สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80

ตอนที่ 6 คำครหาของชาวบ้าน

แสงแดดจัดจ้าในยามสายสาดส่องลงมากระทบผืนดินแห้งระแหงของหมู่บ้านชนบทที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาอันเงียบสงบ ทว่าความเงียบสงบในเช้าวันนี้กลับถูกสั่นคลอนด้วยกระแสข่าวลือที่แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งหญ้าแห้งในฤดูร้อน ข่าวที่ว่า "หนิงรุ่ย" สะใภ้ใหญ่ผู้เย่อหยิ่งและรักสบายของตระกูลโจว ยอมละทิ้งโอกาสทองในการเข้าสอบมหาวิทยาลัยเพื่อไปเสวยสุขในเมืองหลวง กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันร้อนแรงที่ถูกหยิบยกขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์ในทุกหัวระแหง ตั้งแต่ลานตากข้าวไปจนถึงเพิงขายของชำท้ายหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เคยเอือมระอาในพฤติกรรมเอาแต่ใจของเธอต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบ บ้างก็ว่าเธอคงเสียสติไปแล้ว บ้างก็ว่าเธอเพียงแค่สร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจ แต่ส่วนใหญ่กลับมองว่านี่คือความโง่เขลาเบาปัญญาที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะพึงมีได้

ในขณะที่พายุแห่งคำนินทากำลังโหมกระหน่ำ หนิงรุ่ยกลับก้าวเดินออกจากประตูบ้านดินปั้นด้วยท่วงท่าที่สงบเงียบผิดปกติ สองมือบางที่เริ่มมีรอยหยาบกร้านจางๆ จากการทำงานบ้านในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ประคองคานไม้หาบถังน้ำไม้ใบเขื่องเอาไว้บนบ่าบอบบาง เธอสวมชุดผ้าฝ้ายสีซีดที่มีรอยปะชุนเล็กน้อยแต่สะอาดสะอ้าน รวบผมเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่ดูผ่องใสขึ้นกว่าแต่ก่อน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววริษยาบัดนี้กลับราบเรียบดุจผิวน้ำในสระนิ่ง เธอออกแรงก้าวเดินไปตามทางดินขรุขระ มุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำรวมกลางหมู่บ้านซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าแม่บ้านและหญิงวัยกลางคนผู้รักการสนทนาเป็นชีวิตจิตใจ

เมื่อร่างของหนิงรุ่ยปรากฏขึ้นในสายตาของกลุ่มคนหนาตาที่กำลังยืนรอตักน้ำ เสียงจ้อกแจ้กจอแจพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบกระซาบที่ดังรอดไรฟันออกมาอย่างจงใจจะให้คนฟังได้ยิน สายตาหลายคู่ที่มองตรงมายังเธอนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูแคลน บางคนถึงกับหัวเราะเยาะในลำคอพลางปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์

"ดูนั่นสิ สะใภ้ใหญ่สกุลโจวผู้สูงส่ง" หญิงวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเหงื่อพัดไปมา "ได้ยินว่าทิ้งใบสมัครสอบมหาวิทยาลัยงั้นหรือ? โถ่เอ๋ย... ช่างโง่เง่าดั่งกระบือป่า มีวาสนาจะได้ไปนั่งห้องแอร์ กินอาหารดีๆ ในเมืองแท้ๆ กลับอยากจะมาจมปลักแบกถังน้ำ ตากแดดตัวดำอยู่ที่นี่เสียอย่างนั้น หรือว่าที่จริงแล้วหัวสมองกลวงโบ๋จนกลัวจะสอบตก เลยหาข้ออ้างทำเป็นกตัญญูบังหน้ากันแน่?"

เสียงหัวเราะคิกคักตามมาเป็นระลอกราวกับเป็นเรื่องตลกขบขันที่สุดในรอบปี หนิงรุ่ยได้ยินทุกถ้อยคำถากถางเหล่านั้นอย่างชัดเจน ทุกลำนำแห่งความดูถูกพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทของเธอราวกับลูกศรที่อาบไปด้วยยาพิษ หากเป็นหนิงรุ่ยคนเดิมในอดีตชาติ เธอคงจะวางถังน้ำลงและถลันเข้าไปจิกหัวตบตีหญิงปากพล่อยคนนั้นอย่างไม่ไว้หน้า หรือไม่ก็คงจะกรีดร้องโวยวายด้วยความอัปยศจนน้ำตาไหลพราก ทว่าหนิงรุ่ยในวันนี้กลับทำเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น สองมือกระชับคานหาบให้มั่นคงยิ่งขึ้น เธอจงใจมองข้ามสายตาเยาะเย้ยเหล่านั้นไปเสีย และมุ่งความสนใจไปที่รอกวิดน้ำเบื้องหน้า

ในใจของเธอนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่ชาวบ้านเหล่านี้จะจินตนาการได้ เธอรู้ดีว่าคำว่า "เสวยสุขในเมือง" ที่พวกเขายกย่องนักหนา แท้จริงแล้วมันคือกับดักที่นำพาเธอไปสู่ขุมนรกในอดีตชาติ ความตายที่โดดเดี่ยวในซ่องมืดที่ส่งกลิ่นเหม็นอับ รสชาติของหยาดน้ำตาที่ผสมปนเปกับเลือดจากการถูกทุบตี และลมหายใจสุดท้ายที่ไร้คนเหลียวแล สิ่งเหล่านั้นคือราคาที่เธอต้องจ่ายให้กับโอกาสที่ชาวบ้านเรียกว่า "ทองคำ" นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อได้รับโอกาสครั้งที่สองในการกลับมามีชีวิต เธอจึงไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อยที่จะทิ้งชื่อเสียงจอมปลอมเพื่อแลกกับความอบอุ่นของครอบครัวและการได้อยู่เคียงข้างคนที่รักเธออย่างแท้จริง

เธอวางถังน้ำลง หย่อนถังไม้ลงสู่ก้นบ่อที่ลึกมืดดำ เสียงน้ำแตกซ่านดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เธอจะออกแรงหมุนรอกเพื่อดึงน้ำขึ้นมา กล้ามเนื้อแขนของเธอตึงเปรี๊ยะด้วยความหนักหน่วง แต่เธอก็ไม่ได้ปริปากบ่น เมื่อเติมน้ำจนเต็มถังทั้งสองใบแล้ว หนิงรุ่ยก็จัดการหาบน้ำขึ้นบ่าอีกครั้ง เธอเดินฝ่าวงล้อมของสายตาที่จ้องจับผิดและคำซุบซิบที่ยังคงดังก้องอยู่เบื้องหลังโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ท่าทางที่นิ่งเฉยและเด็ดเดี่ยวของเธอกลับทำให้ชาวบ้านบางคนรู้สึกหน้าชา ราวกับว่าคำพูดของพวกเขาเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไม่อาจสั่นคลอนจิตวิญญาณของหญิงสาวผู้นี้ได้

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ดินปั้นที่แสนซอมซ่อ หนิงรุ่ยไม่ปล่อยเวลาให้สูญเสียไปกับความหม่นหมอง เธอวางถังน้ำลงในครัวก่อนจะหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวและผ้าขี้ริ้วผืนเก่าออกมา เธอเริ่มลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่ในแบบที่บ้านหลังนี้ไม่เคยได้รับมาเนิ่นนาน หนิงรุ่ยเริ่มต้นจากการปัดกวาดหยากไย่ที่เกาะอยู่ตามขื่อคานไม้ดำมืด ฝุ่นผงสีเทาหนาเตอะร่วงกราวลงมาจนเธอต้องจามออกมาหลายครั้ง แต่เธอก็ยังคงทำต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ เธอใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดถูโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่เหนียวเหนอะไปด้วยคราบน้ำมันและเขม่าควันไฟจนเผยให้เห็นลายไม้ที่แท้จริง

จากนั้นเธอจึงหันมาจัดการกับพื้นดินอัดแน่นภายในห้องโถงกลาง เธอพรมน้ำลงบนพื้นเพื่อกันฝุ่นฟุ้งกระจาย ก่อนจะใช้ไม้กวาดกวาดเศษขยะและฝุ่นผงออกไปจนหมดสิ้น ลามไปถึงการจัดระเบียบข้าวของที่เคยถูกวางทิ้งขว้างไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ ทั้งรองเท้าเก่าๆ เครื่องมือทำกินที่วางเกะกะ และเสื้อผ้าที่พาดทิ้งไว้ตามพนักพิง ทุกอย่างถูกจัดเข้าที่เข้าทางอย่างงดงาม เหงื่อเม็ดเป้งผุดซึมขึ้นตามไรผมและแผ่นหลังจนเสื้อผ้าเริ่มเปียกชื้น แต่ความเหนื่อยล้าทางกายกลับถูกแทนที่ด้วยความอิ่มใจเมื่อเห็นบ้านที่เคยหม่นหมองเริ่มดูสว่างตาและน่านั่งน่านอนขึ้นมาทีละน้อย

เวลาผ่านไปจนกระทั่งตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง จิ้งฝูฝูผู้เป็นแม่สามีเดินกลับมาจากทุ่งนาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งนวดคลึงบั้นเอวที่ปวดเมื่อย ส่วนอีกข้างถือจอบเล็กๆ ที่ใช้ถางหญ้า ทันทีที่นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในบ้าน หญิงชราถึงกับชะงักฝ่าเท้าและเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง นางกวาดสายตามองรอบๆ ห้องโถงที่บัดนี้สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นผง แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนกับพื้นผิวไม้ที่สะอาดจนขึ้นเงา ทำให้บรรยากาศภายในบ้านดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละหลัง

จิ้งฝูฝูหันไปมองหนิงรุ่ยที่กำลังนั่งคุกเข่าใช้ผ้าเช็ดคราบเขม่าดินที่มุมห้องด้วยท่าทางขะมักเขม้น ใบหน้าของสะใภ้ใหญ่แดงระเรื่อด้วยความร้อนและเหนื่อยอ่อน ผมเผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยแต่ดูมีความสุขอย่างประหลาด หญิงชราเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แม้ในใจจะรู้สึกประทับใจและแปลกใจในการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างมาก แต่นางผู้มีทิฐิและเคยชินกับการตำหนิก็ยังอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาเบาๆ ตามประสาคนแก่

"ทำความสะอาดเสียยกใหญ่เช่นนี้ จะเอาความดีความชอบไปแลกอะไรอีกล่ะ?" นางเอ่ยเสียงห้วนพลางวางจอบลงที่มุมห้อง "พื้นบ้านจะสะอาดไปเพื่ออะไร ในเมื่อท้องยังหิว? แทนที่จะเอาเวลาไปถูพื้น สู้ไปเตรียมฟืนเข้าครัวยังจะดีเสียกว่า ทำตัวเป็นคุณหนูตกยากไปได้"

แม้คำพูดจะดูเหมือนหยิบยกเรื่องหยุมหยิมมาบ่นด่า แต่หนิงรุ่ยกลับสังเกตเห็นแววตาของแม่สามีที่ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนวันวาน นางเห็นจิ้งฝูฝูลอบมองที่พักแขนของเก้าอี้ที่สะอาดเกลี้ยงเกลาด้วยความพึงพอใจลึกๆ หนิงรุ่ยไม่ได้ตอบโต้ด้วยความโกรธ เธอเพียงเงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มอ่อนโยนให้หญิงชรา

"ฟืนในครัวฉันจัดเตรียมไว้ให้แล้วค่ะแม่ น้ำในโอ่งก็เต็มแล้ว อีกประเดี๋ยวฉันจะไปทำแกงจืดถั่วเหลืองร้อนๆ ให้ทานนะคะ บ้านสะอาดแล้วใจจะได้สบาย ร่างกายแม่จะได้แข็งแรงขึ้นด้วยค่ะ"

จิ้งฝูฝูชะงักไปกับคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น นางรีบหลบสายตาและเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้หนิงรุ่ยทำงานต่อไปด้วยหัวใจที่พองโต ความสัมพันธ์ที่เคยแตกร้าวราวกับแก้วที่แหลกละเอียด บัดนี้เริ่มมีความหวังที่จะสมานให้กลับมาเป็นดังเดิมได้ แม้มันจะเป็นการเริ่มต้นเพียงก้าวเล็กๆ แต่อย่างน้อยในวันนี้ แม่สามีก็ไม่ได้ดุด่าด้วยความเกลียดชังเหมือนที่ผ่านมา สำหรับหนิงรุ่ยแล้ว นี่คือผลลัพธ์ที่พิสูจน์ได้ว่าความจริงใจและหยาดเหงื่อของเธอเริ่มเห็นผล และเธอจะไม่มีวันหยุดยั้งจนกว่าครอบครัวสกุลโจวจะกลับมามีความสุขอย่างแท้จริงอีกครั้ง