Geniş salonda, lüks koltuğun üzerinde eğreti duran bedenini rahatsız bir şekilde kıpırdattı Esme.
Alpay'ın annesi ve kız kardeşleriyle beraber oturuyorlardı. Bütün gözler ikisinin üzerindeydi. Annesi yanına çok yaklaşamasa da Alpay'ın en yakınındaki koltuğa oturmuştu.
Gözleri sürekli doluyor, kah gülüp kah ağlıyordu. En son burnunu çekip, yardımcılarına getirdiği mendille gözlerini sildi.
"Baban çok sevinecek. Nasıl şaşıracak kim bilir. Seni nasıl özledi bir bilsen."
Alpay bakışlarını kaçırıp odada gezdirdi gözlerini.
"Hiç değişmemiş. Hala bıraktığım gibi."
Mira öne atılıp konuştu.
"Odan bile öylece duruyor abi. Hiçbirşey değişmedi."
Esme yaşlarındaki kıza gülümsedi Alpay. Onu bıraktığında küçücüktü. Şimdi ise bir genç kız olmuştu.
"Sen çok değişmişsin ama. Koca kız olmuş
