DEMİR
Kapı eşiğinden geçer geçmez öfkemin tüm gücüyle kafamı Ali İhsan’ın suratına indirmiştim. Yüzüne çarpan darbenin sesi, dar bir koridorda yankılanan bir çekiç gibi kulaklarımda çınladı. Ama bu yetmezdi, asla yetmezdi. Kızıma, Ömür’üme yaptıklarını öğrendiğimden beri içimde bir ateş yanıyordu; gözüm dönmüştü, ruhum kinle dolmuştu. Derisini yüzsem, kemiklerini kırsam, bu öfkeyi dindiremezdim. Ali İhsan, aldığı darbenin şiddetiyle inleyerek birkaç adım geriledi, sendeleyerek duvara tutundu. Yüzünde şaşkınlık ve korku karışımı bir ifade belirdi. “Açıklayabilirim!” dedi, sesi titrek ve çaresizdi, ama o sözler kulağıma sadece boş bir mazeret gibi geldi.
“Neyi açıklayacaksın lan! Yavşak!” diye haykırdım, öfkem sesime öyle bir yansımıştı ki, sanki bir vahşi hayvanın kükremesi gibiydi. Sağ
