พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่4 ทหารที่มาใหม่

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่4 ทหารที่มาใหม่

กรุงเทพ...บ้านผู้พันปรีชา

ภาวิณีผู้เป็นภรรยาผู้พันกำลังบ่นสามีที่กำลังจะส่งลูกสาวไปช่วยงานอาสาที่บนดอยแม่ฮ่องสอน เพราะเธอรู้ดีว่าที่นั่นมันลำบากแค่ไหนขึ้นชื่อว่าบนดอย แค่คิดก็สงสารลูกแล้ว แล้วนี่ยังไงสามียังคิดจะส่งลูกไปที่นั่นอีก และแน่นอนว่าเธอไม่มีวันยอมเป็นแน่

คุณนาย//คุณจะบ้าไปแล้วเหรอคะ อยู่ดีๆ จะส่งลูกไปช่วยงานบนดอย ที่่ดีๆมีตั้งเยอะตั้งแยะทำไม ไม่ส่งไปทำไมต้องไปบนดอยฉันไม่เข้าใจคุณจริงเลย ฉันอยากจะบ้าตายวันละหลายร้อยรอบจริงๆ

ผู้พัน//ทำไงได้ล่ะนายเขาสั่งมาแบบนั้น คุณจะให้ผมขัดคำสั่งเบื้องบนได้ยังไงกันล่ะ คุณก็พูดอะไรไม่คิดบ้างเลย

วิวผู้ที่เป็นลูกสาวและทำงานเป็นพยาบาลภายในค่ายถึงกับลุกขึ้นมา เมื่อเห็นว่าพ่อและแม่กำลังจะเปิดศึกทะเลาะกันในไม่ช้านี้

วิว//ยังมีคนที่ใหญ่กว่าพ่ออีกเหรอคะ หนูคิดว่าพ่อใหญ่ที่สุดแล้วนะคะ ไม่น่าเชื่อเลย

ผู้พัน//มีสิลูก ไปไม่นานหรอกอาทิตย์เดียวก็ยังดี แล้วค่อยทำเรื่องกลับ มันไม่ได้ยากอะไรเลย เชื่อพ่อเหอะนะ

คุณนาย//แต่ว่าที่นั่นมันอันตรายไม่ใช่เหรอคุณ ฉันเห็นข่าวออกมาบ่อยๆนะเรื่องการปะทะกันที่นั่นอ่ะ

ผู้พัน//งั้นก็ลาออกไม่ต้องทำงานที่ค่าย จบ แค่นี้ นายสั่งไม่ทำตามได้ไง จะให้ผมตอบว่าไง ไม่ได้ครับท่านผมไม่มีทางให้ลูกสาวผมไปเด็ดขาดอย่างนั้นเหรอ หืมม รอให้ผมเป็น พลเอกก่อนสิถึงจะทำตามใจทุกอย่างได้

น่ารำคาญจริงสองคนแม่ลูกเนี่ย อ้ออีกอย่างนะยัยวิวถ้าไม่ไปแล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน อย่ามาร้องไห้คร่ำครวญอย่างโน้นอย่างนั้นอย่างนี้แล้วกัน พ่อจะด่าให้ทั้งแม่ทั้งลูกเลยทีเดียว

..............................

เช้านี้ที่บนดอยน้ำค้างลงเล็กน้อยเพราะว่าเริ่มเข้าฤดูหนาวแล้ว บรรยากาศเรียกได้ว่ากำลังดีเลยทีเดียวถ้าหากว่าไม่นับรวมการปะทะกัน

และก็เป็นเช่นเดิมที่ทุกคนต่างตื่นมาทำงานตามหน้าที่ของแต่ละคน ทุกคนต่างทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ไม่มีเกี่ยงกัน

แคนดี้ตื่นแต่เช้าเพื่อมาเช็คอุปกรณ์การแพทย์และยา

เพื่อที่จะส่งรายงานไปที่โรงพยาบาลเพื่อที่รถส่งยาและอุปกรณ์จากโรงพยาบาลจะได้จัดส่งมา

เมื่อได้สำรวจเช็คหมดแล้วแคนดี้นำไปให้พลทหารไปส่งให้ที่ในเมือง

"พี่หมอ พี่หมอครับ" จอมเด็กหนุ่มวิ่งมาหาพร้อมกับถือข้าวโพดมาเต็มตะกร้า พร้อมกับท่าทีที่เหนื่อยและหอบ

แล้วตรงมาหาหญิงสาวทันที

"ข้าวโพดต้มครับพี่หมอ แม่ให้เอามาแบ่งให้พี่หมอและพี่ๆ ทหารครับ"

จอมพูดพร้อมกับยื่นตะกร้าให้ แคนดี้รับเอาไว้ก่อนที่จะส่งตะกร้านั้นให้กับพล

“ฝากขอบคุณแม่ด้วยนะ แต่พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเอามาหรอกเกรงใจแย่เลย"

แคนดี้พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับหนุ่มน้อย จอมมองหน้าหมอ รอยยิ้มของหมอทำให้หายเหนื่อยเลยทีเดียว

แคนดี้ตอบพร้อมกับพยักหน้าให้ พล ทหารที่คอยดูแลบ้านพักแพทย์หรือคล้ายๆ

สถานีอนามัยขนาดเล็กของหมู่บ้าน พลรีบมารับไว้

จอม//ยังมีกะหล่ำปลี งา และ ถั่วเหลืองอีกนะครับ พี่หมอต้องการอะไรแม่ให้มาถามครับ แค่พี่หมอบอกมาว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมแม่พร้อมจัดให้ทันทีเลยครับพี่หมอ

แคนดี้//ไม่ดีกว่าจ้า ให้แม่เอาไปขายดีกว่านะ หรือว่าถ้าจะเอาพี่หมอจะไปซื้อที่ไร่ก็แล้วกัน หรือถ้าทำเป็นขนมก็ขอแบ่งให้พี่กับพี่พลทหารสักหน่อยก็พอ ไม่ต้องเอามาเยอะนะ

จอม//ครับ เออจริงสิพี่หมอไม่ไปดูเหรอครับ

แคนดี้//ดูอะไรเหรอ??? เวลาพุดนี่่พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำหน่อยสิจอม บางทีพี่ก็คิดไม่ทันเรานะ

จอม//วันนี้มีทหารมาใหม่ครับมาเยอะเลยเห็นว่าจะมาประจำการที่นี่ในการดูแลรักษาดินแดนอะไรสักอย่างเนี่ยแหละครับ

ตอนนี้นังลิ้นจี่ก็ไปเสนอหน้าแล้วมั้งที่หน้าหมู่บ้านนะครับ อาวุธก็มาเพียบ แถมทหารที่มารอบนี้เยอะมากเลยครับพี่หมอ

แคนดี้//จ้าๆ เดี่ยวพี่ตามไป..ไปก่อนเลยพี่ขอทำงานก่อนเเปบนะจ๊ะ

จอมรีบวิ่งกลับไปทันที พลหันมาหาแคนดี้

พล//หมอจะไปดูมั้ยครับเดี่ยวผมเดินไปส่ง เพราะยังไงเราก็ต้องออกไปอยู่ดี หรือว่าไงครับ

แคนดี้//อืม..ไปก็ได้พอดีว่าจะไปในเมืองด้วยดีกว่า จะไปโทรหาที่บ้านสักหน่อย ไม่ได้โทรกลับบ้านนานแล้วนายด้วยก็เหมือนกันพล

แคนดี้และพลเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน และมองดูทหารที่ถูกส่งมาเพิ่มเติม ท่ามกลางทหารที่มีมากมายต่างลงรถมาเข้าแถวเพื่อตั้งกองกำลังแต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิด สิ่งที่ไม่อยากให้มันเกิดมาตลอดเวลา สายตาที่มองไปนั้นจับจ้องแต่คนที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่วางตา

ก่อนที่แคนดี้จะหันไปหาพลพร้อมกับบอกพล

แคนดี้//พลนายไปเหอะ ฉันไม่ไปล่ะ เอาไว้วันหลังค่อยไปวันนี้ฉันไม่สะดวก อย่าลืมส่งเอกสารให้โรงพยาบาลนะ

หญิงสาวบอกพลแล้วรีบเดินหนีไปทันที

...........................

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่5 ทหารที่มาใหม่ 1

เมื่อพูดกับพลเสร็จแคนดี้รีบเดินกึ่งวิ่งเพื่อที่จะกลับมาที่บ้านพัก

แต่ระหว่างทางเจอกับลิ้นจี่ที่กลับมาเรียกพ่อให้ไปต้อนรับทหารที่มาใหม่นั้น

“พี่แคนดี้ไปดูทหารกันค่ะ มาใหม่มีแต่คนหน้าตาดีๆ ทั้งนั้นเลย บางคนนะหล่อลากดินเลยค่ะพี่ หนูนะใจสั่นเลยทีเดียวเผลอๆคราวนี้หนูจะไม่สนใจพี่อานนท์ด้วยด้วยแหละ” ลิ้นจี่เอ่ยชวนหญิงสาวที่เอาแต่ทำงาน

“พี่ไม่ค่อยสบาย ลิ้นจี่ไปเหอะ พี่ขอตัวก่อนนะ พี่อยากพักผ่อนเอาไว้วันหลังแล้วกัน” แคนดี้ตอบออกไปเพราะเธอรู้สึกว่ามันปวดหัวมากๆ

หญิงสาวพูดจบแล้วรีบไปทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจลิ้นจี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ

ลิ้นจี่รีบไปที่หน้าหมู่บ้านแล้วต้อนรับทหารที่มาใหม่กับพ่อหลังจากแนะนำตัวกันเสร็จผู้ใหญ่หันไปถามลูกสาว

ผู้ใหญ่//พ่อบอกให้แกไปตามหมอมาแล้วไปตามรึยัง อย่าบอกนะว่าลืม ไม่ได้เรื่องจริงๆลูกคนนี้

ลิ้นจี่//เจอกันระหว่างทางแล้วพี่แคนดี้บอกว่าเธอไม่ค่อยสบาย เลยกลับไปพัก บอกว่าไว้วันหลังก็ได้ค่ะพ่อ ไม่ได้เรื่องอะไรเล่าไม่ฟังให้จบก่อนล่ะพ่อก็

อาทิตย์ หรือ ร้อยเอกอาทิตย์ หัวหน้าทหารผู้ที่ควบคุมทหารชุดนี้ถึงกับตกใจที่ได้ยินชื่อนี้

ใช่เขาไม่ได้ยินชื่อนี้มาเกือบ3ปีแล้ว เรียกว่าลืมชื่อนี้ไปจากหัวสมองแล้วด้วยซ้ำ และไม่เคยคิดว่าจะได้ยินหรือว่าได้เจออีก

แต่ต้องมาได้ยินที่นี่ มันเป็นไปได้ยังไงบ้าไปแล้ว

"ไม่หรอกอาจเป็นแค่คนชื่อเหมือนกันเท่านั้น ไม่มีทาง"

แต่ต่อให้ใช่ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยใครจะสน แต่ว่าก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจของตัวเอง

อาทิตย์//เมื่อกี้บอกว่าหมอ ชื่อ อะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่ครับ

ลิ้นจี่//ชื่อพี่แคนดี้ค่ะ คุณทหาร พี่แคนดี้เป็นหมอประจำที่นี่ เรียกได้ว่าแทบจะเป็นคนที่นี่ไปแล้ว ที่สำคัญเธอสวยเก่งน่ารัก

อาทิตย์//ทำไมล่ะครับ ทำไมถึงบอกว่าแทบจะเป็นคนที่นี่ไปแล้ว หมอมีสามีที่นี่เหรอครับหรือยังไง

ลิ้นจี่//ไม่มีหรอกค่ะพี่หมอโสด ก็พี่หมอแคนดี้อยู่ที่นี่ตลอดแทบจะไม่กลับบ้าน ไม่ไปกรุงเทพตลอด3-4ปีเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าทำไม

ที่สำคัญเธอเป็นที่รักของทุกคนที่นี่ค่ะ ที่นี่ใครๆก็รักพี่หมอกันทั้งน้้น พี่ทหารอยากเจอมั้ยคะ ถ้าอยากเจอฉันจะพาไปแนะนำให้รู้จักค่ะไปมั้ยคะพี่ทหาร ลิ้นจี่ร่ายยาวถึงเรื่องของแคนดี้ให้กับทหารที่มาใหม่ได้ฟัง

ผู้ใหญ่//มากไปละลิ้นจี่ ยังไงหมอกับทหารเขาก็ต้องทำงานร่วมกัน ต่อให้ไม่รู้จักกันตอนนี้เดี๋ยวต่อไปก็ต้องรู้จักกันอยู่แล้วเขามีหน้าที่ประสานงานกัน แกน่ะไม่รู้เรื่องอะไรอย่ามาพูดจ้าเพ้อเจ้อ ป่วนการทำงานของหมอและคุณทหารเขาเลย ไปได้แล้ว

อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย กลับไปดูแลข้าวปลาอาหาร แล้วอย่าลืมไปดูหมอด้วยว่ากินข้าวกินน้ำรึยัง ถ้าหมอต้องการหรือขาดเหลืออะไรอย่าให้เธอเจ็บป่วยได้เข้าใจมั้ย ไปได้แล้ว

"จ่ะพ่อ จะไปเดี่๋ยวนี้แหละจ้า แหม๋หนูล่ะสงสัยตกลงใครเป็นลูกพ่อคะ นังลิ้นจี่คนนี้ หรือว่าพี่หมอแคนดี้กันแน่ พ่อนะพ่อ" ลิ้นจี่ทำท่างอนผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะเดินหน้าตั้งออกไปทันที แถมยังแอบหัวเราะอีกต่างหาก

หืมพี่ทหารหล่อจัง ลิ้นจี่เดินไปคิดไปตามทาง

"ขอบคุณผู้ใหญ่ที่มาต้อนรับพวกผมนะครับ ว่าแต่ที่พักอยู่ทางไหนครับ ผมจะได้จัดแจงให้น้องๆทหาร จัดที่หลับที่นอนและจัดการการกินการนอนต่างๆครับ เสรฺ็จแล้วจะได้พักผ่อนกัน ก่อนที่จะเริ่มทำงานในวันพรุ่งนี้ครับ"

อาทิตย์กล่าวคำขอบคุณพร้อมกับสอบถามที่พักเพราะว่าทุกคนเดินทางมาเหนื่อยๆเรียกได้ว่าวันนี้ทุกคนสะบัดสะบอมกันมามากเลยทีเดียวเพราะกว่าจะผ่านเขาแต่ละลูกมาได้เรียกว่าอ้วกพุ่งแล้วพุ่งอีก

ผู้ใหญ่//ทางนี้ครับ ตามมาได้เลย อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านพักหมอและโรงพยาบาลแพทย์ครับ ที่นี่สะดวกสบาย อีกอย่างมีทหารมาอยู่ใกล้ที่พักหมอผมก็อุ่นใจขึ้นมาอีกหน่อยครับ เชิญครับ

ผู้ใหญ่พูดจบแล้วเดินนำทุกคนไปที่บ้านพัก...เหล่าทหารและอาทิตย์ต่างเดินตามมาเป็นแถว ระหว่างทางที่เดินนั้น ทุกคนต่างสอดส่องสายตามองตามสิ่งรอบข้างต่างๆ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

ทางด้านแคนดี้ที่กลับมาถึงบ้านพักได้แต่เดินไปเดินมาเพราะความว้าวุ่นใจ อีกทั้งยังคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี หญิงสาวเดินไปเดินมาในบ้านพร้อมกับคิดแล้วคิดอีก หรือว่าจะทำเรื่องกลับกรุงเทพดีนะ แต่ถ้ากลับไปชาวบ้านที่นี่่ล่ะจะทำยังไง

ทำไมต้องมาเจอกันที่นี่ทั้งๆ ที่หนีมาอยู่ที่นี่เพราะคิดไว้ว่าคงไม่มีทางที่จะเจอกันได้

แล้วทำไม ทำไมต้องมาเจอเขาที่นี่ด้วย โอ๊ยปวดหัวไปหมดแล้วทำไงดี หรือว่าควรที่จะให้หมอนั่นกลับไปแล้วจะทำยังไงล่ะ

แต่ว่า เราคิดมากไปหรือเปล่า ในเมื่อหมอนั่นเป็นคนบอกเลิกเรา เขาก็คงไม่ได้สนใจเราหรอกมั้งว่าการที่เราอยู่ที่นี่จะเป็นอย่างไร

เราก็แค่ต่างคนต่างทำงานกันไป ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว เมื่อคิดได้แบบนี้ แคนดี้ค่อยสบายใจขึ้นมานิดหนึ่ง

...............................................................

ตอนนี้ลงสองตอนถัดกันเลยนะคะ

แต่ว่าตอนต่อไปจะไปซ้ำกับตอนที่4 ให้ข้ามไปอ่านตอนที่6เลยนะคะ

กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ