“จะไปทำงานแล้วเหรอ”
ณลินเอ่ยถามเขาขึ้นในขณะที่ก้มหน้าก้มตาเก็บจานชามบนโต๊ะอาหารเพื่อเอาไปล้างอยู่
ในอาทิตย์นี้เธอปรับตัวได้เยอะขึ้นมาตั้งแต่มารับบทเป็นแม่บ้านแม่เรือนให้กับเขา
งานบ้านงานเรือนเธอทำได้เกือบจะหมดทุกอย่างตามที่เขาบอก รวมไปถึงงานในครัวฝีมือก็ดีขึ้นตามจำนวนครั้งที่ได้ลงมือทำ
“ครับ”
ชายหนุ่มยืนผูกเนคไทอยู่ข้างๆเธอหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ตอบออกมาอย่างสุภาพโดยไม่รู้ตัวเลยว่าทำให้คนถามนั้นแอบยิ้มอย่างเขินอายไปกับคำตอบ
เขาก็แค่พูดแบบที่เคยพูด เพราะเธอปรับตัวได้ดีขึ้นเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเล่นบนโหดอะไร
“วันนี้คุณหาข้าวเที่ยงกินเองนะ”
เก็บจานชามไปใส่อ่างล้างจานเสร็จหญิงสาวก็รีบเดินกลับมาหาเขาเพื่อเตรียมจะเดินไปส่งเขาที่รถ
เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนแต่วันนี้มีเรื่องต้องคุยกับเขาก็เลยจะเดินไปด้วยคุยไปด้วยเพราะเขามีเวลาจำกัดด้วยต้องรีบไปทำงาน
“ทำไม”
เขาหยิบกระเป๋าเอกสา
