ve alkışlarla bizi sarmıştı. Herkesin gözü üzerimizdeydi, ama bu bakışlar beni bir sahnede oynayan bir aktör gibi hissettiriyordu. Sanki bir oyunun içindeydim, repliklerimi unutmuş, rolümü sorgulayan bir aktör. Bu ortam öyle rahatsız edici, öyle saçma geliyordu ki, içimden bir an önce kaçıp gitmek, hatta küçük bir çocuk gibi mas
