เด็กแซ่บของเฮียฌอห์ณ

[Ep15]

5เดือนผ่านไป

ไวเหมือนโกหก..เออก็กูโกหก555+

เราก็ยังคบกับพี่ฌอห์ณอยู่ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้บินไปหาแม่ที่ฝรั่งเศสบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เนื่องจากปี4งานมันเยอะ ไหนจะวุ่นๆกับวิจัยอีก

ช่วงนี้พี่ฌอห์ณกลับห้องดึกมาก บางวันก็เที่ยงคืนบางวันก็5ทุ่ม แล้วก็เข้าบริษัทตั้งแต่6โมงเช้า เป็นแบบนี้มาจะ2อาทิตย์ล่ะ ตอนนี้สมองเราเริ่มคิดล่ะว่านางมีคนอื่นหรือป่าว?? เบื่อเราหรือป่าว??จากที่เคยนั่งกินข้าวด้วยกันทุกวันก็กลายเป็นว่าเราต้องนั่งกินข้าวคนเดียว เราถามก็บอกว่าช่วงนี้งานเยอะ งานที่บริษัทยังไม่ลงตัว

TIME 23:37 PM

เรากำลังนั่งแก้วิจัยอยู่และรอพี่ฌอห์ณกลับในเวลาเดียวกัน บางครั้งมันก็น่าน้อยใจน่ะที่เขาไม่มีเวลาให้เราเลย เขาบอกว่างานยุ่งไม่รู้ว่าเขาจะพูดจริงหรือโกหกเราหรือป่าว

ตอนนี้งานของเราเสร็จล่ะเหลือแต่ให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจให้พรุ่งนี้แต่ตอนนี้สิพี่ฌอห์ณยังไม่กลับเลย เห้ออ เราเลยเข้ามานอนก่อนแต่นอนยังไงก็ไม่หลับไม่มีคนลูบหลังให้ คิดแล้วเศร้าหาผัวให้อีพริกใหม่ที

แกร๊กกกก!!

พี่ฌอห์ณก็เปิดประตูเข้ามา เราเลยแกล้งหลับ แล้วนางก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำสักพักก็ล้มตัวลงนอนข้างๆเราแล้วจุ๊บหน้าผากเรา กอดเราจากข้างหลัง

พี่ฌอห์ณ : รักมากน่ะ

ตอนนี้น้ำตาเราไหลล่ะแต่ไม่มีเสียง ไม่รู้อ่ะทำไมมันถึงไหล คำว่ารักที่เธอนั้นเคยบอกฉัน ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดจากใจจริงหรือป่าว น้อยใจจัง เหนื่อยแค่ไหนแต่ต้องพยายามข่มตาให้หลับเพื่อสู้กับวันพรุ่งนี้ใหม่ เห้ออ เหนื่อยชิบหาย

...เช้าา

ตื่นเช้ามาเราก็ไม่พบพี่ฌอห์ณอีกตามเคย มีแต่โพทอิทติดไว้หัวเตียง

" พี่ไปทำงานแล้วน่ะ "

เห้อออะไรก็งานๆๆแล้วเราล่ะ น้ำตากูไหลอีกแล้ว เขาไปทำงานจริงหรือป่าวววว???

🎵เช็ดน้ำตาเธอเบาๆ🎵 แล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย

@มหาลัย🏣

ตอนนี้กลุ่มเราเหลือกันอยู่4คนเหมือนเดิม เนื่องจากอีซันย้ายอีกแล้วจ้า มันย้ายไปได้ประมาณ3เดือนได้มั้ง

เลยทำให้กลุ่มเราเหลือแค่4คน

พี : วิจัยบ้าบอผ่านยากชิบหาย ถ้าวันนี้กูไม่ผ่านน่ะลาออกแม่ง

เบส : ไอ้โง่ เรียนจนจะจบล่ะยังจะมาลาออกอีก

เรา : ต้องผ่านสิว่ะ พยายามมาขนาดนี้ล่ะ

ติน : อีเตี้ยน้อยมึงเป็นอะไรทำไมหน้าตาดูไม่สดชื่นเลย ทะเลาะกันกับพี่ฌอห์ณหรอ

เรา : ป่าวหรอก สงสัยกูคงเหนื่อยกับงานมั้ง

ติน : ให้มันจริง

หลังจากนั้นเรากับไอ้พีก็เอางานไปให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจดู

อ. : แก้ตรงนี้น่ะอีกนิดเดียว

เรา : อาจารย์พูดว่านิดเดียวเยอะแล้วน่ะค่ะ

อ. : นิดเดียวจริงๆ สู้ๆน่ะจะได้จบพร้อมเพื่อน

เรา : ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์ // แล้วเราก็เดินออกมา กูมาตรวจทีไรก็บอกว่านิดเดียวๆ นิดเดียวตลอด เหนื่อยโว้ยย

พี : ชาตินี้กูจะผ่านไหมเนี้ย

เรา : ไปแก้ใหม่อีกนิดเดียว แล้วค่อยมาตรวจพรุ่งนี้

พี : เออๆ ไปหาพวกนั้นกันเถอะ

เรา : อืออ

เดินไปหาไอ้ตินกับเบส

เบส : เป็นไงผ่านม่ะ

พี : ผ่านพ่องสิ กูละเหนื่อย

ติน : ไปหาแดกชาบูที่ห้างกันดีกว่าป่ะ

เรา : เออก็ดีเหมือนกัน หิวชิบหายตอนนี้

@ห้าง

ก็เดินเข้าร้านแล้วก็สั่งๆๆ จนพนักงานเอามาเสิร์ฟ

เบส : เมื่อไหร่จะจบปี4ว่ะเนี้ย

เรา : เมื่อมึงจบนั้นแหละไอ้สัส

เบส : เดียวกูถีบอีนี้ตกเก้าอี้สะเลย

ติน : แดกครับแดกอย่ากัดกัน

เรา : ไม่ใช่แมว

ติน : อีสัสมึงต้องพูดว่าไม่ใช่หมา

เรา : อ้าวหรอ

พวกมัน : เออออ

จากนั้นก็กินต่อจนเสร็จก็มาเดินย้อยอาหารกัน

ไอ้ตินมันยังเอามือมากอดคอเราอยู่ นี้ละหนาเกิดมาเตี้ย5555

เรา : กูอยากกินเค้กชาเขียว

พี : อีอ้วนน

เรา : อ้วนตรงไหน เอกซ์จะตาย

เบส : แหวะะ มีแต่ไขมัน

เราก็ไปกินเค้กชาเขียวแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

อยู่กับพวกนี้ก็ทำให้เราลืมความเศร้าไปบ้างแต่พอเรากลับมาอยู่คนเดียวความเศร้านั้นก็กลับมาอีก

ถึงห้องเราก็มานอนพักสายตาประมาณสัก30นาที แล้วลุกมาแก้งานต่อ จนเสร็จแล้วก็เข้าไปอาบน้ำ ข้าวนี้ไม่กงไม่กินมันแล้ว อาบน้ำเสร็จก็มานอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง แม้แต่ข้อความจากพี่ฌอห์ณยังไม่มีสักข้อความเลย จากแต่ก่อน

" กินข้าวหรือยัง"

" ทำอะไรอยู่ "

แล้วก็อ**บลาๆๆ

มันหน้าน้อยใจจริงๆ คิดแล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็เสือกไหลอีกแล้ว

ตอนนี้เป็นเวลา2ทุ่มครึ่ง เราเลยเข้านอนก่อน วันนี้พี่ฌอห์ณคงจะกลับห้องดึกอีกตามเคย จนเผลอหลับไป

รู้สึกตัวอีกทีตอนได้ยินเสียงประตูเปิด เราเลยหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ตอนนี้5ทุ่มล่ะ

เรา : ทำไมพี่กลับห้องดึกทุกวันเลยอ่ะ

พี่ฌอห์ณ : งานที่บริษัทมีปัญหา ยังไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่

เรา : พี่มีคนอื่นใช่ไหม

พี่ฌอห์ณ : จะมีคนอื่นได้ไง! ก็บอกว่าทำงาน!!!

เรา : ทำไมต้องตะคอก

พี่ฌอห์ณ : ขอโทษ เชื่อใจพี่น่ะ

เรา : ถ้ามีก็บอกพริกมาเหอะ พริกพร้อมที่จะถอย

พี่ฌอห์ณ : พี่มีแค่เราคนเดียวไม่ได้มีคนอื่น

เรา : ......

พี่ฌอห์ณ : ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ เชื่อใจพี่น่ะ // เข้ามากอดเรา

เรา : ...........

พี่ฌอห์ณ : เลิกคิดมากได้ล่ะ นอนเถอะเดียวพี่ไปอาบน้ำก่อน //เช็ดน้ำตาให้เราแล้วก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แล้วมานอนกอดเราเราควรเชื่อใจเขาดีไหม เขาจะไม่ทำให้เราเสียใจใช่ไหม