สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80

ตอนที่ 16 โจวจื่อฉินแอบมอง

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยเริ่มทอดตัวต่ำลงจรดทิวเขาเบื้องทิศตะวันตก แสงแดดสีทองอมส้มที่เคยร้อนแรงแผดเผาเริ่มอ่อนแสงลง ทิ้งไว้เพียงริ้วรอยแห่งความอบอุ่นที่ฉาบย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีครามผสมสีม่วงหม่น บรรยากาศยามเย็นของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลความเจริญเงียบสงบลงตามกาลเวลา มีเพียงเสียงลมพัดยอดหญ้าและเสียงนกกาที่บินกลับรังดังก้องกังวานอยู่ในอากาศ โจวจื่อฉิน เด็กหนุ่มวัยกำลังโตผู้เป็นน้องชายคนเล็กของตระกูลโจว กำลังเดินลากฝีเท้าไปตามถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน รองเท้าผ้าใบเก่าขาดที่สวมใส่อยู่เตะฝุ่นผงบนพื้นดินจนฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นระลอก ร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความเบื่อหน่ายฉายชัดอยู่บนใบหน้าที่เริ่มมีเค้าโครงความหล่อเหลาคล้ายคลึงกับพี่ชาย วันนี้เขากลับจากการไปวิ่งเล่นและจับปลาในลำธารกับกลุ่มเด็กหนุ่มในหมู่บ้านจนลืมดูเวลา กว่าจะรู้ตัวว่าดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าก็สายเกินไปเสียแล้ว

ภายในใจของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและวิตกกังวล เขารู้ดีว่าการกลับบ้านผิดเวลาในยามเย็นเช่นนี้จะต้องเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ของจิ้งฝูฝูผู้เป็นมารดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงบ่นด่าที่แหลมสูงและถ้อยคำตักเตือนที่ยาวเหยียดประดุจสายน้ำหลากยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาตั้งแต่เมื่อวันก่อน โจวจื่อฉินถอนหายใจยาวออกมาอย่างหนักหน่วง เขายกมือขึ้นขยี้เรือนผมที่ยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลของตนเอง สมองที่กำลังเจริญวัยเริ่มประมวลผลหาทางหนีทีไล่เพื่อหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมารดาให้จงได้ หากเขาเดินเข้าทางประตูหน้าบ้านซึ่งเป็นลานดินกว้างที่ทุกคนมักจะมารวมตัวกัน เขาย่อมต้องถูกจับได้คาหนังคาเขาอย่างแน่นอน ดังนั้น แผนการเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวคือการลอบเร้นเข้าไปทางประตูด้านหลัง ซึ่งเป็นเส้นทางที่รกชัฏและมักจะไม่ค่อยมีใครเดินผ่านในยามเย็นเช่นนี้

เด็กหนุ่มปรับเปลี่ยนเส้นทางอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเดินเบี่ยงออกจากถนนสายหลัก มุ่งหน้าเข้าสู่ตรอกแคบๆ ที่ขนาบข้างไปด้วยรั้วไม้ไผ่สานและกอหญ้าสูงชัน ฝีเท้าที่เคยเดินเตะฝุ่นอย่างเกียจคร้านแปรเปลี่ยนเป็นการย่องเบาประดุจแมวป่าที่กำลังหลบซ่อนตัว เขาก้าวข้ามกิ่งไม้แห้งและก้อนหินอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังเล็ดลอดออกไปทำลายความเงียบงัน ลมเย็นยามค่ำคืนเริ่มพัดโชยมากระทบผิวกายจนต้องห่อไหล่เข้าหากันเล็กน้อย โจวจื่อฉินค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำเมื่อเดินเข้าใกล้บริเวณเขตหลังบ้านของครอบครัวตนเอง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง หวังเพียงว่าจะสามารถแอบลัดเลาะผ่านแปลงผักสวนครัวและก้าวเข้าไปหลบซ่อนตัวในห้องนอนอันคับแคบของตนเองได้อย่างปลอดภัยโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น

ขณะที่โจวจื่อฉินกำลังค่อยๆ ก้าวเท้าลัดเลาะไปตามแนวรั้วด้านหลังของคฤหาสน์ดินปั้นที่แสนซอมซ่อ โสตประสาทของเขาก็พลันได้ยินเสียงประหลาดที่ดังกังวานแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงสายลม เสียงนั้นเป็นเสียงของหนักที่กระทบลงบนผืนดินอย่างแรงและเป็นจังหวะสม่ำเสมอสลับกับเสียงพลิกหน้าดินที่เปียกชื้น เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าค้างอยู่กับที่ทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมด้วยความสับสนและงุนงง ในยามเย็นที่ดวงตะวันใกล้จะลาลับเช่นนี้ ใครกันที่ยังคงออกแรงทำงานหนักอยู่บริเวณลานหลังบ้านที่เปลี่ยวร้าง เขาคาดเดาในใจว่าอาจจะเป็นโจวหูคงผู้เป็นบิดา หรือไม่ก็โจวจื่อหมิงพี่ชายของเขา ที่กำลังขุดดินเพื่อเตรียมแปลงปลูกผักเพิ่มเติม

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เอาชนะความหวาดกลัว เด็กหนุ่มจึงค่อยๆ ขยับตัวย่องเข้าไปใกล้ต้นเสียงมากยิ่งขึ้น เขาพยายามซ่อนเร้นกายอยู่หลังพุ่มไม้สูงที่ขึ้นรกชัฏและค่อยๆ แหวกกิ่งไม้ใบหญ้าออกเพื่อลอบมองภาพเบื้องหน้า ทว่าวินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับเงาร่างที่กำลังยืนทำงานอยู่กลางลานดิน ร่างกายของโจวจื่อฉินก็พลันแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจนสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ภายในลำคอ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่แผ่นหลังที่กว้างขวางและคุ้นเคยของบิดาหรือพี่ชาย แต่กลับเป็นเงาร่างบอบบางและอ้อนแอ้นของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขารู้จักดีเสียยิ่งกว่าใคร

หนิงรุ่ย พี่สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลโจว กำลังยืนหยัดอยู่ท่ามกลางกองวัสดุที่ดูสกปรกและส่งกลิ่นฉุนคละคลุ้ง สองมือเรียวเล็กของเธอกำลังกุมด้ามจอบเหล็กขนาดใหญ่ที่หนักอึ้งเอาไว้แน่น หญิงสาวกำลังออกแรงยกจอบขึ้นเหนือศีรษะจนสุดแขน ก่อนจะทิ้งน้ำหนักสับมันลงไปบนกองปุ๋ยหมักที่ประกอบไปด้วยดินโคลน เศษใบไม้ ขี้เถ้า และมูลสัตว์ที่ถูกสุมรวมกันเป็นกองพะเนิน เสียงจอบกระทบดินดังฉับ... ฉับ... สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ท่วงท่าการขุดและผสมกองปุ๋ยของเธอนั้นดูทุลักทุเลและเต็มไปด้วยความยากลำบาก กล้ามเนื้อแขนที่บอบบางสั่นสะท้านทุกครั้งที่ออกแรงงัดก้อนดินเหนียวที่จับตัวกันแน่นขึ้นมาพลิกกลับด้าน แต่ถึงกระนั้น เธอก็ไม่ได้หยุดพักหรือวางจอบในมือลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอสับดิน พลิกตะล่อม และผสมคลุกเคล้าวัสดุทุกอย่างให้เข้ากันอย่างขะมักเขม้นและบ้าคลั่ง ราวกับว่ากองปุ๋ยสกปรกตรงหน้านั้นคือสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เธอต้องปกป้องเอาไว้ด้วยชีวิต

โจวจื่อฉินรีบขยับตัวเข้าไปหลบซ่อนอยู่หลังลำต้นอันใหญ่โตของต้นพลับเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมรั้ว เขาแนบแผ่นหลังเข้ากับเปลือกไม้ที่หยาบกระด้าง พยายามกลั้นลมหายใจและทำให้ตนเองกลมกลืนไปกับเงามืดของยามเย็นให้มากที่สุด หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตาของเขายังคงจดจ้องลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ไปยังร่างของพี่สะใภ้อย่างไม่อาจละสายตาได้ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามันช่างขัดแย้งและสวนทางกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยรู้จักและจดจำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

ในความทรงจำอันเลวร้ายที่ฝังรากลึก หนิงรุ่ยคือสตรีที่เย่อหยิ่ง รักสวยรักงาม และรังเกียจความลำบากยิ่งกว่าสิ่งใด เธอเคยก่นด่าและอาละวาดใส่ทุกคนในบ้านเพียงเพราะมีฝุ่นผงปลิวมาเกาะบนเสื้อผ้า เธอเคยใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งอยู่หน้ากระจกบานเก่าเพื่อทาแป้งสีขาววอกและแต่งแต้มริมฝีปากด้วยสีชาดราคาถูก เธอปฏิเสธที่จะเหยียบย่างลงบนพื้นดินที่เฉอะแฉะ และมักจะปิดจมูกแสดงความขยะแขยงทุกครั้งที่ได้กลิ่นมูลสัตว์หรือกลิ่นโคลนสาบควายที่ติดตัวพี่ชายของเขากลับมาจากการทำนา ทว่าในวินาทีนี้ ผู้หญิงที่เคยมองชาวนาเป็นเพียงชนชั้นต่ำ กลับกำลังยืนคลุกคลีอยู่กับสิ่งที่เธอเคยเกลียดชังที่สุด

สภาพของหนิงรุ่ยในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เสื้อผ้าฝ้ายสีซีดที่เธอสวมใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับสรีระที่ซูบผอม รอยเปื้อนของคราบดินโคลนสีน้ำตาลเข้มและเศษขี้เถ้าสีเทากระเด็นมาเกาะติดอยู่ทั่วทั้งเสื้อและกางเกงจนดูมอมแมมไม่ต่างจากเด็กชาวนาที่วิ่งเล่นซุกซน เรือนผมสีดำขลับที่เคยถูกหวีสางอย่างประณีตบัดนี้ถูกมัดรวบเอาไว้อย่างลวกๆ ปล่อยให้ปอยผมบางส่วนหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าที่แดงก่ำจากการออกแรงอย่างหนัก หยาดเหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมออกมาจากหน้าผาก ไหลอาบลงมาตามร่องแก้มที่เปื้อนฝุ่นดิน และหยดร่วงลงสู่พื้นดินหยดแล้วหยดเล่า มือที่เคยขาวเนียนและบอบบางของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกจนแทบจะมองไม่เห็นสีผิวที่แท้จริง ทว่าแม้จะอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เพียงใด เธอกลับไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือท้อแท้เลยแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว

ความคิดของโจวจื่อฉินในขณะนี้สับสนปนเปและตีรวนกันจนยุ่งเหยิงราวกับกลุ่มด้ายที่ถูกแมวตะปบเล่น สมองของเด็กหนุ่มพยายามอย่างหนักที่จะหาเหตุผลมาอธิบายภาพความเปลี่ยนแปลงอันเหลือเชื่อที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า เขาขมวดคิ้วแน่น กัดริมฝีปากล่างของตนเองจนรู้สึกเจ็บ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวเป็นดอกเห็ด อะไรคือสาเหตุที่ทำให้ผู้หญิงที่เคยรักสบายและเกลียดความลำบากเข้าไส้คนนี้ ยอมละทิ้งความเย่อหยิ่งและลงมาจับจอบจับเสียมทำงานที่หนักหน่วงและสกปรกเช่นนี้ได้ นี่เป็นเพียงการเสแสร้งแกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือเป็นการแสดงงิ้วฉากใหญ่เพื่อหลอกลวงให้ทุกคนในครอบครัวตายใจและยอมมอบเงินทองให้เธอไปผลาญเล่นเหมือนอย่างเคยงั้นหรือ

ทว่าเมื่อเขาลองพิจารณาดูให้ดี ความคิดที่ว่านี่คือการแสดงละครก็เริ่มฟังดูไม่สมเหตุสมผล หากหนิงรุ่ยต้องการจะสร้างภาพให้ตนเองดูเป็นลูกสะใภ้ที่แสนดีและกตัญญู เธอควรจะไปทำงานเหล่านี้ในเวลาที่โจวหูคง จิ้งฝูฝู หรือโจวจื่อหมิงอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เพื่อให้ทุกคนได้เห็นถึงความเสียสละของเธออย่างเต็มตา ไม่ใช่มาแอบขุดดินผสมปุ๋ยหมักอยู่เพียงลำพังในลานหลังบ้านที่มืดมิดและไร้ผู้คนในยามที่ดวงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าเช่นนี้ การกระทำที่ปิดทองหลังพระและอาบเหงื่อต่างน้ำโดยไม่มีใครคอยเฝ้ามองหรือเอ่ยปากชมเชย มันไม่ใช่พฤติกรรมของคนที่ต้องการจะหลอกลวงเพื่อหวังผลประโยชน์เลยแม้แต่นิดเดียว

ความขัดแย้งในใจทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกอึดอัดและทรมาน ความเกลียดชังและความหวาดระแวงที่เขาเคยมีต่อพี่สะใภ้กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรงด้วยภาพแห่งความเป็นจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เขาไม่อยากจะยอมรับว่าผู้หญิงที่เคยทำร้ายจิตใจของคนในครอบครัวนับครั้งไม่ถ้วนกำลังพยายามเปลี่ยนแปลงตนเองไปในทางที่ดีขึ้น ทิฐิของวัยรุ่นทำให้เขาพยายามหาข้ออ้างมาลบล้างความดีความชอบของเธอ แต่ภาพของหยาดเหงื่อที่ไหลรินและรอยเปื้อนโคลนบนใบหน้าของเธอกลับฝังลึกลงไปในจิตใจของเขาอย่างไม่อาจลบเลือน ความเคียดแค้นที่เคยลุกโชนเริ่มมอดดับลงทีละน้อย ถูกแทนที่ด้วยความสงสัย ความสับสน และความรู้สึกนับถือที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในซอกลึกของหัวใจดวงน้อย

เวลาล่วงเลยไปอีกพักใหญ่ ท่ามกลางแสงสลัวของยามพลบค่ำที่เริ่มกลืนกินสรรพสิ่งให้จมลงสู่ความมืดมิด เสียงจอบกระทบดินที่เคยก้องกังวานก็ค่อยๆ ชะลอจังหวะลงและหยุดนิ่งไปในที่สุด หนิงรุ่ยปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากด้ามจอบที่ทำจากไม้เนื้อแข็ง เธอใช้มืออีกข้างค้ำยันด้ามจอบเอาไว้เพื่อพยุงร่างกายที่กำลังสั่นสะท้านจากความเหนื่อยล้าแสนสาหัส หญิงสาวหอบหายใจหนักหน่วงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง อากาศที่สูดเข้าปอดดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนัก เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มปรากฏดวงดาวประปราย ก่อนจะยกท่อนแขนเสื้อผ้าฝ้ายที่เปียกชุ่มและเต็มไปด้วยคราบดินขึ้นมาปาดเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลบดบังการมองเห็นบริเวณหน้าผากและเปลือกตาอย่างลวกๆ

ในจังหวะที่หนิงรุ่ยสะบัดหน้าเพื่อไล่ความเหนื่อยล้านั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปมองยังทิศทางที่ต้นพลับเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เพ่งมองหรือสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ อย่างชัดเจนในความมืดสลัว แต่เพียงแค่การขยับใบหน้าและทิศทางของสายตาที่หันมาทางนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของโจวจื่อฉินหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความตื่นตระหนกตกใจพุ่งเข้าจู่โจมเด็กหนุ่มอย่างฉับพลันราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เขาสะดุ้งสุดตัว ร่างกายเย็นเฉียบและแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความกลัวว่าจะถูกจับได้ว่ามาแอบถ้ำมองทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานอย่างรวดเร็ว

เด็กหนุ่มไม่รอช้า เขารีบผลุบตัวลงต่ำ ย่อเข่าและหดคอเข้าหากันจนตัวเล็กคล้ายกับลูกสุนัขที่กำลังหวาดกลัว เขากลั้นลมหายใจจนหน้าดำหน้าแดง ค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังออกจากเงาของต้นพลับอย่างระมัดระวังที่สุด สองมือคลำสะเปะสะปะไปตามผนังดินปั้นของตัวบ้านเพื่อนำทางในความมืด เขาพยายามหลีกเลี่ยงการเหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งหรือใบไม้กรอบที่อาจทำให้เกิดเสียงดังเล็ดลอดออกไป โจวจื่อฉินลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดินแคบๆ ด้านหลังบ้านด้วยความเงียบกริบและรวดเร็วปานสายลม ก่อนจะรีบแทรกตัวผ่านบานประตูหลังที่แง้มอยู่เล็กน้อยและมุดผลุบหายเข้าไปในความมืดมิดของห้องนอนอันคับแคบของตนเองในทันที

เมื่อเข้ามาอยู่ภายในห้องนอนได้อย่างปลอดภัย เด็กหนุ่มรีบปิดบานประตูลงอย่างแผ่วเบาและลงกลอนไม้เอาไว้อย่างแน่นหนา เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงกับบานประตูห้อง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหน้าอกที่กำลังเต้นระรัวและรุนแรงราวกับจังหวะกลองรบ ลมหายใจเข้าออกหอบกระชั้นและติดขัดจากความตื่นเต้นและความหวาดกลัวที่ยังคงตกค้างอยู่ โจวจื่อฉินหลับตาลงแน่น พยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ทว่าในความมืดมิดของเปลือกตาที่ปิดสนิทนั้น ภาพของหนิงรุ่ยที่กำลังยืนถือจอบทำงานอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นและเสื้อผ้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ กลับฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับภาพเงาที่ถูกสลักลึกลงไปในจิตวิญญาณ

ภาพความเหนื่อยยากและการอุทิศตนเพื่อครอบครัวของพี่สะใภ้ที่เขาเพิ่งได้ประจักษ์แก่สายตาตนเอง เป็นดั่งพายุหมุนที่พัดเข้ามาทำลายอคติและความเกลียดชังที่เขาเคยสั่งสมมาตลอดหลายเดือนให้พังทลายลงอย่างราบคาบ เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นในความมืด นัยน์ตาของเขาสั่นไหวและเต็มไปด้วยความสับสนที่ลึกซึ้ง เขาไม่เข้าใจตนเองเลยว่าทำไมความรู้สึกโกรธเคืองที่เคยมีจึงได้เลือนหายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาไม่อาจตั้งชื่อให้มันได้ มันอาจจะเป็นความเห็นใจ ความสงสาร หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความเคารพและยอมรับที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้อย่างแท้จริง ค่ำคืนนี้ โจวจื่อฉินคงต้องนอนพลิกกระสับกระส่ายไปมาบนเตียงแคบๆ อย่างแน่นอน เพราะภาพหยาดเหงื่อและการกระทำที่ปราศจากการเสแสร้งของหนิงรุ่ย ได้เข้าไปสั่นคลอนหัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขาให้เริ่มเปิดรับแสงสว่างแห่งการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาเยือนครอบครัวสกุลโจวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว