ตอนที่20 ตัวตนของแคนดี้
1021 Words
พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)
ตอนที่20 ตัวตนของแคนดี้
อาทิตย์กระซิบถามแคนดี้ที่นอนอยู่ในอ้อมอก กลัวมั้ย??? แคนดี้ส่ายหน้า
"นายต่างหากที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน ขอโทษนะ" แคนดี้ได้แต่กล่าวคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อาทิตย์กอดแคนดี้ไว้แน่น พลางกระซิบ
"พวกมันคอยดูพวกเราอยู่อย่าดิ้นไปหลับตาแล้วนอนพักเหอะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว”
แค่อยู่ในอ้อมกอดของผมเท่านั้น ผมจะปกป้องคุณเองไม่ต้องกลัว อาทิตย์ได้แต่คิดในใจ
เพราะว่าเขาเองก็ไม่กล้าที่จะพูดออกมาว่าความรู้สึกที่มีในตอนนี้มันคืออะไรกันแน่
ทางด้านฝั่งแม่ฮ่องสอน เช้านี้พลเตรียมตัวจะลงเขาเพื่อที่จะไปรายงานสถานการณ์ต่างๆของแคนดี้
แต่ว่าบีมาเจอซะก่อนจึงเอ่ยถามพล
"จะไปไหนแต่เช้าเหรอ พลทหาร พล" บีถามพร้อมกับเดินเข้ามาหาพลที่กำลังจะขึ้นรถ
"เอ่อคือว่า...คือ... " พลอ้ำๆอึ้งๆไม่กล้าตอบ ก่อนที่จะตัดสินใจเล่าให้บีฟัง เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับความเป็นความตายจึงจำใจที่ต้องเปิดเผยความจริงออกมา
หลังจากสอบสวนพลได้สักพักบีและพลรีบลงดอยทันที และบีได้แจ้งไปยังกองบัญชาการของค่ายรวมไปถึงผู้พันปรีชาพ่อของวิว
ผู้พันรับโทรศัพท์และพูดคุยกับบีด้วยตัวท่านเอง
"แล้วลูกสาวผมปลอดภัยดีไหม แล้วอาทิตย์ล่ะ ไม่น่าเสี่ยงตามหมอไปเลย ถ้าหมออยากจะไปก็น่าจะปล่อยให้หมอไปเองสิไมน่าเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงหรือว่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้เลย อาทิตย์นะอาทิตย์"
ผู้พันถึงกับบ่นออกมา ก่อนที่บีจะตอบ
"ลูกสาวท่านปลอดภัยดีครับ แต่ว่า...." บีทิ้งช่วงไว้แค่นั้น
"แต่ว่าอะไร รีบพูดมาเร็ว" ผู้พันรีบเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ทันที
"ดีแล้วครับที่ร้อยเอกอาทิตย์ตามหมอไป เพราะว่าท่านรู้ไหมครับว่าหมอเป็นลูกสาวของ
พลเอกไพรบูลย์ นะครับท่านผมเองก็เพิ่งรู้เมื่อก่อนที่จะลงดอยมาเมื่อกี้เองครับ"
บีรีบรายงานทันที และนั่นทำเอาผู้พันถึงกับตกใจ
"อะ อะไร อะไรนะ ลูกสาวท่านเหรอ ตายห่าล่ะ" เป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย
พ่อวิวนึกไปถึงตอนที่นายประชุมแล้วบอกว่าให้ ส่งลูกสาวไปทำงานอาสาบ้างสิ
จะได้รู้ว่าหัวอกพ่อแม่ที่ต้องห่างลูกไปนานๆ เป็นยังไง เมื่อนึกถึงตรงนี้ทำเอาลมแทบจับ ก่อนที่จะถามมาอีกคำถามหนึ่ง
"แล้วลูกสาวผมสร้างวีรกรรมอะไรบ้างในตอนที่ไปถึงที่นั่้นมีมั้ย" ผู้พันรีบถามออกมาทันที
เพราะรู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดี ก่อนที่บีจะตอบออกมาอีกครั้ง
" โอ๊ยเยอะครับ...ชายหนุ่มเล่าให้ผู้พันฟ้ง ที่สำคัญนายให้ทหารตามลูกสาวท่านตลอดเวลา
และตอนนี้คงทราบเรื่องแล้วเช่นกันครับ คาดว่าท่านคงขึ้นดอยไปตามลูกสาวท่านแน่นอนครับ"
บียังคงรายงานสถานการณ์ต่อไปเรื่อยๆ เล่นเอาชายสูงวัยเเทบเป็นลมไปในตอนนั้น
"โอเคขอบใจมากเดี๋ยวผมจะรีบไปเช่นกัน" เมื่อวางสายแล้วผู้พันถึงกับรีบวิ่งทันที
หลังจากรายงานเสร็จบีและพลรีบกลับขึ้นดอยทันที..ระหว่างทางสองคนคุยกัน
"ถึงว่าล่ะพี่เห็นเอ็งตามหมอยังกะอะไรดี ที่ไหนได้มันเป็นแบบนี้เองสินะ ตอนแรกแอบคิดว่าเอ็งแอบชอบหมอซะอีก" บีพูดพร้อมกับหันไปมองพลที่เป็นคนขับรถ พลยิ้มแหยๆให้กับบี
"ครับหน้าที่ของผมคือดูแลหมออย่างเดียวครับและที่สำคัญห้ามบอกเรื่องนี้กับใครพี่คิดว่าพอหมอกลับมาผมจะมีชีวิตรอดไหมครับ แค่เมื่อกี้นายแทบจะกินหัวผมแล้ว"
พลเล่าไปยิ้มไป แต่ก็แสดงความกังวลออกมา
"เราทำตามหน้าที่ถ้าไม่รายงานผู้บังคับบัญชาเกิดเป็นอะไรขึ้นมาพวกเรารับผิดชอบไม่ไหวหรอก
ว่าแต่พลเอก ท่านดุมากไหม พี่เองยังไม่เคยเห็นท่านตัวเป็นๆสักทีเลยว่ะ" บีถามด้วยความอยากรู้
"ดุกับลูกน้องนะครับแต่ว่ากับลูกสาวท่าน พี่หมอนะ โอ๊ยย แสนดีที่หนึ่งตามใจที่สุดทุกอย่าง
พี่หมอชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ ตอนแรกก่อนหน้าที่ทะเลาะกับร้อยเอก
ผมคิดว่าพรุ่งนี้พี่หมอต้องลงดอยแล้วไปโทรศัพท์วีนพ่อเธอแน่ๆ ที่ส่งพยาบาลมา แต่ไม่เลยครับพี่หมอแยกแยะได้เป็นอย่างดี"
พลยังคงเอ่ยชมพี่หมอของเขาเรื่อยๆ
"ตอนที่ด่าร้อยเอกในบ้านนั่นโครตน่ากลัวเลยว่ะ ว่าแต่ทำไมหมอถึงต้องปิดบังด้วยว่าเป็นลูกนายพล"
บียังคงสงสัยในสิ่งที่แคนดี้ทำ ว่าทำไมต้องปิดบังตัวเองด้วย
"เพราะว่าพี่หมอไม่ชอบความวุ่นวาย เธอเคยบอกว่าหากคนรู้ว่าเธอเป็นลูกใครทุกคนจะปฏิบัติกับเธออีกแบบหนึ่ง
ซึ่งเธอบอกว่ามันจะทำให้ทุกคนเอาใจเธอจนดูเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง
และที่สำคัญเธอบอกว่ามันจะมองไม่เห็นความจริงใจที่มีให้ต่อกันครับ เธอเลยเลือกที่จะเป็นแค่หมอธรรมดาครับพี่"
พลเล่าไปยิ้มไปกับความปราบปลื้มที่มีต่อหมอแคนดี้ของเขา
"แล้วอยู่ที่นี่มาตลอดเนี่ยนะ พอดีพี่ได้ยินลิ้นจี่พูดอะว่าหมออยู่ที่นี่มาตลอด"
"ครับ ส่วนมากนายกับคุณหญิงจะมาหาในเมืองครับ น่าจะเดือนละหนึ่งครั้งครับ"
พลตอบตามความจริง
สองคนคุยกันตลอดทางจนดูเหมือนสนิทสนมกันมากเลยที่เดียว
- Writer
