ÖMÜR
Hastaneye gelişimizi hayal meyal hatırlıyordum. O anlar zihnimde bulanık bir sis perdesinin ardında gibiydi; sanki bir rüyadan uyanır gibi, parçalar halinde gelip gidiyordu. Babamın bu kiloma rağmen beni güçlü kollarıyla kucağına alışını, evin merdivenlerinden inerken beni düşürmemek için sıkı sıkı tutuşunu, yalpalayarak inişini, her adımda kalp atışlarının kulaklarımda yankılanışını, o korku dolu ritmi... Hem ruhumda hem bedenimde hissettiğim o derin acı, sanki içimi kemiren bir ateş gibiydi. Kapıdaki güvenlik görevlilerine bağırarak arabanın kapısını açtırması, sesindeki o çaresiz öfke... Bilincim açıktı, evet, ama keşke kapalı olsaydı. Keşke o anları hiç yaşamamış olsam. Çünkü şahit olduğum o nişan anı, Kuzey'in o ihanet dolu sahneleri, hafızama kazınmıştı adeta bir demir gibi. Dü
