พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่12 เก็บข้าวโพด

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่12 เก็บข้าวโพด

“เขาบ้ารึเปล่า ไม่มีอะไรทำหรือไงถึงได้ไปซ่อมห้องน้ำ”แคนดี้บ่นพึมพำคนเดียว พร้อมกับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน แต่อีกใจนึงก็อดคิดไม่ได้ถึงคำพูดของพลที่พูดออกมาเมื่อก่อนหน้านี้ว่า "มีเพียงแคนดี้คนเดียวเท่านั้นที่ใช้ห้องน้ำแล้วจะซ่อมทำไม"

ต้องทำตัวให้ปกติที่สุดห้ามหวั่นไหวหรือคิดอะไรแม้แต่รู้สึกอะไร เขาคงไม่ได้อะไรหรอก อย่าฟุ้งซ่านสิแคนดี้จำเอาไว้ ว่าเพราะเขาที่ทำให้เราเดินทางมาถึงจุดนี้ไง เขาคนเดียวเท่านั้น

เสียงคนวิ่งมา “หมอ หมอ เฮ้ยไม่ใช่ๆ สวัสดีครับพี่หมอ สวัสดีครับพี่หมอ ผมเอง จอมครับ พี่หมอครับ พี่หมอ”

เสียงจอมวิ่งเข้ามาท่าทางหอบเหนื่อย ก่อนที่จะหยุดนิ่งแล้วสูดลมหายใจเข้าออกเบาๆ เพราะความเหนื่อย เฮ้อ เหนื่อย

"ช่วยด้วยครับแม่ผมเป็นลม แม่ผมเป็นลมครับพี่หมอ" จอมรีบรายงานทันที ที่แคนดี้เดินออกมาหาด้านนอก

พล รีบลุกไปหยิบ กระเป๋าแพทย์ ก่อนที่จะเปิดดูว่าอุปกรณ์ ที่จำเป็นต้องใช้อยู่ข้างในกระเป๋าครบหรือไม่

จากนั้นทั้งสามจึงรีบออกไปที่ท้ายไร่ตามที่จอมบอกทันที

"อ้าวไม่ใช่ที่บ้านเหรอจอม" พลรีบเอ่ยถามเมื่อเห็นจอมวิ่งไปทางไร่ไม่ใช่ที่บ้าน

"เปล่าครับที่ท้ายไร่"

เมื่อทั้งสามที่ไปถึงก็พบว่า ชาวบ้านช่วยกันพัดให้แม่จอม

“ขอทางหน่อยค่ะ” แคนดี้บอกชาวบ้าน พลเปิดกระเป๋าพร้อมกับเอาสำลีชุบแอลโมเนีย แล้วเอาไปไกล้ๆ จมูกแม่จอม เพื่อให้แม่จอมได้สูดดมเข้าไป

"ทุกคนช่วยถอยออกหน่อยนะคะ อากาศจะได้ถ่ายเทได้สะดวกค่ะ"

แคนดี้รีบบอกกับชาวบ้านที่มุงแคนดี้ปลดกระดุมเสื้อผ้า แม่ของจอมออกเพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก ก่อนที่จะปฐมพยาบาลเบื้องต้นและวัดความดันตรวจชีพจร ใช้เวลาสักพักแม่ของจอมจึงได้สติ

เมื่อแคนดี้ตรวจอาการเบื้องต้นแล้วพบความผิดปกติจึงรีบบอก "ป้ามีความดันสูงมากเลยนะคะ กินยาแล้วนอนพักนะวันนี้อย่าเพิ่งทำงานนะคะ ไม่งั้นเกิดหน้ามืดเป็นลมล้มไปจะทำยังไง อย่าลืมนะคะว่าที่นี่ห่างไกลจากโรงพยาบาลในเมือง" แคนดี้เตือนแม่จอม

"วันนี้งานเร่ง ป้าพักไม่ได้หรอกหมอ ต้องหักข้าวโพดไปขายไม่งั้นไม่ทันส่งขายแน่ อีกอย่างมันรอไม่ได้นะคะวันนี้คิวส่งงานวันสุดท้ายแล้วถ้าไม่ส่งวันนี้เราไม่ได้เงินแน่คะหมอ ต่อให้ต้องเป็นลมล้มตายก็ต้องทำค่ะ ไม่งั้นเงินที่ลงทุนไปจมหายแน่ค่ะ" แม่จอมบอกแคนดี้ที่นั่งข้างๆ

"เอางี้แล้วกันนะคะ งั้นป้าพักผ่อนนะ เดี๋ยวหมอ ช่วยเอง ที่นี้หมอช่วยป้าก็พักได้โอเคมั้ยคะ" แคนดี้ถามพร้อมกับส่งยิ้มให้

"หมอ..!! ไม่ได้นะ จอม แม่จอม พล ถึงกับร้องออกมาพร้อมกัน"

"ไม่ได้เด็ดขาดครับหมอ เห็นแก่ผมเถอะครับ ไม่งั้นผมตายแน่ถ้านายรู้เข้า" พลรีบห้ามเพราะว่ากลัวความผิดที่อาจจะตามมา

"ไม่เป็นไร ใช่ว่าหมอไม่เคยเก็บข้าวโพดสักหน่อย ช่วยกันจะได้ทันส่งขายไง อีกอย่างนะพล นายไม่พูด ฉันไม่พูด ไม่มีใครรู้หรอก"

"งั้นผมช่วยด้วยจะได้เสร็จไวๆ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับหมอ ผมขอร้องอย่างทำอะไรแบบนี้อีก" แคนดี้รีบพยักหน้าทันที

แม่จอมส่งเสื้อคลุมและหมวกให้หมอ "นี่คะหมอใส่ไว้นะคะ จะได้ไม่ร้อนมาก" แคนดี้รับมาใส่ตามที่แม่จอมบอกจากนั้น

ทั้งหมดจึงช่วยกันเก็บข้าวโพดทันที ????

เป็นเวลาบ่ายคล้อยมาแล้วอาทิตย์ยังไม่เห็นแคนดี้มาที่บ้าน พอไปโรงพยาบาลแพทย์ก็ไม่พบ ชายหนุ่มรู้สึกร้อนใจไม่น้อย

ที่หญิงสาวหายไป จึงออกไปตามหาที่โรงเรียนอานนท์ ก็ไม่พบ ไปหาที่บ้านผู้ใหญ่ก็ไม่พบ

"หายไปไหนของเขานะ" อาทิตย์บ่นเพราะความเป็นห่วง เพราะว่าเมื่อวานเพิ่งจะมีคนบุกเข้ามาเอง วันนี้เธอไปไหนนะ

ตอนนี้ไม่ใช่แค่อาทิตย์คนเดียวที่ร้อนใจผู้ใหญ่บ้าน อานนท์ ลิ้นจี่ ต่างก็ออกตามหาแต่เมื่อมาถึงท้ายไร่ก็มาเจอกับแม่จอมที่นอนพัก

บีลูกน้องอาทิตย์เห็นกระเป๋าแพทย์จึงบอกอาทิตย์

"นายครับกระเป๋าหมอ ที่ป้าคนนั้นนอนอยู่ตรงนั้นครับ" บีพูดพร้อมกับชี้ให้อาทิตย์ดู

ทั้งหมดรีบตรงเข้าไปตรงจุดที่แม่จอมกำลังนอนเล่นอยู่ข้างกระเป๋าของเเคนดี้ ก่อนที่อาทิตย์จะถาม

"ป้าครับหมออยู่ที่ไหน"

ผู้ใหญ่//นั่นสิอีใจ หมออยู่ไหนเห็นมั้ย ทุกคนเขาเป็นห่วงหมอกันจวนจะบ้าอยู่แล้ว แล้วกระเป๋าหมออยู่นี้แล้วตัวหมออยู่ที่ไหน

แม่จอมเริ่มมีอาการอ้ำๆอึ้งๆทันทีเมื่อผู้ใหญ่และอาทิตย์เอ่ยถาม ก่อนที่......

แม่จอมชี้ไปที่ไร่...อาทิตย์มองไปตามมือที่แม่จอมชี้ชายหนุ่มถึงกับหัวเสีย

ก่อนที่จะลุกขึ้น พร้อมกับวิ่งไปที่ไร่ เมื่อไปถึงอาทิตย์ ยืนมองหญิงสาวที่อยูตรงหน้าก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

แล้วดึงมือแคนดี้ไว้ พร้อมกับมองหน้าเธอ

หญิงสาวตกใจที่เห็นอาทิตย์ แต่ทว่าชายหนุ่มกลับตกใจยิ่งกว่าที่เห็นหน้าขาวๆ ในตอนนี้นั้นแดงกล่ำ แถมเหงื่อไหลเต็มใบหน้า

อาทิตย์รวบตัวแคนดี้ พร้อมกับอุ้มพาดบ่าออกมาทันที

เฮ้ย..ปล่อยฉันนะ...? ฉันบอกให้ปล่อยไงล่ะ