Ardımda Kalan
614 Words
Kapı kapanırken çıkan ses içimde bir şeyleri sonsuza kadar mühürledi. Arkama bakmadım. Bakarsam duracağımı biliyordum. Durursam geri dönecektim ve geri dönmek bu kez kendimden vazgeçmek demekti. Adımlarımı hızlandırdım. Koridoru geçip binadan çıktığım anda gece yüzüme sert bir rüzgâr gibi çarptı. Ciğerlerime dolan soğuk hava içimdeki yangını söndürmeye yetmedi. Her nefeste daha fazla acı hissettim.
Sokağa adım attığımda dünya normaldi. Arabalar geçiyor, uzaktan insanların sesleri geliyordu. Hiçbir şey değişmemişti ama benim için her şey bitmişti. Zaten hiç benim olmadın demiştim. O an güçlü hissetmiştim. Ama şimdi o cümle zihnimde dönüp durdukça içimdeki boşluk büyüyordu. Gerçekten hiç mi olmamıştı, yoksa ben korktuğum için mi öyle söylemiştim. Başımı iki yana salladım. Düşünmek istemiyordum. Hissetmek de istemiyordum. Sadece uzaklaşmak istiyordum.
Yürümeye başladım, nereye gittiğimi bilmeden. Her adımda biraz daha uzaklaşarak.
Zaman kavramını kaybettim. Dakikalar mı geçti, saatler mi bilmiyorum. Sokaklar değişti, ışıklar azaldı. Şehrin daha karanlık, daha sessiz bir yerine geldim ama bu beni durdurmadı. Çünkü içimdeki karanlık dışarıdakinden çok daha yoğundu.
Bir noktada durdum. Nefes nefeseydim. Ellerimi dizlerime koyup eğildim. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. “Toparla kendini,” diye fısıldadım ama nasıl yapacağımı bilmiyordum. Bir kaldırıma oturdum. Etrafıma baktım. Yabancı bir yerdi. Kimse yoktu. Ve ilk defa gerçekten yalnız olduğumu hissettim.
Aras. İsmini düşünmek bile canımı acıtıyordu. Onu düşündüm. Gözlerini, sesini, dokunuşunu ve en çok sustuğu anı. Gerçekleri inkâr etmediği o anı. O sessizlik her şeyden daha ağırdı. “Başta öyleydi.” Bu söz içime saplandı. Demek ki gerçekten bir başkasının gölgesiydim. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Ağlarsam kırılacağımı biliyordum ve artık kırılmak istemiyordum.
Tam o sırada bir ses duydum. Ayak sesi. Başımı kaldırdım, etrafa baktım. Kimse yoktu ama içimdeki huzursuzluk büyüdü. Yavaşça ayağa kalktım. Kalbim hızlandı. Bu hissi tanıyordum. Tehlike.
Adımlarımı hızlandırdım. Sokağın sonuna doğru yürüdüm. Işığa ulaşmak istiyordum ama arkamdaki ayak sesleri de hızlandı. Artık emindim, takip ediliyordum.
Bir köşeyi döndüm. Tam hızlanacaktım ki bir el aniden kolumu kavradı. “Bırak!” diye bağırdım refleksle ama tutuş çok güçlüydü. Adam beni sertçe duvara yasladı. Yüzünü göremiyordum, sadece nefesini hissediyordum. “Ses çıkarma,” dedi alçak bir sesle.
Kalbim hızla çarpıyordu. “Ne istiyorsun?” dedim titreyen ama direnen bir sesle. Adam cevap vermedi. Bu sessizlik daha korkutucuydu.
Tam o anda bir hareket oldu. Bir gölge hızla yaklaştı ve bir saniye sonra adam sert bir darbeyle geri savruldu. Serbest kaldım. Hemen geri çekildim. Nefes nefeseydim. Gözlerimi kaldırdım ve onu gördüm.
Aras.
Ama onu görmek içimi rahatlatmadı, tam tersine daha çok karıştırdı.
Aras adamı yakasından tutmuştu. Gözleri öfkeyle yanıyordu. “Kim gönderdi seni?” diye hırladı. Adam cevap vermedi. Aras yumruğunu savurdu. Sert ve acımasızdı. “Konuş!”
Bir adım geri çekildim. Bu sahne bana yabancı değildi ama alıştığımı da söyleyemezdim. “Bırak,” dedim kısık bir sesle. Duymadı ya da duymak istemedi. “Aras!” Bu sefer daha net söyledim.
Durdu. Adam yere yığıldı. Yavaşça bana döndü. Göz göze geldik.
Zaman durdu.
“İyi misin?” dedi. Sesi daha yumuşaktı ama içinde hâlâ fırtına vardı.
Cevap vermedim. Sadece baktım. Sanki onu ilk kez görüyormuşum gibi. Sonra başımı salladım. “İyiyim,” dedim ama bu doğru değildi.
Bir adım yaklaştı. “Ben”
“Beni bulma.” Sözünü kestim.
Olduğu yerde kaldı. “Ne?”
“Beni takip etme. Beni koruma. Beni bulma.” Her kelimeyi bilerek söyledim. Aramıza mesafe koyarak.
Yüzü gerildi. “Az önce”
“Az önce beni kurtardın,” dedim. “Evet.” Kısa bir an durdum. “Ama beni kıran da sendin.”
Sustu.
Bir adım geri attım. “Beni koruyacağın yer orasıydı.” Gözlerim doldu ama saklamadım. “Ben orada yalnız kaldım.”
Sessizlik çöktü. Sokak bile susmuş gibiydi.
Devam ettim. “Şimdi sadece kendimi bulmak istiyorum. Ve bunu senin yanında yapamam.”
Bazı vedalar geri dönmek için değil, kendini bulmak içindir.
- Writer
