พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่2 ลูกสาวผู้ใหญ่

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่2 ลูกสาวผู้ใหญ่

"หมอครับ หมอครับ หมอชาวบ้านถูกยิงสองสามคนครับหมอช่วยไปดูด้วยครับ ตอนนี้อยู่ที่ท้ายหมู่บ้านครับหมอ"

ชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาบอก เพราะมันเกิดเหตุการณ์รวดเร็วมาก ชนิดที่ว่าวิ่งแทบลืมเหนื่อยกันไปเลยที่เดียว

แคนดี้ที่นั่งทำแผลให้ทหารคนหนึ่งหันมาถาม...ชายคนที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา

"อยู่ที่ไหนคะ อาการเป็นยังไงบ้าง เจ็บหนักหรือเปล่าคะ"

"บ้านผู้ใหญ่ครับ ตอนนี้ผู้ใหญ่พามันมาจากท้ายหมู่บ้านกลับมาที่บ้านผู้ใหญ่แล้วครับหมอ หมอรีบไปดูเหอะครับ"

ชายคนนั้นรีบพูดพร้อมกับเสียงที่หอบและเหนื่อยของเขา

"ค่ะๆ จะรีบไปนะคะ"...แคนดี้หันมาทำแผลต่อให้เสร็จ ก่อนที่จะหันไปหยิบกระเป๋าอุปกรณ์การแพทย์ แล้วตรวจดูเครื่องมือภายในกระเป๋าว่ามีอุปกรณ์ครบถ้วนดีหรือไม่ เมื่อตรวจดูความพร้อมเสร็จแล้ว ก่อนออกไป แคนดี้หันมาหาพล ทหารที่อยู่ประจำการที่กองแพทย์

"พล นายอยู่ที่นี่รอนะ เผื่อมีคนไข้รายอื่นมาอีก"

"แต่ว่าหมอครับ ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ"

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงจะรีบไปรีบกลับ"

พูดจบแคนดี้ก็รีบออกไปทันที "มาครับหมอผมถือกระเป๋าให้" ชายคนนั้นอาสาถือกระเป๋า แคนดี้จึงส่งกระเป๋าให้พร้อมกับรีบวิ่งไปทันที

เมื่อไปถึงหญิงสาวรีบตรวจสอบอาการ ก่อนที่จะทำการล้างแผลและรีบทำการผ่ากระสุนออกแล้วทำความสะอาดแผลให้

จากนั้นจึงปิดแผลให้พร้อมกับจ่ายยาแก้ปวดให้กับชายคนนั้น

"ยาแก้ปวดนะคะกินหลังอาหาร หรือว่าทุก6-8ชั่วโมงนะคะ"

แคนดี้ส่งยาให้กับญาติผู้ป่วย

"ขอบคุณมากนะครับหมอ ที่ช่วยพวกเราชาวบ้านที่นี่หมอคงเหนื่อยน่าดู"..

.ผู้ใหญ่บ้านกล่าวคำขอบคุณ พร้อมกับลูกบ้านทุกคนที่กล่าวคำขอบคุณกับหมอ

"แหม่ผู้ใหญ่ก็มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนไม่ดีถ้าบาดเจ็บมาแล้วหมออยู่ที่ใกล้ยังไงก็ต้องรักษาค่ะ จะมาขอบคุณอะไรกันคะเราอยู่ด้วยกันมาตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้พวกเราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันนะคะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้วนี่ถูกมั้ยค่ะ" หญิงสาวตอบผู้ใหญ่พร้อมกับยิ้ม

ผู้ใหญ่//ตอนนี้นายอำเภอกำลังประชุมกันอยู่ครับว่าจะขอกำลังเสริมจากทหาร

เพื่อมาช่วยชาวบ้านได้เห็นว่าอาจจะส่งหมอและพยาบาลมาด้วยครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็คงจะดีที่นี้งานที่หมอทำจะได้มีคนมาช่วย จะได้แบ่งเบาภาระหมอได้อีกเยอะเลยนะครับ

แคนดี้//ค่ะ...ถ้ามาได้จริงก็คงดีชาวบ้านจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวบ่อยๆ แถมเจ็บป่วยจะได้รักษาได้อย่างทันท่วงทีไม่ต้องรอคิวหมออีกแล้ว

งั้นหมดหน้าที่แล้วหมอขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีงานที่ค้างที่หน่วยอยู่ค่ะ

แคนดี้พูดพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์ใส่ไว้ในกระเป๋าก่อนที่จะปิดไว้อย่างเรียบร้อย

ผู้ใหญ่//อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันสิครับ กินคนเดียวทุกวันไม่เบื่อแย่เหรอครับหมอ

ชาวบ้าน//นั่นสิหมอมากินด้วยกัน ยังไม่ต้องกลับหรอกเดี๋ยวถ้ามันมืดค่ำพวกเราจะเดินไปส่งหมอที่บ้านพักเอง นานๆจะได้มากินข้าวกินปลาพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที

"ก็ได้ค่ะ งั้นมื้อนี้คงต้องฝากท้องไว้กับทุกคนที่นี่แล้วนะคะ"

แคนดี้ตอบตกลงชาวบ้าน และเป็นที่รู้ดีว่าชาวบ้านที่นี่รักหมอมากไม่ว่าจะมีกับข้าวของกินผักผลไม้ชาวบ้านจะทยอยเอามาแบ่งให้หมออยู่เสมอไม่เคยขาดสาย ถึงแม้เธอจะบอกว่าไม่ต้องเอามา ให้เก็บไว้ขายแต่ว่าก็ไม่เคยมีใครรับฟังเลย เพราะว่ามันเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับสิ่งที่เธอทุ่มเทช่วยเหลือชาวบ้านที่นี่ตลอดสามปีที่ผ่านมา

อานนท์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับลิ้นจี่ลูกสาวผู้ใหญ่เมื่อเห็นแคนดี้ก็รีบเข้ามาทักทาย สร้างความหมั่นไส้ให้กับลิ้นจี่เป็นอย่างมาก

ลิ้นจี่//พี่แคนดี้อยู่ก็ดีเลยค่ะทานข้าวด้วยกันนะคะ วันนี้มีกับข้าวหลายอย่างเลยค่ะน่ากินทั้งนั้น

แคนดี้//จ้า เมื่อกี้ผู้ใหญ่ก็ชวนแล้ว อีกอย่างเพราะเห็นว่ามีของกินหลายอย่างหรอกนะถึงอยู่กันด้วยอ่ะ

ลิ้นจี่//งั้นพี่อานนท์กลับไปเหอะค่ะเมื่อกี้ชวนทานข้าวด้วยแต่พี่บอกว่าไม่สะดวกที่จะทานด้วย

ไม่เป็นไรค่ะตอนนี้ลิ้นจี่มีพี่แคนดี้ทานข้าวเป็นเพื่อนแล้ว ไม่ง้อพี่อานนท์แล้วค่ะ รีบกลับไปทำธุระของพี่ได้เลยค่ะตามสบาย

อานนท์//ไม่เป็นไรพี่อยู่กินด้วยก็ได้ ไหนๆ ก็มาแล้ว อีกอย่างไหนๆก็ชวนแล้วพี่ไม่อยากให้เสียน้ำใจ

อานนท์รีบตอบลิ้นจี่ เพราะเห็นว่าแคนดี้อยู่ด้วยจึงรีบกลับคำทันที เพราะว่าโอกาสที่จะได้ร่วมโต๊ะกับแคนดี้ก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ

เพราะส่วนมากแคนนี้ไม่กินข้าวคนเดียวก็กินกับพล ทหารที่คอยติดตามเท่านั้น นับได้ว่าครั้งนี้เป็นโอกาสที่ดีเลยทีเดียว

ลิ้นจี่หันมากระซิบแคนดี้...

“หนูควรเป็นนางร้ายที่เกลียดพี่ใช่มั้ยคะ

เพราะพี่ทำให้พี่อานนท์ไม่สนใจหนู แต่ทำไมนะหนูถึงเกลียดพี่ไม่ลง?เหมือนกับนางร้ายที่รักเธอ รักจนโงหัวไม่ขึ้นและพร้อมที่จะเสียสละให้”

แคนดี้หัวเราะกับลิ้นจี่...อานนท์มองสองสาวที่หัวเราะเพราะไม่รู้ว่าหัวเราะกันเรื่องอะไร

.................................

........