สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80

ตอนที่ 3 สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

แสงสลัวของยามรุ่งอรุณเพิ่งจะเริ่มทอประกายฉาบย้อมขอบฟ้าเบื้องตะวันออกให้กลายเป็นสีครามอมม่วงจางๆ อากาศในยามเช้าตรู่ของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ยังคงโอบล้อมไปด้วยความหนาวเย็นที่แฝงตัวมากับหยาดน้ำค้าง ลมสายอ่อนพัดโชยมาปะทะผิวแก้ม แอบแฝงความเหน็บหนาวที่สามารถกรีดแทงทะลุเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบได้อย่างง่ายดาย ทว่าสำหรับหนิงรุ่ยในเวลานี้ ความหนาวเย็นทางกายไม่อาจเทียบเคียงได้กับความอบอุ่นที่กำลังล้นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ สองมือบอบบางที่เคยหยาบกร้านและเต็มไปด้วยบาดแผลในอดีตชาติ บัดนี้กำลังประคองถาดไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีรอยแหว่งบิ่นตรงขอบอย่างทะนุถนอมที่สุด

บนถาดไม้นั้นมีหม้อดินเผาใบย่อมที่บรรจุข้าวต้มร้อนๆ ส่งควันสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นสู่อากาศ กลิ่นหอมของข้าวต้มที่ต้มจนเมล็ดบานนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นไข่เจียวสีเหลืองทองและผักกาดดองสับละเอียด ช่างเป็นกลิ่นหอมที่แสนจะเรียบง่ายแต่มันกลับมีพลังอำนาจในการดึงรั้งจิตวิญญาณของเธอให้หยั่งรากลึกลงในความเป็นจริง หนิงรุ่ยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าหาญ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากธรณีประตูห้องครัวที่มืดสลัว มุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหารไม้ตัวเก่าที่ตั้งอยู่ใจกลางลานบ้าน โต๊ะตัวนี้ทำจากไม้แผ่นหนาที่ถูกใช้งานมานานหลายสิบปีจนพื้นผิวขัดมันและมีรอยขีดข่วนจารึกเรื่องราวความยากลำบากของครอบครัวสกุลโจวเอาไว้ ขาโต๊ะข้างหนึ่งสั้นกว่าข้างอื่นเล็กน้อยจนต้องใช้แผ่นหินก้อนเล็กๆ มารองหนุนเอาไว้เพื่อไม่ให้โคลงเคลง หนิงรุ่ยค่อยๆ วางถาดอาหารลงบนกลางโต๊ะอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงกระทบกันของภาชนะกระเบื้องจะไปทำลายความสงบเงียบของยามเช้า

จังหวะที่ก้นหม้อดินเผาสัมผัสลงบนพื้นไม้ เสียงบานประตูห้องนอนจากฝั่งปีกซ้ายและปีกขวาของตัวบ้านก็ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นแทบจะพร้อมเพรียงกัน บานประตูไม้เก่าที่บานพับเริ่มขึ้นสนิมถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของสมาชิกครอบครัวสกุลโจวที่ทยอยก้าวเดินออกมาจากห้องพักเพื่อเริ่มต้นชีวิตในวันใหม่ หนิงรุ่ยชะงักงัน ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติพลันกระตุกวูบและเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบ สองมือที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า ภาพของครอบครัวที่เธอเคยทำลายย่อยยับด้วยมือของตนเองในอดีตชาติ บัดนี้พวกเขายังคงมีชีวิตและลมหายใจยืนอยู่เบื้องหน้าเธออย่างสมบูรณ์

จิ้งฝูฝู หญิงชราผู้เป็นแม่สามี ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูออกมาด้วยท่าทีที่ยังคงงัวเงียและอ่อนล้า ร่างกายของนางซูบผอมจนเสื้อผ้าฝ้ายตัวโคร่งดูหลวมโพรก แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงบัดนี้ค่อมงอลงตามกาลเวลาและการตรากตรำทำงานหนัก นางยกมือขึ้นปิดปากและส่งเสียงไอค่อกแค่กออกมาเบาๆ ก่อนจะชะงักฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวเดินไปยังห้องครัว นัยน์ตาที่ฝ้าฟางและล้อมรอบไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยเบิกกว้างขึ้นจนสุดขีด เมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับร่างของลูกสะใภ้ใหญ่ที่กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารกลางลานบ้าน พร้อมกับควันร้อนๆ ของอาหารเช้าที่ลอยกรุ่น ความตกตะลึงพาดผ่านใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับนางเพิ่งจะได้เห็นผีสางเทวดาในยามเช้าตรู่

ในความทรงจำของจิ้งฝูฝู ลูกสะใภ้คนนี้คือตัวแทนของความเกียจคร้านและความเย่อหยิ่ง หนิงรุ่ยไม่เคยตื่นก่อนดวงอาทิตย์จะลอยโด่งขึ้นกลางหัว ไม่เคยแม้แต่จะหยิบจับไม้กวาดหรือก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัวที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน แต่วันนี้ หญิงสาวที่นางเคยต้องคอยรองรับอารมณ์และตักข้าวตักน้ำไปประเคนให้ถึงเตียง กลับสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหารพร้อมกับกับข้าวที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเสร็จสรรพ ริมฝีปากที่แห้งผากของหญิงชราสั่นระริก นางกะพริบตาถี่ๆ ราวกับต้องการทดสอบว่าตนเองกำลังฝันไปหรือไม่ ก่อนจะเค้นเสียงที่แหบพร่าและสั่นเทาถามออกไป

"นี่เธอทำอาหารงั้นหรือ"

เสียงของแม่สามีแม้จะแผ่วเบา แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหนิงรุ่ยราวกับอสนีบาตที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจ ความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินจิตวิญญาณตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก ภาพในอดีตชาติที่เธอเคยตวาดใส่หญิงชราผู้นี้ เคยปัดชามข้าวต้มที่นางตั้งใจทำมาให้จนหกเลอะเทอะพื้น เพียงเพราะมันไม่มีเนื้อสัตว์ผัดฉ่าตามที่เธอต้องการ ความร้ายกาจเหล่านั้นย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอจนปวดหนึบ

ยังไม่ทันที่หนิงรุ่ยจะได้เอ่ยปากตอบคำถามของแม่สามี เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของจิ้งฝูฝู โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้เป็นเสาหลักของครอบครัว ก้าวเดินออกมาจากเงามืดของตัวบ้าน แผงอกกว้างและลาดไหล่ที่บึกบึนของเขาถูกบดบังอยู่ภายใต้เสื้อผ้าฝ้ายสีซีดที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกแสงแดดแผดเผาจนเป็นสีคร้ามครามฉายแววความเหนื่อยล้าสะสมอย่างเห็นได้ชัด ทว่าสิ่งที่ทำให้หนิงรุ่ยรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ไม่ใช่ความทรุดโทรมของเขา แต่เป็นดวงตาคมกริบคู่นั้น ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความรักและทะนุถนอมในวันแรกที่แต่งงานกัน บัดนี้มันถูกเคลือบแฝงไปด้วยน้ำแข็งอันเย็นเยียบ

โจวจื่อหมิงขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมแน่น สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น สายตาที่เขาทอดมองมายังภรรยาของตนเองไม่มีความประหลาดใจหรือความยินดีเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหวาดระแวงและความไม่ไว้วางใจที่แผ่ซ่านออกมาอย่างปิดบังไม่มิด เขากวาดสายตามองชามข้าวต้ม ไข่เจียว และผักกาดดองบนโต๊ะ สลับกับมองใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ ภายในหัวของชายหนุ่มกำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง ประสบการณ์อันเลวร้ายตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาสอนให้เขารู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง ทุกครั้งที่เธอทำตัวดีผิดปกติ หรือยอมลดตัวลงมาทำหยิบจับงานบ้านงานเรือน นั่นหมายความว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้น

เขาหรี่ตาลงอย่างจับผิด บรรยากาศรอบตัวของเขากดทับลงมาจนอากาศในลานบ้านดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นหลายเท่าตัว โจวจื่อหมิงคิดในใจอย่างขมขื่นว่า วันนี้เธอจะมาไม้ไหนอีก จะเตรียมเรียกร้องขอเงินก้อนโตที่เขาเพิ่งจะขายข้าวโพดได้มาเพื่อเอาไปซื้อเสื้อผ้านำเข้าจากเมืองหลวงใช่หรือไม่ หรือว่าเธอวางแผนจะสร้างเรื่องราวใหญ่โตเพื่อบีบบังคับให้เขาต้องยอมก้มหัวรับใช้เธออีก เขาก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้ามารดาของตนเองเอาไว้ราวกับเป็นสัญชาตญาณในการปกป้อง ร่างกายกำยำตึงเครียดพร้อมรับมือกับการอาละวาดที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกวินาที ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขากระแทกเข้ากับหัวใจของหนิงรุ่ยอย่างจัง มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกทุบตีด้วยไม้ตะบองเสียอีก

หนิงรุ่ยยืนรับสายตาที่ทิ่มแทงเหล่านั้นด้วยความสงบนิ่ง เธอรู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธเคืองหรือรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ความหวาดระแวงของพวกเขาคือผลผลิตจากเมล็ดพันธุ์แห่งความเห็นแก่ตัวที่เธอเป็นคนหว่านและรดน้ำพรวนดินมาด้วยมือของตนเองทั้งสิ้น หากเป็นหนิงรุ่ยคนเดิมในอดีตชาติ ทันทีที่ถูกมองด้วยสายตาจับผิดเช่นนี้ เธอคงจะกรีดร้องโวยวาย กวาดล้างถาดอาหารบนโต๊ะให้ตกลงไปแตกกระจายบนพื้นดิน แล้วกระทืบเท้าด่าทอทุกคนในบ้านด้วยถ้อยคำที่หยาบคายและเจ็บแสบที่สุด ทว่าหนิงรุ่ยในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงโง่เขลาคนนั้นอีกต่อไปแล้ว วิญญาณที่ผ่านความตายและการชดใช้กรรมในขุมนรกได้หล่อหลอมให้เธอมีความอดทนและสติปัญญาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่พยายามจะเอ่อล้นออกมา เธอค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นออกจากกัน ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตากับโจวจื่อหมิงและจิ้งฝูฝู เธอไม่ได้แสดงท่าทีแข็งกร้าวหรือหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดจนเกินพอดี แต่เธอเลือกที่จะระบายรอยยิ้มบางๆ ออกมาทางมุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งให้ดูหวานหยดย้อย แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอจะสามารถมอบให้ได้ แววตาของเธอสงบนิ่งและใสกระจ่าง ปราศจากความขุ่นมัวหรือเล่ห์เหลี่ยมใดๆ ซ่อนเร้นอยู่

"ฉันเห็นว่าช่วงนี้แม่ไอหนัก และคุณก็ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำพอดีก็เลยแวะไปต้มข้าวต้มให้ค่ะ มาเถอะค่ะ รีบมาล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าวกันตอนที่มันยังร้อนๆ อยู่ ปล่อยไว้เดี๋ยวจะชืดเสียหมด"

น้ำเสียงของหนิงรุ่ยไม่ได้แหลมปรี๊ดหรือเต็มไปด้วยการประชดประชันเหมือนอย่างเคย มันเป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ นุ่มนวล และแฝงไปด้วยความเคารพอย่างที่ครอบครัวนี้ไม่เคยได้รับฟังมาก่อน เธอเอ่ยถ้อยคำเชิญชวนอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าหน้าที่นี้เป็นสิ่งที่เธอทำมาตลอดชีวิต ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยและขยับถอยหลังออกไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างโต๊ะอาหาร เพื่อเปิดทางให้ผู้อาวุโสได้เข้ามานั่งก่อนตามธรรมเนียมที่ควรจะเป็น

ท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือของลูกสะใภ้ สร้างความสับสนงุนงงให้แก่โจวจื่อหมิงและจิ้งฝูฝูอย่างหนัก พวกเขามองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นว่าหนิงรุ่ยไม่ได้มีทีท่าว่าจะอาละวาดหรือเรียกร้องสิ่งใด ประกอบกับกลิ่นหอมของข้าวต้มที่ยั่วน้ำลาย ท้องของพวกเขาก็เริ่มส่งเสียงประท้วงความหิวออกมาเบาๆ โจวเจินเอ๋อร์และโจวจื่อฉิน น้องสาวและน้องชายของโจวจื่อหมิงที่เพิ่งจะเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอน ก็พลอยหยุดยืนชะงักมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น พวกเด็กๆ เคยถูกพี่สะใภ้ดุด่าและหยิกตีอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร

"เจินเอ๋อร์ จื่อฉิน มาสิลูก มากินข้าวกัน"

จิ้งฝูฝูเป็นคนทำลายความเงียบงันลง นางเอ่ยเรียกเด็กทั้งสองด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนม้าตั่งไม้ข้างโต๊ะอาหาร โจวจื่อหมิงยังคงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของภรรยาอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความดีงามนี้ แต่เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เขาจึงยอมก้าวเท้าเข้ามาร่วมโต๊ะอย่างเสียไม่ได้ โดยเลือกนั่งในตำแหน่งที่สามารถกางแขนปกป้องมารดาและน้องๆ ได้หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

มื้ออาหารเช้ามื้อแรกของชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้นภายใต้บรรยากาศที่แสนจะอึดอัดและตึงเครียด ไม่มีเสียงพูดคุยหรือเสียงหัวเราะใดๆ เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน มีเพียงเสียงช้อนกระเบื้องที่กระทบกับก้นชามเบาๆ เป็นระยะ ทุกคนก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มในชามของตนเองอย่างเงียบเชียบ จิ้งฝูฝูตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเชื่องช้า รสชาติที่กลมกล่อมและความนุ่มละมุนของเมล็ดข้าวที่ต้มจนได้ที่ ทำให้นางรู้สึกอุ่นวาบไปถึงกระเพาะอาหาร ไข่เจียวที่ถูกทอดมาอย่างพอดีก็มีรสชาติอร่อยกว่าปกติ นางลอบมองลูกสะใภ้เป็นระยะด้วยความรู้สึกสับสนระคนประหลาดใจ ในขณะที่เด็กทั้งสองคนก็ตักอาหารกินด้วยความรวดเร็วเพราะความหิวโหย แต่ดวงตากลมโตของพวกเขาก็คอยเหลือบมองพี่สะใภ้อย่างหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าเธอจะลุกขึ้นมาแย่งชามข้าวของพวกเขาไปดื้อๆ

ส่วนโจวจื่อหมิงนั้น เขากินอาหารด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม การเคลื่อนไหวของเขาดุดันและรวดเร็ว แต่สายตาของเขากลับไม่เคยวางใจ เขาคอยจับจ้องทุกอิริยาบถของหนิงรุ่ย ไม่ว่าเธอจะขยับมือไปคีบผักกาดดอง หรือยกชามขึ้นซดน้ำข้าวต้ม ทุกการกระทำของเธอตกอยู่ภายใต้การพิจารณาอย่างเข้มงวดของเขา หนิงรุ่ยรับรู้ได้ถึงสายตาอันกดดันเหล่านั้นเป็นอย่างดี แต่เธอเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ เธอก้มหน้ากินข้าวต้มส่วนของตนเองอย่างเงียบๆ ซึมซับรสชาติของอาหารที่ทำด้วยสองมือของตนเอง มันเป็นรสชาติที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยลิ้มลองมาในชีวิต ความอุ่นร้อนของข้าวต้มไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะ ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นทางกายและมอบพลังงานให้แก่ร่างกายที่กำลังจะเริ่มต้นวันใหม่

ในใจของหนิงรุ่ยกำลังวางแผนการอย่างเงียบเชียบ เธอรู้ดีว่าบาดแผลที่เธอฝากไว้ในใจของทุกคนนั้นลึกและฉกรรจ์เกินกว่าจะลบเลือนหายไปได้เพียงแค่อาหารมื้อเดียว ความหวาดระแวงและความเย็นชาที่พวกเขาแสดงออกมาคือสิ่งที่เธอสมควรได้รับอย่างแท้จริง เธอไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะอ้าแขนรับและให้อภัยเธอในทันทีทันใด แต่เธอได้ตั้งปณิธานเอาไว้อย่างแน่วแน่แล้วว่า ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเนิ่นนานเพียงใด ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสายตาที่เย็นชาหรือคำพูดที่หมางเมินมากแค่ไหน เธอจะใช้ความจริงใจและการกระทำของตนเองเป็นเครื่องพิสูจน์ เธอจะค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในหัวใจของโจวจื่อหมิง จะดูแลรักษาสุขภาพของจิ้งฝูฝูให้กลับมาแข็งแรง และจะฟูมฟักเจินเอ๋อร์กับจื่อฉินให้เติบโตอย่างมีความสุข อาหารมื้อนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของการเดินทางอันยาวไกลเท่านั้น หนิงรุ่ยคีบไข่เจียวชิ้นสุดท้ายในจานของตนเองไปวางลงในชามของจิ้งฝูฝูอย่างแผ่วเบา โดยไม่สนใจสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของทุกคนในโต๊ะ เธอเพียงแค่ก้มหน้าลงและกินข้าวต้มคำสุดท้ายของตนเองต่อไป ปล่อยให้การกระทำเป็นตัวบอกเล่าความตั้งใจที่แท้จริงของเธอ โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำพูดแก้ตัวใดๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว