ÖMÜR
Simay dışarı çıkarken incecik dudaklarında beliren kurnaz kıvrımı görmüştüm. Sanki her şeyin kontrolü altında olduğuna inanıyordu. Şüheda onun peşinden çıkmak için tereddütle hareket ederken durdu. Bana hızlı, endişeli bir bakış attı. Başını hafifçe kapıya doğru eğerek vazgeçebileceğimi işaret ediyordu. Gözlerimi birkaç saniye kapatıp açtım. İnat ettim. Çıkmayacağımı belirttim. “Ben dışarıdayım” diyerek çıktı.
Yalnız kalınca kapıyı kilitledim. Derin bir nefes aldım, göğsümde biriken gerginliği sanki dışarı üfleyebilirmişim gibi. Çantamı yatağın üzerine koydum, odayı incelemeye başladım. İncelerken telefonumu elime aldım. Kuzey’in az önce salonda kulağıma fısıldadığı sözler zihnimde yankılanıyordu. “Salondaki dev ekran, elbisene dökülen şarap, Simay bir şey planlıyor. Evine gitmeli
