Crown of Ash

CHAPTER 2 – Ang Heir

Nakatayo si Elena sa harap ng desk ng kanyang ama, hawak ang leather portfolio na parang may bigat na bato.

“You’re marrying Adrian Vance,” sabi ng ama niya, walang tanong sa tono.

Hindi siya nagulat. Alam na niya ito mula nung 16 siya. Ang pamilya Ruiz at pamilya Vance ay magkalaban sa negosyo ng halos sampung taon. Ang kasal na ito ang puting bandila.

Si Adrian Vance ay 29, heir ng Vance Holdings. Nakita niya ito tatlong araw ang nakararaan — pumasok sa meeting room na naka-charcoal suit, relo na kayang bumili ng kotse, at titig na parang x-ray.

“You’re prettier than your father’s spreadsheets,” sabi ni Adrian, may ngising hindi mo malaman kung pang-aasar o pang-aalimura.

Gusto ni Elena sampalin siya noon pa.

“What about Rafael?” tanong niya, lumabas ang pangalan bago niya mapigilan.

Napakunot ang noo ng ama niya. “Rafael works for Adrian. He’s an employee, Elena. You’re becoming family.”

Si Rafael Morales.

Ang lalaking sumalo sa kanya nung unang beses siyang atakihin ng panic attack sa parking garage, tatlong taon ang nakalipas. Ang lalaking nagturo sa kanya kung paano huminga nang dahan-dahan kapag pakiramdam niya ay malulunod siya. Ang lalaking may maliit na flask sa drawer ng opisina at palaging sinasabi, “Medicine, Elena. Just medicine.”

Lumabas si Elena ng building na basa ang buhok, dala ang kontrata. Nasa elevator lobby si Rafael, nakasandal, kamay sa bulsa, amoy sigarilyo at whiskey.

“You’re doing it, aren’t you?” tanong niya, boses parang gaspang.

“It’s not a choice,” sagot ni Elena, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses.

Lumapit si Rafael. Ang init ng katawan niya halos dumikit na sa kanya. “Then let me be the mistake you make after you say ‘I do.’”

Hindi siya umalis. Hinayaan niyang halikan siya ni Rafael, doon mismo sa harap ng security camera. Alam niyang bukas ng umaga, mapapanood ito ni Adrian sa monitor.

Gabi sa Penthouse ni Adrian

Ang apartment ni Adrian ay puro salamin at itim na marmol — malamig, parang museo. Wala itong kalat, walang larawan, walang buhay. Nakaupo si Adrian sa terrace, may dalawang baso ng whiskey sa mesa.

“You slept with him,” sabi ni Adrian pagkaupo ni Elena.

Hindi ito tanong.

Umupo si Elena sa tapat niya, inilagay ang bag sa sahig. “You knew what you were getting.”

Ngumiti si Adrian, pero walang init sa mata. “I knew you were defiant. I didn’t know you were addicted to him.”

Hindi ang halik ang tinutukoy niya. Ang paraan ng pagtingin ni Elena kay Rafael — parang siya ang hangin na kailangan niya para makahinga.

“We’ll marry Saturday,” sabi ni Adrian, humigop ng whiskey. “You’ll play the devoted fiancée. And Rafael… Rafael will keep working for me. If he quits, your father’s company collapses.”

Natigil ang paghinga ni Elena.

“And if I refuse?” tanong niya.

“Then everyone learns about the pills you take to sleep, and the ones Rafael takes to function,” sagot ni Adrian, kalmado lang.

Nanlamig si Elena. Alam ni Adrian.

Alam ni Adrian ang tungkol sa pills niya. Alam din niya ang tungkol sa addiction ni Rafael.

“I won’t let my family be ruined,” bulong ni Elena.

“Good,” sabi ni Adrian. “Then you’ll do what you’re told.”

Uminom si Elena ng whiskey sa isang lagok. Ang hapdi nito sa lalamunan ay mas maliit kaysa hapdi sa dibdib niya.

Tatlong tao sila sa kwartong ito. Lahat may sikreto. Lahat may hawak sa isa’t isa.

Si Elena, nakatali sa kasal na hindi niya gusto.

Si Adrian, nakatali sa papel ng heir na kailangang protektahan ang empire.

Si Rafael, nakatali sa bisyo na siya lang ang nakakaalam.

At sa gitna ng lahat, isang pag-ibig na bawal — at isang kasalanan na kakalat kapag may isa sa kanilang tatlo ang magkamali.