ÖMÜR
Ali İhsan odaya girmek için adım atacakken önüne geçtim. Kapı eşiğinde durup geçeceği alanı kapattım. Obez olmam ilk kez işime yarıyordu. Geniş kalçalarım ve kilolu bedenimle kapıyı tamamen bloke etmiştim, sanki bir duvar gibi. Yıllardır taşıdığım bu fazlalıkların bana bir kalkan olabileceğini hiç düşünmemiştim. Kalbim göğsümde kuş gibi çarpıyordu, ama dışarıdan sakin görünmeye çalışıyordum. Ali İhsan'ın yüzü aniden değişti, kaşları çatıldı ve gözlerinde bir şaşkınlık belirdi.
Tuhaflaşan yüz ifadesiyle “Benden korktuğunu söyleme sakın Ömür.” Dedi. Kendini acındırır gibi sesi iyice kısılarak devam etti. “Sana zarar vereceğimi düşünmüyorsun her halde.”
O ses tonu, o sahte yumuşaklık... İçimi bir tiksinti kapladı. Sanki geçmişte yaşanan her şey bir rüyaymış gibi davranıyordu. Hatırla
