KUZEY
Ömür’ün dudaklarında kendimi kaybetmişken, onun sıcak nefesiyle adeta zaman durmuş gibiydi. O an dünya sadece ikimizden ibaretti; kantinin gürültüsü, etraftaki insanların fısıltıları, hiçbir şey umurumda değildi. Ta ki Şüheda’nın o tanıdık, alaycı sesiyle irkilene kadar. Kollarımızdan tutup bizi birbirimizden ayırdı. Gözlerini devirerek “İkinci bir fotoğraf vakası daha kaldıramaz bu bünye,” dedi “Yerin kulağı var hesabı, kantindekilerin de gözü var, bilesiniz!”
Şüheda’nın uyarısıyla Ömür’ün yanakları utançtan al al oldu. O pembemsi renk, ona öyle tatlı bir masumiyet katmıştı ki, kalbim bir an için daha hızlı çarptı. Gözlerimi ondan alamıyordum. Parmaklarımı usulca parmaklarının arasına geçirip elini tuttum. Etrafımıza şöyle bir bakındım. Kantinin kalabalığı arasında Oya ve Simay’ın
