“นี่มันไม่ใช่ทางกลับร้านนะคะ”
“แล้วใครบอกว่าพี่จะกลับร้านล่ะ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของคนตัวโตเอ่ยเรียบนิ่ง แต่แฝงแววขบขัน แม้เขาจะไม่ได้หันมามองเธอเลยด้วยซ้ำ แต่รถยังแล่นต่อไปด้วยความเร็วคงที่ จนทิวทัศน์ภายนอกเริ่มเปลี่ยนจากเมืองที่แสนวุ่นวายเป็นแนวต้นไม้ใหญ่เรียงสลับกัน
ไอริสมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตึกสูงค่อย ๆ จางหายไปพร้อมแสงสุดท้ายของวัน ท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีส้มเป็นฟ้าหม่น ก่อนจะกลายเป็นม่วงเข้มที่แต้มด้วยดวงดาวเล็ก ๆ ระยิบระยับตา
“พี่จะพาหนูไปไหนคะ”
“เดี๋ยวก็รู้”
“ขับมาตั้งไกล นึกว่าจะกลับร้าน… ที่แท้ก็คิดจะลักพาตัวหนูนี่เอง”
เธอถอนหายใจแรงกว่าเดิมอย่างจงใจให้เขาได้ยิน พลางกลอกตาใส่คนข้าง ๆ ที่ยังคงขับรถนิ่งไม่แสดงท่าทีอะไร
“หนูมีอะไรให้พี่ต้องลักพาตัวเหรอ”
ซันหัวเราะในลำคอกับท่าทางน่าเอ็นดูของคนตัวเล็กที่กอดอกมองเขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เขาจะเหยียบคันเร่งเพิ่มขึ้นอีกนิดเพ
