ผีรักทุกเทอร์ เผลอรักทุกที

ผีสาวเจ้าเล่ห์

เช้าวันรุ่งขึ้น..แทนไทเดินออกมาจากห้อง เขาเดิน

หาบิวตี้ทั่วเพนท์เฮ้าส์ก็ไม่เห็น “เธอหายไปไหน”

“บิวตี้ เธออยู่ที่นี่ไหม ไหนบอกว่าไปไหนไม่ได้ไง”

“พี่แทนมีอะไรค่ะ บิวตี้ก็อยู่ที่นี่ค่ะ” แทนไทมองหา

“อยู่ที่นี่มันคือที่ไหน” บิวตี้ค่อยๆมุดออกมาจาก

ซอกตู้เก็บเอกสาร “บิวตี้อยู่นี่ค่ะ” แทนไทก้มดู

“เธอเข้าไปทำอะไรในนั้น” “กลัวพี่ออกมาเจอแล้ว

ตกใจค่ะ เลยไปอยู่ในนั้น” แทนไทส่ายหน้า

“ไม่ต้องแอบขนาดนั้นก็ได้ แค่อย่าโผล่ก็พอ”

“ค่ะ จะจำไว้ค่ะ” บิวตี้นั่งลงที่โซฟา “อยากไปเที่ยว

ไหม“ แทนไทกำลังหันไปชงกาแฟ “อยากไปค่ะ”

“อ๊ากกก บิวตี้ อีกแล้วนะ โผล่มาแบบนี้อีกแล้ว”

“แห๊ะๆๆ ขอโทษค่ะ ดีใจไปหน่อย ว่าแต่ไปเที่ยว

ไหนค่ะ” คางสาวสวยเกยบนบ่าของแทนไท

“นี่ๆ บิวตี้ เอาหน้าของเธอออกไป ถอยไปนั่งตรง

นู้นเลยไป” บิวตี้รีบเดินกลับไปนั่งที่เดิม

“ไปเที่ยวที่บริษัทของพี่ ถ้าไม่อยากไปก็อยู่ที่นี่”

“ไปค่ะ ไปๆ บิวตี้เบื่อที่นี่แล้วค่ะ” แทนไทเดินนำ

ออกมาที่ประตู “อยากไปก็ตามมาแล้วกัน”

บิวตี้ก็รีบเดินตามไปติดๆตาก็มองหาว่าคู่หมั้น

อย่างพี่ตรัยอยู่ชั้นไหนของคอนโด “บิวตี้ ยืนเฉยๆ

ได้ไหม นี่เธอมองหาอะไร” บิวตี้หยุดนิ่ง เม้มปาก

รถหรูถูกขับออกไปตามท้องถนนจนเลี้ยวเข้าบริษัท

บิวตี้ได้แต่มอง “บริษัทของพี่แทนทำเกี่ยวกับอะไร

ค่ะ เผื่อบิวตี้ช่วยได้” แทนไทครุ่นคิด “จัดหาคู่น่ะ

แต่ช่วงนี้บริษัทค่อนข้างแย่” บิวตี้แอบเห็นใบหน้า

หล่อของแทนไทดูซีเรียสลงเรื่อยๆ พอมาถึงบริษัท

แทนไทก็เดินนำไปที่ห้องทำงานของตัวเอง บิวตี้

เดินตามไปติดๆ พรางคิดในใจ บางทีฉันควร

ช่วยพี่แทนเรื่องงาน เพื่อแลกกับอาหาร เสื้อผ้า

รองเท้านะ กับตามหาร่าง บิวตี้เดินครุ่นคิด

ขาก็ก้าวเดินตามแทนไทเข้าไปในห้องทำงาน

“บิวตี้ ไปนั่งรอตรงโซฟา เดี๋ยวพี่เสกอาหารให้”

แทนไทนึกขำอยู่ในใจ เขารู้สึกว่าตัวเองเสกของ

ให้ผีได้ บิวตี้นั่งสำรวจรอบห้องทำงานของแทนไท

ระหว่างแทนไทรอเข้าประชุม เขานั่งกุมขมับอย่าง

คิดไม่ตกเรื่องบริษัท การเพิ่มยอดสมาชิก การเพิ่ม

รายได้ของบริษัท เพราะหากบริษัทยังมีรายได้

น้อยลงแบบนี้ อีก 1-2 เดือน เขาอาจจะต้องยอมปิด

บริษัท ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการจะทำมัน

บิวตี้เดินมายืนข้างหลังของแทนไทที่กำลังนั่งเหม่อ

“พี่แทน” แทนไทมองไปที่โซฟาไม่เห็นบิวตี้ ค่อยๆ

มองกลับมาข้างหลัง “อ๊ากกกกก บิวตี้ แห่กๆ หยึ่ย”

แทนไทร้องตกใจเสียงหลง จนเลขาต้องเข้ามาดู

“ท่านประธานเป็นอะไรไหมค่ะ” เลขาเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรล่ะ กลับไปทำงานต่อเถอะ” แทนไทเอ่ย

“แห๊ะๆ บิวตี้ขอโทษค่ะ..ในนั้นมันคืออะไรค่ะ

ขอบิวตี้ดูหน่อยค่ะ” แทนไทเอียงตัวหลบให้บิวตี้

ดูหน้าจอคอม บิวตี้ขมวดคิ้ว “แบบนี้ใครจะอยาก

เสียเงินมาสมัครหาคู่ค่ะพี่แทน” แทนไทจ้องมอง

ใบหน้าสวยหวานของบิวตี้ที่อยู่ใกล้หน้าของเขา

“แล้วมันต้องยังไงล่ะ” บิวติ้วค่อยๆนั่งลงที่แขนเก้าอี้

พยายามจับเม้าท์ แต่ก็จับไม่ได้ จนแทนไทหลุดขำ

“ผีอะไรเนี้ย ทำอะไรได้บ้างป่าว นอกจากทะลุประตู

กับหายตัวได้เนี้ย” บิวตี้ทำหน้าหงอยลง “อ่ะๆมา

เดี๋ยวพี่ทำให้เธอแค่สั่งมา” แทนไทจับเม้าท์รอ

“พี่แทนต้องแยกสมาชิกชาย-หญิงในการจัดงาน

อีเว้นท์มีตติ้งค่ะ” แทนไทขมวดคิ้ว “แล้วยังไงต่อ”

“สมาชิกชาย-หญิงอย่างละมีกี่คนค่ะ” “ประมาณ

ชาย 20 คน หญิง 30คน“ บิวตี้ครุ่นคิด “งั้นพี่แทน

ลองจัดงานอีเว้นท์มีตติ้งสมาชิกเข้าฟรี แล้วก็เปิด

รับสมัครหนุ่ม-สาวโสดเข้าร่วมงาน ค่าเข้างาน

คนละ 500 บาท โดยให้พวกที่สนใจเข้าร่วมงาน

ลงทะเบียนประวัติ พร้อมแนบรูปถ่ายโนฟิวเตอร์

แล้วก็หารางวัลดินเนอร์สุดโรแมนติกสัก 3 รางวัล

แต่พี่ต้องไปคัดคุณสมบัติของผู้ร่วมงานให้แมตซ์

กับสมาชิกที่พี่มีอยู่ จากนั้นพี่ก็จับคู่ให้พวกเขา

ได้มีช่วงเวลาร่วมเล่นเกมส์ด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกัน

และได้พูดคุยกัน เพื่อชัยชนะในการชิงรางวัล”

แทนไทที่นั่งฟังบิวตี้เสนอไอเดีย เขาแอบอมยิ้ม

และเขาก็ชอบไอเดียของบิวตี้มาก “ตกลงพี่สนใจ

ไอเดียนี้” บิวตี้ยิ้ม “มันต้องได้ผลแน่นอนค่ะ แต่พี่

อาจจะต้องยอมลงทุนจัดงานหน่อยนะคะ” แทนไท

เผยรอยยิ้มออกมา “พี่ได้ไอเดียเข้าประชุมล่ะ แต่

บิวตี้ต้องเข้าประชุมด้วย” บิวตี้ชี้ที่ตัวเอง “บิวตี้จะ

เข้าไปทำอะไรค่ะ ไม่มีใครมองเห็นสักคน”

“ไปนั่งข้างๆพี่ คอยบอกพี่เกี่ยวกับไอเดียนี้ไง

แล้วเย็นนี้พี่จะพาไปเปิดหูเปิดตา” บิวตี้ตาลุกวาว

“ดีค่ะ ไปๆๆ” บิวตี้จับแขนแทนไทลากออกจาก

โต๊ะทำงาน “ หึหึ..!!. บิวตี้!!! จะพาพี่ไปไหน“

“ก็ไปประชุมสิค่ะ จะได้ไปเปิดหูเปิดตาไงค่ะ”

แทนไทขำในลำคอ “เกินไปล่ะ กลับไปนั่งรอก่อน”

บิวตี้เดินกลับมาที่โซฟาก็เห็นพวกอาหาร ชากาแฟ

วางอยู่ บิวตี้จ้องมองอาหารตรงหน้า เอ๊ะ ทำไมฉัน

ได้กลิ่นอาหารพวกนี้ล่ะ แทนไทที่นั่งมองพฤติกรรม

ของบิวตี้ “ฮ่า นั่นอาหารของเธอ กินสิ” บิวตี้หันไป

มองแทนไท “ของบิวตี้หรอค่ะ” บิวตี้ตาเบิกกว้าง

แทนไทพยักหน้า “เย้!! ขอบคุณค่ะ” บิวตี้กินอาหาร

ทุกอย่างหมดภายใน 10 นาที “หึ!! ไม่อยากจะเชื่อ

เลยกินหรือยัด ถามจริง” บิวตี้ยิ้มเจื่อนๆ “ก็มัน

มีแต่ของอร่อยนี่ค่ะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ขออนุญาตค่ะ เอกสารและหุ้นส่วนเข้าร่วมการ

ประชุมมากันพร้อมแล้วค่ะ” เลขาเอ่ย “เดี๋ยวผม

ตามไป” เลขาถือโน๊ตบุ๊คและเอกสารเดินออกไป

ก่อน บิวตี้กำลังจะเดินตามเลขา “เธอจะไปไหน”

“คะ ค่ะ ท่านประธาน” เลขาหันกลับมาอย่างตกใจ

“ปะ เปล่า คุณไปเถอะ” บิวตี้กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

แทนไทส่ายหน้า “พี่บอกว่าให้นั่งรอก่อนไง”

“ค่า รอก็รอ” ถึงเวลาเข้าประชุม แทนไทเดินนำเข้า

ห้องประชุม บิวตี้ก็เดินตามเข้าไปเก้าอี้ทุกตัวถูก

จับจองนั่งกันหมด แทนไทลงนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่สุด

เขาเห็นบิวตี้ที่ยืนอยู่ “มานั่งตรงนี้สิ” มือหนาตีที่

ขาของตัวเอง ทุกคนในห้องประชุมพากันมองไป

ที่ท่านประธาน แทนไทมองไปรอบๆ ชิบหายล่ะ

ลืมตัวไปหน่อย “เอ่อ..ผมบอกว่าเริ่มประชุมกันสิ”

แทนไทเบี่ยงเบนความสนใจของคนในห้อง ส่วน

บิวตี้ก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆแทนไท มือหนาจับเอว

บางดึงให้นั่งลงบนตักของเขา การประชุมเริ่มต้น

ขึ้น แทนไทเสนอไอเดียของบิวตี้ซึ่งหุ้นส่วนทุกคน

ก็เห็นด้วย..พอประชุมเสร็จทุกคนก็ทะยอยออก

จากห้องประชุมเพื่อไปจัดการงานต่อ บิวตี้กำลัง

จะลุกขึ้นยืน มือหนาที่สวมกอดไว้นานแล้วก็ดึงเธอ

ให้นั่งลง ทั้งคู่ตาประสานจ้องมองกันอย่างบังเอิญ

“เดี๋ยว!!! ช่วยพี่อีกเรื่องก่อน” สายตาที่แทนไทมอง

มาที่บิวตี้ ทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงแปลกๆ

แม้แต่ตัวของแทนไทเองก็รู้แบบนั้นเช่นกัน

“เอิ่ม!! ให้ช่วยเรื่องอะไรค่ะ” บิวตี้ลอบกลืนน้ำลาย

“ช่วยดีไซน์การจัดงาน รวมถึงชื่อแคมเปญด้วย

บิวตี้ช่วยพี่ได้หรือเปล่า” ทั้งสายตาน้ำเสียงของ

แทนไทที่ดูอ่อนโยนกว่าปกติ แค่จะให้ช่วยงาน

ทำไมเขาถึงได้มีสายตาน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนและ

อบอุ่นได้ขนาดนี้นะ “ว่าไง บิวตี้ หืม ช่วยพี่ได้ไหม”

“งั้น!! บิวตี้ ต้องขอดูก่อนค่ะ ว่าพี่แทนจะพาบิวตี้

ไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน” แทนไทถึงกับหัวเราะออกมา

“เธอมันผีเจ้าเล่ห์จริงๆเลยนะบิวตี้ ก็ได้ พี่จะพาไป”

แทนไทเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยใบหน้ายิ้ม

จนเลขาเห็นก็ถึงกับงง พอแทนไทสั่งงานเลขาเสร็จ

ก็ออกจากออฟฟิศทันที..ผ่านไป 20 นาที เอมอร

แวะเข้ามาหาแทนไทที่บริษัท ตั้งใจจะมาขอโทษ

แต่พอรู้ว่าแทนไทออกไปข้างนอก เอมอรรู้สึก

แปลกใจมาก เพราะตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา

เธอไม่เคยเห็นแทนไทออกไปข้างนอกในเวลางาน

เลยสักครั้ง “รู้ไหมว่าพี่แทนไปไหน” เอมอรถาม

เลขาของแทนไท “ไม่ทราบจริงๆค่ะคุณเอมอร”

“แล้วพี่แทนไปกับใคร” เอมอร จ้องมองคำตอบ

“ท่านประธานออกไปคนเดียวค่ะ” เลขาตอบกลับ

“ช่วงนี้มีผู้หญิงมาหาพี่แทนที่บริษัทบ้างไหม”

เลขาตอบพร้อมส่ายหน้าเบาๆ “นอกจากคุณเอมอร

ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาหาท่านประธานเลยค่ะ”

เอมอรแน่ใจในคำตอบ เธอก็เดินออกจากบริษัท

ของแทนไทไป นี่พี่แทนไปที่ไหนกันนะ..ทำไมเอม

ถึงรู้สึกว่าพี่แทนกำลังจะถอยออกห่างจากเอมไป

เรื่อยๆ นี่มันก็ 3 วันแล้ว พี่แทนไม่คิดจะโทรหาเอม

เลย เอมโทรหาพี่แทนก็ไม่คิดจะรับสาย