Μνήμες Σκοτεινά Αναδυόμενες

Κεφάλαιο 2

Κεφάλαιο 2Η γαλήνη της οικογένειας του Δημήτρη Σολέγγα

Κάπου αλλού η οικογενειακή γαλήνη ενός σπιτιού διατηρεί στο ακέραιο την πορεία της. “Δημήτρη ξύπνα. Άντε, ακόμα κοιμάσαι; Θα αργήσεις στη δουλειά. Εφτά πήγε η ώρα” φωνάζει ενοχλητικά η όμορφη ξανθιά σαρανταπεντάχρονη στον κοιμισμένο σύζυγό της, ο οποίος ανταπαντάει με δυνατότερο ροχαλητό. “Μόνος ένας τρόπος υπάρχει” ψιθυρίζει χαμογελώντας πονηρά και με τις άκρες των δακτύλων της τον χαϊδεύει απαλά στα γεννητικά όργανα. Ο σύζυγος ανοίγει διάπλατα το ένα του μάτι και μέσα σε δευτερόλεπτα έχει ξυπνήσει και είναι έτοιμος για “δράση”. Όμως η γυναίκα του απομακρύνεται απότομα λέγοντας “Έλα, σήκω, μόνο έτσι ξυπνάς. Ξέχνα τα πονηρά και ετοιμάσου, θα αργήσεις”. Ο άντρας πετάει τσατισμένος το σεντόνι και φωνάζει: “Ρε Εύα, σου έχω πει, μη με ξυπνάς έτσι. Μου τη σπάει, όταν με ξεσηκώνεις καλά - καλά και μετά μου το παίζεις κυρία και φεύγεις. Ή κάνε κάτι ή μην το κάνεις. Αυτό το ημιτελές υβρίδιο ξέρεις ότι μου τα κάνει τσουρέκια”. Η Εύα γελάει δυνατά. Τον φιλάει και του υπόσχεται ότι θα τον αποζημιώσει το βράδυ. Ο άντρας με μία γκριμάτσα ενόχλησης αρχίζει να ντύνεται. Το όνομά του είναι Δημήτρης Σολέγγας. Πρόκειται για ένα σαραντάχρονο, μελαχρινό, σχετικά αγύμναστο και με σκούρα μάτια, τα οποία πάντοτε σκεπάζει με γυαλιά μυωπίας. Παρά το ότι είναι πέντε χρόνια νεότερος από τη γυναίκα του, παραμένει ερωτευμένος μαζί της, καθώς η εμφάνισή της, σε πλήρη αντίθεση με τη δική του, είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή. Έχει μακριά ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια, όμορφο πρόσωπο και σμιλευμένο από τη γυμναστική σώμα, που την έκανε να μοιάζει τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερη. Έχουν ακριβώς 12 χρόνια παντρεμένοι. Δύο χρόνια την πολιορκούσε και μετά από πολλές περιπέτειες παντρευτήκαν. Η κόρη τους η Μαρία, που σε λίγο καιρό θα κλείσει τα εννιά, μοιάζει εκπληκτικά στη μητέρα της. Τον Δημήτρη κάλλιστα θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κάποιος ως χαζομπαμπά. Από τη στιγμή που γεννήθηκε, την κοιτάζει στα μάτια, μετράει τις αναπνοές της και δεν της χαλάει ποτέ χατίρι. Η Εύα αν και δεν το έχει συζητήσει ποτέ, βαθιά μέσα της γνωρίζει ότι η αγάπη του Δημήτρη για αυτήν μειώθηκε, όταν γεννήθηκε η κόρη τους. Ενώ άλλοτε αυτή ήταν η απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή του, τώρα η κόρη τους έχει εμφανώς καταλάβει αυτή τη θέση. Όχι ότι δεν υπεραγαπάει και η ίδια τη Μαρία, αλλά της έχει λείψει ο τρόπος που την κοίταζε, στα πρώτα τους χρόνια. Ένα βλέμμα που υποδήλωνε ότι την αγαπούσε όσο κανένα άλλον στον κόσμο και την έκανε να αισθάνεται μοναδική και ιδιαίτερα ξεχωριστή. Τώρα αυτό το βλέμμα το κέρδισε η Μαρία και γνωρίζει πολύ καλά πως αυτό πλέον δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Ο Δημήτρης, αφού ντύθηκε βιαστικά φιλάει τη γυναίκα του στο λαιμό και μπαίνει με σιγανά βήματα στο δωμάτιο της μικρής Μαρίας, που κοιμάται. Τη φιλάει πολύ απαλά και τρυφερά στο μέτωπο, ενώ αυτή ανταπαντάει με ένα αχνό παιδικό χαμόγελο, χωρίς να ανοίξει τα μάτια της. Το χαμόγελο αυτό είναι ό,τι πιο όμορφο για το Δημήτρη και φαίνεται στο πρόσωπό του, το οποίο ξεχειλίζει στοργική λατρεία. Η Εύα, που στέκεται από μακριά, συλλογίζεται ότι παλιότερα μόνο το δικό της χαμόγελο τον έκανε να αισθάνεται έτσι.

Λίγο αργότερα βρίσκεται στο δρόμο του για τη δουλειά. Είναι κτηνίατρος. Ένα επάγγελμα, που αρκετοί θα θεωρούσαν κοινότυπο και βαρετό. Αλλά ο Δημήτρης δεν εμπίπτει σε αυτήν την περίπτωση, καθώς εργάζεται σε μια ιδιωτική φαρμακευτική κλινική ερευνών, της οποίας η δραστηριότητα μόνο ανιαρή δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ειδικότερα, η κύρια ασχολία της είναι η διεξαγωγή πειραμάτων πάνω σε ζώα, προκειμένου να δοκιμαστούν κάθε είδους νέα φαρμακευτικά προϊόντα. Τη στιγμή που περνάει με το αμάξι την κεντρική πύλη της κλινικής, τη διέλευσή του μπλοκάρουν ξανά οι γνώριμοι πλέον οικολόγοι διαδηλωτές με τα υβριστικά πανό φωνάζοντας συνθήματα του τύπου: “Δολοφόνε, φασίστα, αλήτη που βασανίζεις ζώα. Πώς θα σου φαινόταν να κάνουν τα ίδια πειράματα σε σένα ή την οικογένειά σου;”. Ο Δημήτρης μένει σιωπηλός και δε θυμώνει. Μόνο ένα πικρό αίσθημα ενοχών βαραίνει το στήθος του. Η αλήθεια είναι ότι στη δουλεία του έχει κάνει πράγματα, για τα οποία μόνο περήφανος δεν είναι. Πολλές φορές έκανε συνειδητά κακό σε ζώα, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο στην ιδιότητά του ως κτηνιάτρου και ως ανθρώπου. Ωστόσο ο βασικός λόγος που έχει επιλέξει να εργαστεί σε αυτήν την κλινική, που οι οικολόγοι χαρακτηρίζουν ως “Νταχάου των ζώων” είναι ότι εκεί μπορεί να διεξάγει ανενόχλητος τα πειράματα που ήθελε, για ένα μεγαλεπήβολο επιστημονικό πρόγραμμα, που ο ίδιος εμπνεύστηκε και σχεδόν τον καταδιώκει από τα φοιτητικά του χρόνια. Το πρόγραμμα της “Τηλεμνήμης”, όπως το έχει ονομάσει, μετά την οικογένειά του είναι ό,τι πιο σημαντικό για αυτόν. Δεν πρόκειται να διστάσει σε τίποτα προκειμένου να το υλοποιήσει. Άλλωστε παρηγοριέται με την ιδέα ότι τα πορίσματα των ερευνών του στο μέλλον θα επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στον επιστημονικό κόσμο και η θυσία μερικών ζώων μοιάζει ασήμαντη σε σχέση με τη γενικότερη εικόνα. Μερικά λεπτά αργότερα οι φύλακες της κλινικής απομακρύνουν τους διαδηλωτές και ο Δημήτρης δείχνει την κάρτα - ταυτότητα στον υπεύθυνο ασφαλείας στη πύλη. “Καλημέρα σας κύριε Σολέγγα. Πάλι σας τα χώσανε οι διαδηλωτές, ε; Μη δίνετε σημασία. Απλά δεν έχουν ζωή. Για αυτό και έρχονται εδώ. Δεν έχουν με τι να ασχοληθούν. Σε λίγο θα μας πούνε να μην τρώμε και αρνιά το Πάσχα. Αν ήταν στο χέρι τους μόνο με μαρουλάκι και σταφίδες θα τη βγάζαμε” τον παρηγορεί εμφανώς αποτυχημένα ο υπεύθυνος πατώντας το κουμπί, για να ανέβει η μπάρα ασφαλείας. Ο Δημήτρης χαμογελάει και χαιρετάει αστειευόμενος στρατιωτικά το φύλακα.