เสียงเบรกของรถบัสดังขึ้นก่อนจะหยุดนิ่งตรงหน้าประตูไม้เก่าของโรงเรียนประถมหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านในชนบทเงียบสงบ
โรงเรียนที่มีเพียงสองอาคารเรียน เป็นอาคารไม้สองชั้นเก่าแก่กับอีกหนึ่งอาคารคอนกรีตชั้นเดียวที่ทรุดโทรมจนเสาแตกร้าว เหล็กเส้นโผล่ให้เห็นตามมุม
สายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นหญ้าและดินชื้นลอยมากระทบปลายจมูก บรรยากาศสงบที่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงเซ็งแซ่ของเหล่านักศึกษาที่ทยอยลงจากรถ
“ถึงสักที กูนึกว่าจะต้องนอนในรถอีกคืน”
“กลิ่นอายธรรมชาติของแท้เลยว่ะ”
เสียงเดย์กับลมดังขึ้นพลางยืดเส้นยืดสายหลังจากลงจากรถ ขณะที่ไนท์แค่เหลือบตามองรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
ซันยืนอยู่ไม่ไกล เขาไม่พูดอะไรเช่นกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณเงียบ ๆ ก่อนที่ลม เดย์ และไนท์จะเดินเข้ามายืนข้างกัน มองตามสายตาเขาที่หยุดอยู่ตรงอาคารไม้เก่าสองชั้นด้านซ้าย
“พี่ ๆ มาซ่อมโรงเรียนเหรอครับ!”
เสียงเจ
