พ่ายรักเมียเก่า(ที่ไม่รัก)

ตอนที่1 บอกเลิก

พ่ายรักเมียเก่า (ที่ไม่รัก)

ตอนที่1 บอกเลิก

3ปีที่แล้ว..........คอนโดของหญิงสาว

"เราเลิกกันเหอะ" คำพูดที่ออกมาจากปากชายหนุ่มที่เธอรักและไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้

ใช่เขาพูดมันออกมาหลังจากที่เพิ่งจะผ่านเรื่องราวบนเตียงที่เร่าร้อนมาได้ไม่นานเท่าไร

เสียงชายหนุ่มที่พูดขึ้นมาด้านหลังหญิงสาวที่กำลังแต่งตัวหลังจากเสร็จกิจเรื่องบนเตียง

หญิงสาวชะงัก...น้ำตาไหล พร้อมกับหันหน้ามามองชายหนุ่ม และไม่คิดว่าจะได้ยินคำๆนี้ออกมาจากปากของเขา

"ทำไม เพราะอะไร ทำไม่คุณถึงพูดแบบนี้ ฉันทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นเหรอ"

"ผมยังไม่พร้อมมีครอบครัว ตอนนี้ขอโฟกัสแค่งานก่อน คุณไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่พร้อม "

อาทิตย์ชายหนุ่มที่ยืนใส่กางเกงตอบแบบหน้าตาเฉย โดยที่ไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของเขานั้นจะเป็นอย่างไร

หรือว่ามีความรู้สึกเช่นไร

"ฉันรู้ว่านายไม่ได้คิดแค่นั้นเพราะนายเบื่อฉันต่างหาก นายมันไม่รู้จักพอ คิดเหรอว่าฉันไม่รู้ว่านายมีคนอื่น อาทิตย์"

แคนดี้หญิงสาวพูดด้วยน้ำตาที่ล้นเอ่อ ที่ตอนนี้แก้มทั้งสองข้างนั้นเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

"อืม..ถูกล่ะ เพราะเบื่อไม่อยากเจออะไรที่ซ้ำซากจำเจ ผมอุตส่าห์ เลือกที่จะไม่พูดคำนี้ออกมาแล้วนะ แต่ทำไมคุณถึงยังพูดมันออกมาอีกแคนดี้ ผมอุตส่าห์ถนอมน้ำใจคุณแล้วนะ"

ชายหนุ่มพูดจบแล้วออกไปทันที โดยที่เขาไม่หันหลังกลับมามองเลยสักนิด

และตั้งแต่นั้นมาทั้งสองคนก็ไม่เคยเจอกันอีกเลยไม่ว่าจะทางโซเชียลมีเดีย หรือผ่านทางเพื่อนๆ

ก็ไม่มีทีท่าว่าทั้งสองจะได้พบกันอีกเลย ใช่ไม่มีทาง และคงไม่มีวันนั้นเป็นอย่างแน่นอน

ผ่านมาสามปีแล้ว สามปีที่เธอต้องใช้ความพยายามและความเข็มแข็งเป็นอย่างมากเพื่อที่จะให้มันผ่านทุกวันไปได้

แคนดี้มักคิดเสมอว่าถ้าเลิกกันไปแล้วก็เป็นแค่คนอื่น เธอไม่อยากพบไม่อยากเจอกับคนเลวๆ

ที่มักมากในกามแบบนั้นอีก และต่อให้ต้องตายก็ไม่ขอเผาผีกัน เธอพยายามคิดว่าเขาเลว พยายามเกลียด และพยายามที่จะลืม

และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธออาสามาเป็นหมออยู่บนดอยที่แม่ฮ่องสอน บนดอยที่ห่างไกลความเจริญ ทั้งทางรถผู้คน เทคโนโลยีที่ไม่มีอะไรอำนวยความสะดวกเลยแม้แต่น้อย แต่ว่าเธอกับอยู่ที่นี่แล้วมีความสุข ถึงแม้ว่ามันจะลำบาก

ถึงแม้ว่าจะอยู่ในป่าเขาทุรกันดารแต่นั่นก็ทำให้เธอมีความสุขมากๆ มากพอที่จะทำให้เธอลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

และสามารถทำให้เธอทิ้งอดีตที่เลวร้ายไว้ด้านหลังได้

อย่างน้อยก็มีเพื่อนเป็นชาวบ้าน ตำรวจ ทหาร และเด็กๆ ทั้งยังมีอานนท์ ครูหนุ่มสุดหล่อที่ตามจีบเธอมาตลอด

ปัจจุบัน.....

บนดอยแม่ฮ่องสอน ขณะที่ชาวบ้านกำลังทำงานของตนเอง ทั้งปลูกผักผลไม้ บ้างก็เลี้ยงลูก ทุกคนใช้ชีวิตตามปกติของทุกวัน

เสียงเด็กๆ ร้องเพลงชาติโดยมีครู ชนบท ยืนมองเด็กๆ เข้าแถวร้องเพลงด้วยรอยยิ้ม และจู่ๆเสียงที่ไม่คาดคิดว่ามันจะดัง ก็ดังขึ้นมา

อย่างต่อเนื่อง สร้างความตกใจให้กับทุกคนที่นี่

เสียงปืนดังขึ้นที่ท้ายหมู่บ้านอย่างต่อเนื่อง ทุกคนรีบหลบไปยังที่ปลอดภัยที่ใกล้ตัวที่สุด

อานนท์ครูหนุ่มรีบพาเด็กๆ ไปที่ซ่อน เพราะห่วงความปลอดภัยของเด็กๆหลายชีวิตที่อยู่ในโรงเรียนแห่งนี้

ช่วงหลังๆ มานี้แก็งค์ค้าย***าที่ขนยาข้ามาฝั่งมักจะปะทะกับเจ้าหน้าที่ สร้างความหวาดกลัวให้กับชาวบ้านที่นี่มาตลอด

และชาวบ้านที่อยู่ละแวกนี้เสมอ ชายป่าท้ายหมู่บ้านจึงมีทั้งแพทย์อาสา

สห. ตำรวจตระเวนชายแดน กรมป่าไม้ และชาวบ้าน ที่คอยสอดส่องดูแล ผลัดเปลี่ยนเวรยามเพื่อรักษาความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนที่อยู่อาศัยที่นี่

อานนท์ที่พาเด็กๆ ไปซ่อนที่หลุมหลบภัยเรียบร้อยแล้ว พลางกำชับเด็กๆ ทกคน

"เด็กๆ หลบอยู่ที่นี่ก่อนนะ อย่าร้อง อย่าส่งเสียงนะเข้าใจมั้ย ครูจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนทุกคน วางใจได้นะ"

อานนท์บอกกับเด็กๆเพื่อให้เด็กๆรู้สึกผ่อนคลาย และทำให้เด็กๆรู้สึกว่าอยู่กับครูแล้วจะปลอดภัย

"ครุูคะหนูกลัวจังเลย หนูอยากกลับบ้านค่ะครู"

เด็กหญิงตัวน้อยก้มหน้าก้มตาพูด

"ไม่เป็นไรนะเด็กน้อย ไม่ต้องกลัว ครูจะปกป้องพวกเราทุกคนเอง เอาไว้เสียงปืนสงบ ครูจะพาพวกเธอไปหาพ่อแม่ดีมั้ย

แต่ว่าตอนนี้พวกเราต้องอยู่ที่นี่กันไปก่อน มันถึงจะปลอดภัย รู้ใช่ไหมว่าถ้าออกไปตอนนี้นั้น เท่ากับว่าพวกเราจะไปสร้างภาระ

ให้กับเจ้าหน้าที่ ตำรวจ ทหาร และ หมอ เข้าใจที่ครูพูดมั้ยครับทุกคน"

"เขาใจครับ//ค่ะ" เด็กๆพร้อมใจกันตอบ อานนท์ยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับเด็กๆ

"เก่งมากครับทุกคน อดทนนะเดี๋ยวเราจะได้ออกไปแล้ว แค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้นเอง" อานนท์ปลอบใจเด็กๆทุกคน

ทั้งที่ใจของตัวเองตอนนี้นั้นก็รู้สึกเป็นห่วงแคนดี้ แต่ครั้นจะทิ้งเด็กๆ ไปมันก็ใช่เรื่อง

และถ้าเขาไป แคนดี้คงจะด่าเขายับแน่นอน เพราะเขารู้ดีว่า แคนนี้เธอมักจะให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอ

......................................