พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่8 สัจธรรมชีวิต

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่ได้รัก)

ตอนที่8 สัจจะธรรมชีวิต

หลังจากที่ปล่อยให้น้ำตารินไหลจนแทบหมดนั้นแคนดี้ไม่รอช้ารีบไปล้างหน้าล้างตาก่อนที่จะรีบออกมาที่โรงพยาบาลสนาม

แคนดี้เดินเข้ามาที่ห้องเก็บยาก่อนที่จะหยิบยาแก้เมาแล้วส่งให้ทหารที่ดูแลห้องจ่ายยา

แคนดี้//ช่วยเอายานี้ไปให้ ร้อยเอกอาทิตย์ที่บ้านพักเขาด้วยค่ะ บอกว่าให้ทหารที่เมารถ กินได้ทันทีเลยค่ะไม่ต้องรอ

"รับทราบครับ" ทหารนายนั้นรับยาแล้วออกไปทันที ก่อนที่จะนำยาไปให้อาทิตย์ตามคำสั่งของหมอ

แคนดี้นั่งลงที่เก้าอี้ทำงานแล้วกุมขมับจากนั้นจึงนวดขมับตัวเองเบาๆ

แค่วันเดียวแถมแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นตานั่นทำเอาฉันปวดหัวไปเลยทีเดียวบ้าที่สุด

ไม่ได้การล่ะต่อไปนี้ฉันต้องควบคุมอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้เราจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

........................................

"อะไรนะคะพี่อาทิตย์ไปประจำการบนดอยที่หนูเพิ่งปฎิเสธไปเมื่อกี้เนี่ยนะ แล้วทำไมพ่อไม่บอกหนู พ่อทำกับหนูแบบนี้ได้ยังไงค่ะ

หนูไม่ยอมนะคะ ทำไงดีคะพ่อหนูจะทำยังไงดีคะเนี่ย โอ๊ยอยากจะบ้าตายที่สุด ทำไมพ่อไม่บอกหนูตั้งแต่แรกคะหนูจะได้ไม่ต้องยกเลิกเอกสารบ้าบอนั้น "

วิวลูกสาวเพียงคนเดียวถึงกับบ่นให้ผู้เป็นพ่อตัวเองก่อนที่จะกระฟัดกระเฟียดออกไปจากที่บ้านแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่โรงพยาบาลทันที

ผู้พันหันไปถามภรรยา ตกลงลูกอยากไปทำงานหรืออยากไปตามตาอาทิตย์่กันแน่เนี่ย

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ เหมือนที่ลูกบอกถ้าคุณบอกตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง"

“วิวจะไปตามพี่อาทิตย์ค่ะพ่อ วิวพูดคนเดียวทันทีที่ได้เอกสาร เธอจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้ได้เดินทางไปที่ทำงานของอาทิตย์”

วิวพูดจบรีบวิ่งไปที่ห้องหัวหน้าทันทีเพื่อไปเปลี่ยนเอกสาร ต่อให้ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล

"ไม่ได้ฉันต้องไปอยู่ข้างๆ พี่อาทิตย์ อย่างน้อยพี่เขาจะได้เห็นว่าฉันทำงานเก่งแค่ไหน"

วิวคิดพร้อมกับวิ่งสุดชีวิต แต่เมื่อไปถึงกับพบว่าตัวเองมาช้าเกินไป

เพราะว่าเอกสารถูกส่งไปแล้ว หญิงสาวถึงกับทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

เพราะความเหนื่อย "ไม่ได้ จะมานั่งซึมแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด" วิวพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปอีกครั้งหนึ่ง

ไม่มีใครอยู่กับเราไปได้ตลอด

เพื่อน .. ที่เคยสนิท วันหนึ่งอาจห่างเหินกันไป

แฟน .. ที่เคยคิดจะฝากชีวิตไว้ วันหนึ่งเขาก็อาจเปลี่ยนใจไปก็ได้

ครอบครัว .. ต่อให้ไม่อยากให้ใครจากไป วันหนึ่งก็ต้องมีคนไปอยู่ดี

ยิ่งเราโตขึ้น เราก็ยิ่งได้ทำความรู้จักกับการจากลามากขึ้น

เพราะนี่แหละ คือธรรมชาติของชีวิต ชีวิตที่เราต้องเรียนรู้ และอยู่กับมันจนถึงวันสุดท้าย แคนดี้เขียนข้อความที่กลั่นกรองจากความรู้สึกออกมา ก่อนที่จะวางปากกาแล้วนั่งคิดอะไรอยู่เพียงแค่คนเดียว

"เขียนอะไรอยู่เหรอครับ ใจลอยเชียว" เสียงชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้แคนดี้ตกใจ

หญิงสาวหันไปมองหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้กับคนที่เดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะนายอำเภอ ลมอะไรพัดมาถึงนี่คะ??มีงานหรือว่ามีธุระอะไรกับหมอ หรือว่าผู้ใหญ่คะ

แคนดี้เอ่ยทักทายนายอำเภอหนุ่ม ที่มีชื่อว่า ณัฐพล หรือเรียกสั้นๆ ว่านัท

นายอำเภดหนุ่มรูปงาม ที่เป็นที่หมายปองของสาวๆเเทบจะทั้งอำเภอเลยทีเดียว ด้วยดีกรีหนุ่มนักเรียนนอก ทำงานเก่ง อัธยาศัยดี มีมารยาท จึงเป็นที่รักของทุกคนไม่ต่างอะไรกับแคนดี้เลยสักนิด

และเขายังเป็นอีกคนหนึ่งที่ชอบแคนดี้มากๆ แทบจะเรียกว่าเป็นคู่ปรับของอานนท์ก็ว่าได้ แต่ว่าทั้งคู่ก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอด

นัท//ยังไม่ตอบเลยว่าเขียนอะไรครับ เขียนจดหมายรักหาใครอยู่หรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นผมเสียใจนะครับหมอ

แคนดี้//เขียนไปเรื่อยเปื่อยค่ะไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่นายอำเภอมาที่นี่มีธุระอะไรคะ???

นายอำเภอเองก็ยังไม่ตอบฉันเลยนะคะว่ามาทำอะไร

นัท//มาต้อนรับทหารที่มาปฏิบัติหน้าที่ ที่นี่ แล้วก็มาชวนหมอไปประชุมที่บ้านพักทหารหลังนั้นครับ

พอดีมีเรื่องด่วนที่หมอและทหารต้องรับรู้ร่วมกันครับ นัทชี้ไปที่บ้านพักของอาทิตย์ เราเพิ่งได้รับรายงานมาเมื่อเช้านี้เองครับ ทำให้ผมรีบเลยไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากหมอเลย น่าเสียดายจริงๆ หมอคงไม่ว่าอะไรผมใช่มั้ยครับ

"แหมนายอำเภอพูดยังกะฉันเป็นคนเห็นแก่ของฝากอย่างนั้นแหละค่ะ

แต่ว่าคราวหน้าถ้าไม่มีของฝากไม่ต้องมานะคะ" แคนดี้พูดทีเล่นทีจริงกับนายอำเภอก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะมันออกมา

"ว่าแต่ไปประชุมอะไรคะไม่น่าเกี่ยวกับหมอ มองไม่ออกเลยค่ะว่ามีเรื่องอะไรที่ทำให้เกี่ยวกัน"

แคนดี้แกล้งถามเพราะว่าเธอไม่อยากไปที่บ้านหลังนั้นจริงๆ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เธอไม่อยากแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้แม้แต่น้อย

"เกี่ยวสิครับไปกันเหอะ ผมดูไม่น่าเชื่อถือในสายตาหมอเลยเหรอครับ"

นัทเอ่ยถามแคนดี้อย่างยิ้มๆ

หญิงสาวจำเป็นต้องเดินตามนายอำเภอไปทันที แม้ว่าจะฝืนใจตัวเองแค่ไหนก็ตาม