The Warning
1382 Words
Pagkasara ng pinto ng sasakyan, agad na sumandal si Isaac sa upuan sa backseat.
"Drive." Malamig ang boses na utos niya sa driver. Agad namang pinaandar ng driver ang kotse. Tahimik lang ang loob ng sasakyan. Tanging mahinang tunog ng makina at aircon ang maririnig. Sa kabilang gilid ng backseat ay nakaupo si Cristy.
Maputla. Namumula ang mga mata at parang nanginginig pa rin ang mga balikat. Kung ibang tao siguro ang makakakita sa eksenang iyon, iisipin nilang si Cristy ang biktima. Na sinaktan ito, na pinahiya, na inapi pero hindi ibang tao si Isaac.
At higit sa lahat... kilala niya si Lyric mas kilala niya ito kaysa sa inaakala ng lahat. Kahit na madalas silang magkalayo, kahit na madalas siyang wala, kahit na hindi niya maintindihan ang lahat ng tumatakbo sa isip ng asawa niya. May isang bagay siyang sigurado. Hindi si Lyric ang tipo ng babaeng gagawa ng eksena sa pampublikong lugar. Lalong hindi sa gallery ni Nyxie, hindi sa harap ng ibang tao, hindi sa lugar kung saan nakakabit ang pangalang Lagdameo.
Masyadong maingat si Lyric para gawin iyon. Masyado itong responsable at kung may isang taong marunong lumunok ng sakit nang walang reklamo... iyon ay ang asawa niya. Kaya habang nakatingin siya ngayon kay Cristy...wala siyang nakikitang galit para kay Lyric. Kundi pagod malalim na pagod.
"Isaac..." Mahina ang tawag ni Cristy. Hindi siya sumagot patuloy lang siyang nakatingin sa bintana.
"Akala ko sasaktan niya ako." Mahinang bulong ni Cristy na muling umagos ang mga luha, doon siya napatingin rito at sa unang pagkakataon simula nang buhatin niya ito palabas ng gallery... naging malamig ang tingin niya. Tuluyang natigilan si Cristy parang hindi nito inaasahan ang ekspresyon niya.
"Did she touch you?" Tahimik ang tanong nito at diretso, walang emosyon. Napakurap si Cristy at napalunok na pinahid ang mga luha.
"W-well..."
"Did she?" Lalong bumaba ang boses niya at doon bahagyang nailang ang babae.
"Hindi." Tumango si Isaac, iyon lang. Isang salita at sapat na iyon. Muli siyang tumingin sa labas ng bintana. Ngunit mas lalong naging mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan.
"Isaac..." Hindi na niya hinayaang magpatuloy pa ito.
"Why were you there?" Napatigil si Cristy.
"Anong ibig mong sabihin?"
"I told you." Mabagal siyang humarap.
"Sinabi ko sa'yo na pupuntahan ko ngayon ang asawa ko." aniya at iyon ang plano niya pinacancel niya ang meeting niya para puntahan si Lyric at yayain itong kumain sa labas since hindi na nga ito kumain kaninang umaga at nauna ang galit niya na hindi man lang niya inalaman kung ano bang nangyari dito kagabi na sa Kuya lang niya na balitaan na na aksidente ang dalawang ito kaya mag kasama.
"Bibili ako ng pang gift sa —."
"Bullsh*t!" mariin agad na putol ni Isaac kay Cristy.
"Sinabi ko sa'yo na huwag kang lalapit kay Lyric." Biglang namutla si Cristy. Parang hindi nito inaasahan ang diretsahang tono niya.
"Aksidente lang naman—"
"No." Malamig ang putol niya.
"Hindi aksidente, iyon wag mo akong gawin tanga." Tahimik ang buong sasakyan pati ang driver ay parang hindi na humihinga.
"Alam mo kung saan siya nagtatrabaho." Patuloy niya.
"Alam mo kung sino siya sa buhay ko."
"Wala akong masamang intensyon. Ice," Napahigpit ang panga ni Isaac. Narinig na niya ang linyang iyon nang maraming beses.
Masyadong maraming beses.
"Then stay away from her." Napatitig si Cristy parang hindi makapaniwala.
"Isaac..."
"Stay away from my wife." Diretso, matalim at walang pag-aalinlangan parang may bumagsak na mabigat na bagay sa pagitan nila. Hindi agad nakapagsalita si Cristy. Unti-unting namuo ang luha sa mga mata nito.
"Pinagtatanggol mo siya? Over me?" Napapikit si Isaac. Dati kapag umiiyak si Cristy, agad siyang sumusuko. Agad siyang lumalambot. Agad siyang nag-aadjust pero ngayon... nakaramdam siya ng kakaibang pagod. Pagod na matagal na niyang hindi pinapansin.
"Kilala ko si Lyric." Mahinang sabi niya.
"Hindi niya gagawin iyon." Tumulo ang luha ni Cristy.
"At ako?" Natahimik siya. Matagal, napakatagal. Hanggang sa muli siyang nagsalita.
"Hindi ko kailangan ng CCTV para malaman kung sino ang nagsimula." Nanlaki ang mata ni Cristy at sa unang pagkakataon...
parang nasaktan ito hindi dahil sa sakit sa dibdib. Kundi dahil sa sinabi niya. Ibinuka nito ang bibig para magsalita. Ngunit naunahan niya.
"Listen carefully." Malamig at kontrolado puno ng babala.
"Kung ayaw mong mag-away tayo...at gusto mo pa akong manatili sa tabi mo." huminga ng malalim si Isaac.
"Huwag mong lalapitan ang asawa ko." Tahimik na tumulo ang luha ni Cristy habang nakakuyom ang mga kamay sa giliran niya habang si Isaac naka tingin sa labas ng tumatakbong sasakyan.
"Isaac..."
"First warning." Napatigil ito. Dahan-dahan siyang humarap at doon nakita ni Cristy ang isang Isaac na matagal na nitong hindi nakikita. Hindi ang lalaking nakakaramdam ng guilt. Hindi ang lalaking nakatali sa isang pangako. Kundi ang lalaking sanay magbigay ng utos. Ang lalaking kinatatakutan sa boardroom. Ang lalaking hindi marunong umatras kapag nakapagdesisyon na.
"At ito na rin ang huli." Mahinang sabi niya.
"Huwag mo nang ulitin." Tuluyang natahimik si Cristy. Habang si Isaac naman ay muling tumingin sa bintana. Ngunit kahit nakatingin siya sa daan... ibang mukha ang nakikita niya.
Si Lyric. Nakatingin lang. Tahimik na nasasaktan at iyon ang mas lalong nagpapairita sa kanya. Bakit hindi ito magsalita?
Bakit hindi ito magalit? Bakit hindi siya sigawan? Bakit hindi siya tanungin kung ano ba talaga ang nangyayari? Ilang beses na niyang itinulak ang limitasyon nito para ilabas ang tunay nitong na raramdaman. Ilang beses na niyang nakita ang sakit sa mga mata nito pero nananatili pa rin itong nakakulong sa sarili nitong hawla. At hindi niya maintindihan kung bakit. Ganun ba kahirap lumaban? Ganun ba kahirap sabihin ang nararamdaman?
O baka... may dahilan kung bakit pinipili nitong manatili? Ganun ba siya nito kamahal na handa itong masaktan para lang patunayan na mahal siya nito. Did he deserved it Afterall? Napabuntong-hininga siya at sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon... hindi si Cristy ang iniisip niya. Kundi ang asawa niyang iniwan niya sa gallery. Na nasaktan na naman dahil sa kanya. Hindi niya alam kung bakit pero habang palayo nang palayo ang sasakyan... pakiramdam niya siya ang lalong naliligaw at hindi na niya alam kung makakabalik pa ba siya.
-
-
-
-
-
-
-
"No! Please stop... stop." naiiyak ng pakiusap ni Lyric habang nararamdaman niya ang dila ng isang lalaki sa binti niya na gumagapang pataas sa inner tight niya.
"Isaac help..." mahinang bulong niya habang pilit na lumalaban sa lalaking kasama niya sa loob ng isang hotel.
"Nyxie... help me." hikbi niya, she was wasted totally drunk, napagod na siya kakasayaw kasama si Nyxie kanina sa sobrang kalasingan nakatulog na siya sa table nila ni Nyxie. Ayaw niyang umuwi sa kanila, ayaw niyang makitsa si Isaac galit siya dito. Pero naramdaman niya kanina na may bumuhat sa kanya mula sa loob ng bar. Sinubukan niyang idilat ang mga mata niya pero sobrang labo na dala ng kalasingan. At ngayon nag sisi na siya bakit siya sumama kay Nyxie dapat umuwi nalang siya sana itinulog nalang niya ang sakit kesa ganito na mararap* siya ng hindi niya alam.
"Help me!" bulong pa niya ng idapa siya ng lalaki. Wala na siyang saplot kahit isa, pilit niyang idinidilat ang mata niya. Diring-diri na siya sa laway nito na dumidikit sa katawan niya, ramdam niya ang ari nitong dumidikit sa balat niya. Gusto niyang sumigaw at humingi ng tulong pero yung boses niya wala ng lakas, ang kamay at braso niya hindi na kayang lumaban.
"This is your punishment Lyric for making me wait." bulong ng boses na parang familiar sa kanya.
"Ahhhhhh!" napahinto siya sa pag-iisip ng maramdaman na ipinasok na nito ang kargada nito sa kanya mula sa likuran at talaga naman pakiramdam niya mahahati ang katawan niya. Akala niya malaki na ang sa asawa niya pero parang mas malaki pa ang kargada ng lalaking ito.
"I will fill you up so good Lyric..." bulong pa nito na kinagat siya sa balikat habang sunod-sunod ang pag-ulos.
"No! Don't... Isaac ..., help me... Isaac.........." sigaw ni Lyric sa isip niya habang dama niyang lalabasan na ang lalaki sa likuran niya at ng labasan na ito tuluyan ng pumikit ang mata niya hindi niya alam kung dahil sa kalasingan niya o dahil sa tindi ng pag bayo nito sa lagusan niya.
- Writer
