พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่18 การเดินทาง

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่18 การเดินทาง

แคนดี้ออกมาพร้อมกับอาเสาะ ชายหนุ่มให้เวลาแคนดี้หนึ่งชั่วโมงเพื่อเตรียมตัวและบอกทุกคนในหมู่บ้าน

ถึงข้อตกลงที่มีให้กัน

อาทิตย์ที่ได้ฟังหญิงสาวเล่า หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมให้เธอไป ต่อให้เกิดการปะทะกันยังไงก็ไม่ยอม

"ไม่ได้นะแคนดี้ ผมไม่ยอมให้คุณไปเด็ดขาด ผมบอกตั้งแต่แรกแล้วไงว่าให้ใช้สติ ใช้สติ แล้วทำไมไม่ฟังกันบ้างเลยคุุณรู้มั้ยว่าคุณกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้าแล้วนะแคนดี้ ไม่ให้ไป บีๆอยู่ไหนไปเตรียมกำลังอาวุธ เปิดศึกไปเลย"

อาทิตย์ถึงกับประสาทเสีย ด้วยความหงุดหงิดและโมโหแคนดี้

ผู้ใหญ่บ้านถึงกับเงียบ อานนท์ ลิ้นจี่ ต่างก็ไม่อยากให้ไปเพราะว่าเป็นห่วง ทุกคนไม่มีใครสนับสนุนเลย

พล//หมอครับให้ผมไปด้วยนะครับ ถ้าผมปล่อยให้หมอไปคนเดียวกลับกรุงเทพผมโดนเล่นงานตายแน่

หรือถ้าให้ดีไม่ไปได้มั้ยครับโปรดเห็นแก่ชีวิตของผมเถอะครับหมอ ผมขอร้องนะครับ

วิว//แม่นี่เป็นหมอ เราเป็นทหารใครจะกล้ามาเล่นงานนายไม่ทราบ ถ้านางอยากไปก็ให้นางไป

วิวเอ่ยถาม

อานนท์//แต่เราจะรู้ได้ไงว่าคนที่มันส่งมาทางฝั่งเราจะเป็นคนสำคัญ เรากำหนดอะไรไม่ได้นะ เราไม่รู้เรื่องของพวกมันด้วยซ้ำนะแคนดี้

ต่อให้เป็นอย่างนั้นพวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเราหรอกถ้าหากว่าคนสำคัญทางฝั่งนั้นไม่สบายจริงๆ

แคนดี้//ไม่เป็นไรฉันเป็นหมอ อย่างน้อยก็ต้องทำหน้าที่ ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนเมื่อบาดเจ็บป่วยไข้ก็ต้องรักษา นี่คือคำปฏิญาณที่หมอทุกคนควรมี และฉันก็ต้องทำให้ได้ มันไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วงหรอกน่า

อีกอย่างทางนั้นเขาให้ฉันพาคนไป แค่คนเดียวเท่านั้นฉันควร......

แคนดี้พูดแค่นี้อาทิตย์รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที....

“ตกลงงั้นผมไปเอง ผมไป ผมจะไปกับคุณ” อาทิตย์ตอบด้วยความมุ่งมั่นที่มีอยู่เต็มอก

วิว//แต่ว่าพี่อาทิตย์คะ ทำไมพี่ไม่อยู่ดูแลกำลังพลที่นี่คะ ทำไมต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงด้วยคะ วิวว่ามันอันตรายเกินไปนะคะ อย่าไปเลยค่ะ

วิวขอร้องชีวิตพี่สำคัญเกินกว่าที่จะเอาชีวิตไปเสียงแบบนั้นนะคะพี่อาทิตย์

อาทิตย์//ไม่ว่าหมอ จะเป็นใครก็ตามยังไงผมก็ต้องปกป้อง เพราะว่าที่นี่มีหมอแค่คนเดียวเกิดหมอเป็นอะไรไปสักคนชาวบ้าน และคนอื่นๆ จะทำยังไง ถ้าเป็นแบบนั้นมันยิ่งลำบากมากว่าเดิมแน่ เอาเหอะรีบเตรียมตัวกันเร็ว

แคนดี้หยิบกระดาษกับปากกามาจดรายการยาและอุปกรณ์ที่ต้องเตรียมไปก่อนส่งให้กับพลและน้ำปั่นช่วยกันจัดยาให้พร้อมกับกำชับว่าให้เตรียมมาให้ครบ อย่าให้ขาดแม้แต่อย่างเดียว

ผู้ใหญ่//เราต้องแจ้งอำเภอหรือว่า ทางกรม หรือโรงพยาบาลหรือกองกำลังเสริมอะไรมั้ย

อาทิตย์//แจ้งครับ บี นายจัดการแจ้งไปที่หน่วยงานเราด้วยนะ รายงานไปตามความจริง

แคนดี้//แต่ว่า...ไม่แจ้งไม่ได้เหรอคะ ที่กรมของพวกคุณ ไม่แจ้งไม่ได้เหรอ

อาทิตย์//ทำไมมีอะไร หรือเปล่า คุณกังวลเรื่องอะไรหรือเปล่า

"ไม่มีอะไรค่ะ" แคนดี้ส่ายหน้า

"หรือว่ากังวลว่าหากเกิดอะไรขึ้นจะรับผิดชอบอะไรยังไงไหวหรือเปล่าคะหมอ" วิวเอ่ยถามด้วยความโกรธ

"เอาเป็นว่าทันทีที่ฉันกลับมาฉันจะส่งคุณกลับไปที่กรุงเทพเป็นคนแรก เพราะฉะนั้นระหว่างที่อยู่ที่นี่นั้น

ก็เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ความรู้และ แสดงความสามารถที่มีออกมาให้เต็มที่นะคะ ชาวบ้านที่นี่เขาก็เสียภาษีจ้างเธอมาเหมือนกันอีกอย่างนะคะ มือไม่พายอย่าเอาเท้าราน้ำค่ะ"

ทุกคนถึงกบตะลึง เพราะว่าตั้งแต่อยู่ที่นี่มานั้นไม่มีใครเคยเห็นหมอด่าใครได้รุนแรงขนดนี้มาก่อน

อาทิตย์หันไปบอกับบี

"บี นายไปหยิบยาแก้หวัดลดไข้แก้ปวดมาให้ด้วย

เมื่อกี่้เท่าที่ดูในชาร์จหมอไม่มียาของตัวเองเลยสักเท่าไหร่เลยนะ" "ครับนาย"

"เอาล่ะฟังนะทันทีที่ผมกับหมอออกไปแล้วนั้น ให้นำกำลังตรึงตามแนวตะเข็บชายแดนไว้

พร้อมกับกำลังดูแลโรงพยาบาลสนาม สังเกตุคนแปลกหน้าให้ดีเพราะพวกมันรู้ความเคลื่อนไหวของฝั่งเราตลอด"

อาทิตย์บอกกับทุกคน พร้อมกับเดินเข้าห้องไปหยิบมีดพกขนาดเล็กเพื่อที่จะเอาติดตัวไปด้วย

แคนดี้หันมาหาพล

"ไม่ต้องกังวลนะพล กลับมาฉันจะจัดการให้นายเองนะ แค่อยู่ทางนี้ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด บอกที่บ้านฉันด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง "

แคนดี้บอกกับพลที่ตอนนี้นั้น แทบจะร้องไห้ออกมาแล้วด้วยซ้ำ

"ครับหมอ สัญญาแล้วนะครับว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย"

เมื่อถึงเวลาทางนั้นส่งตัวลูกสาวผู้นำชนเผ่ามาให้ทางฝั่งผู้ใหญ่บ้าน จากนั้นทั้งอาทิตย์และแคนดี้จึงตามพวกนั้นไป

อาทิตย์ถูกค้นโดยไม่ให้พกปืนไปด้วย จากนั้นทั้งสองจึงถึงทางฝั่งนั้นนำผ้ามาปิดตาก่อนที่จะพาเดินทางไปที่กลบดาน

อาทิตย์จับมือแคนดี้ไว้ตลอดทาง เพราะว่าการเดินทางค่อนข้างลำบากมากๆ ยิ่งปิดตามันยิ่งทำให้มองไม่เห็นอะไรและนั่นยิ่งทำให้อาทิตย์เป็นกังวงอย่างถึงที่สุด

กว่าจะถึงก็ใช้เวลาค่อนข้างนานแต่เพราะว่ามันเป็นช่วงเย็นทำให้เดินทางไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่