พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที7 ของเก่า

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่7ของเก่า

อาทิตย์เดินไปนั่งข้างแคนดี้ "งั้นขอฝากท้องไว้ที่นี่สักมื้อนะครับ" อาทิตย์บอกกับทุกคน

ก่อนจะหันไปทักทายแคนดี้ แล้วส่งยิ้มให้กับหญิงสาว

อาทิตย์//สวัสดีครับหมอ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ เป็นยังไงบ้างไม่ส่งข่าวคราวหากันบ้างละครับ เพื่อนเก่าคิดถึง

แคนดี้เงียบ....ไม่พูดไม่มีคำตอบ ลิ้นจี่ได้ทีรีบถามทั้งสองคนทันที

ลิ้นจี่//อ้าวรู้จักกันเหรอคะดีจังเลย จะได้อยู่ด้วยกันง่ายๆ กินง่ายอยู่ง่าย อย่างน้อยพี่หมอมีเพื่อนเก่ามาเพิ่มก็ยังดีไม่ต้องเหงาด้วยค่ะ

สวัสดีครับแนะนำตัวอีกทีนะครับ ผมร้อยเอกอาทิตย์ครับเป็นหัวหน้าและผู้ควบคุมกำลังพลที่มาปฏิบัติหน้าที่ ที่นี่ครับ

ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนที่นี่นะครับ หากมีเรื่องอะไรให้ช่วยเหลือบอกได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ อาทิตย์พูดพร้อมกับยิ้มให้อานนท์และลิ้นจี่ ก่อนที่จะหันไปหาแคนดี้ ที่เธอยังคงหน้าตึงอยู่อย่างนั้น

“อานนท์ครับเป็นครูสอนเด็กๆ ที่นี่ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ลิ้นจี่ค่ะ..ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านมีอะไรขาดเหลือบอกได้นะคะดูแลเรื่องข้างปลาอาหาร ช่วยได้ทุกอย่างเท่าที่ช่วยได้ค่ะ”

อาทิตย์หันไปหาแคนดี้ "ไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอคุณ" ต่อให้เรารู้จักกันมาก่อนหน้านั้น แต่ว่าเราก็ไม่เจอกันนานเลยนะ

"แคนดี้ เป็นหมอที่นี่" ....หญิงสาวแนะนำแค่นั้น

“กินข้าวเหอะเดี๋ยวจะได้แยกย้ายไปทำงาน ไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมานั่งพูดคุยอะไร แคนดี้บอกทุกคน”

บรรยากาศค่อนข้างเงียบไม่มีใครพูดอะไรจนลิ้นจี่อดใจไม่ไหวเลยเอ่ยถามออกมา

"พี่แคนดี้กับพี่อาทิตย์เป็นเพื่อนกันมาก่อนเหรอคะ หรือยังไง หรือว่าทะเลาะอะไรกันคะ ทำไมพี่สองคนเหมือนคนที่โกรธกันเลย

ไม่ใช่สิ เหมือนพี่หมอโกรธอะไรพี่อาทิตย์เลยอ่ะ ขอโทษนะคะที่ถามแต่ว่ามันกดดันอ่ะ"

แคนดี้ถึงกับสำลัก...แค่กๆ อานนท์รีบยื่นน้ำให้ อาทิตย์มองตาม และแน่นอนผู้ชายด้วยกันย่อมมองออก รู้สึกยังไงกับหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าของตัวเอง ก่อนที่อาทิตย์จะตอบกับลิ้นจี่ออกมา

อาทิตย์//อ่อรู้จักครับ เรารู้จักกันดีเลยแหละ เรียกได้ว่า จะบอกว่าไงดีล่ะ มันค่อนข้าง

แคนดี้รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที..."พอเหอะกินข้าวอย่าพูดอะไรเลย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรีบไปทำงาน"

หญิงสาวพูดแค่นั้นแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าว โดยที่อานนท์ และลิ้นจี่ยังคงเก็บความสงสัยเอาไว้ข้างใน

นั่นก็เพราะว่าไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาอีก เพราะว่าแคนดี้ที่ไม่พูดอะไรตอนนี้หน้ากลัวสุดๆ เพราะทั้งสองคนไม่เคยเห็นแคนดี้มุมนี้เลย

มุมที่อารมณ์เสีย และมีหน้าตาที่บูดบึ้ง

หลังจากกินเสร็จ

อานนท์//แคนดี้ครับผมไปสอนเด็กๆก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นเจอกันนะครับ

แคนดี้//ได้ค่ะ

ลิ้นจี่ที่เก็บจานชามไปล้างแล้วออกมาพอดี "งั้นหนูก็กลับก่อนนะคะพี่หมอ "

ลิ้นจี่พูดพร้อมกับกระซิบแคนดี้ "นานๆจะมีโอกาสได้เดินกับพี่อานนท์ไปนะคะ" พูดจบก็วิ่งลงบันได้ตามอานนท์ไปทันที

ทำเอาแคนดี้ถึงกับยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปหาอาทิตย์ แคนนดี้ถึงกับหุบยิ้มทันที และปั้นหน้าตึงต่อ

อาทิตย์//ไม่เจอกันนานสบายดีเหรอ ดูเหมือนว่าเธอจะสวยขึ้นนะ แต่คุณดูผอมไปนะ ไม่อวบอิ่มเหมือนเมื่อก่อนเลย

แคนดี้//ถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องมาพูดคุยอะไรกับฉัน คุยแค่เรื่องงานพอ อย่ามาใกล้ อย่ามายุ่ง ฉันไม่ชอบ ฉันจะอ้วนหรือผอมมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องของนาย กลับไปได้เเล้ว มาทางไหนกลับไปทางนั้น

อาทิตย์//ทำไม กลัวถ่านไฟเก่าจะติดขึ้นมาเหรอ อย่าลืมสิว่าผมเป็นคนบอกเลิกคุณนะ คุณหมอแคนดี้คนสวย ไม่สิเมียของผม

แคนดี้//ใช่ เพราะงั้นจำไว้อะไรที่มันเก่าๆ ฉันไม่ต้องการ ถ่านไฟเก่างั้นเหรอ เพราะมันเก่าแล้วไงก็แค่ของเก่าๆ

แคนดี้พูดจบแล้วหันหน้าหนีอาทิตย์ดึงแขนไว้...พร้อมกับกระชากแคนดี้เข้ามาในอ้อมกอดของเขา

แคนดี้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกอัดอัดหายใจไม่ออกเลยทันที "ปล่อยฉันนะอาทิตย์ นายจะทำอะไร ปล่อยนะ"

อาทิตย์ดึงเเคนดี้เข้ามาใกล้ทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดแถมใบหน้าแทบจะชนกันอยู่แล้ว อาทิตย์เอ่ยขึ้นมา

"อย่าสำคัญตัวเองผิดสิแคนดี่้ ผมไม่ได้พิศวาสอะไรคุณขนาดนั้นสักหน่อย

แค่จะมาถามว่าทหารบางคนยังเมารถเวียนหัวที่ขึ้นดอยมา ให้ทำไงกินยาแก้เมาหรือว่านอนพัก"

อาทิตย์พูดจบก็ผลักแคนดี้ออกทันที ก่อนที่จะยืนกอดอกมองหญิงสาว

"กินยา เดี๋ยวให้เด็กเอาไปให้แล้วกัน"

แคนดี้พูดจบพร้อมกับสะบัดมือชายหนุ่มออก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนที่จะถอนหายใจออกมายาวๆ

ก่อนที่จะเดินหนีเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับนั่งลงบนเตียงแล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าทั้งสองข้าง แล้วปล่อยให้น้ำตาที่

พยายามข่มไม่ให้มันไหลก่อนหน้านั้น บัดนี้แคนดี้ปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะห้ามมันได้ยังไง มันรับไม่ไหวจริงๆ

ทั้งที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งมาตลอด แต่ว่ามันไม่ใช่