ผีรักทุกเทอร์ เผลอรักทุกที

ชีวิตแปลกใหม่ของแทนไท

เอมอรหลงดีใจว่าคืนนี้จะจัดการรวบแทนไท

ให้เป็นสามี เพื่อจะได้มีข้ออ้างในการผูกมัด

ตัวของแทนไทให้ยินยอมแต่งงานกับเธอ

ระหว่างที่เอมอรกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจ

โดยขอใช้ห้องน้ำในห้องส่วนตัวของแทนไท

พอเอมอรเข้าห้องน้ำ จนแทนไทแน่ใจแล้วว่า

เอมอรกำลังอาบน้ำอยู่ เขาก็รีบสั่งแม่บ้านแล้ว

ก็ตรงไปรีบขับกลับกรุงเทพฯทันที โชคดีที่เขา

เดินเข้ามาทันได้ยินบิวตี้พูดถึงความคิดของ

เอมอรพอดี จึงทำให้แทนไทเปลี่ยนแพลนกลับ

เข้ากรุงเทพฯทันที..ส่วนเอมอรพอได้ยินเสียง

รถของแทนไท เธอก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะ

เธอกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจและเธอไม่คิด

ว่าอยู่ๆแทนไทจะขับรถกลับกรุงเทพฯในเวลานี้

เอมอรอาบน้ำเสร็จก็รีบใส่เสื้อผ้าแล้วขับรถ

กลับกรุงเทพฯ เช่นกัน เอมอรขับรถมาจอด

ที่คอนโดของแทนไท ก็เห็นรถของเขาจอดอยู่

“ปกติเวลานี้พี่แทนเคยกลับห้องด้วยหรอ

เห็นไปดื่มกับพวกแก๊งส์เพื่อนตลอด ที่สำคัญ

ชั้นเพนท์เฮ้าส์เอมก็ขึ้นไปเองไม่ได้ด้วยสิ หึ!

โทรก็ไม่รับสายเลย พี่แทนเป็นอะไรของเขา”

เอมอรตัดสินใจขับรถไปไนท์คลับเพื่อนของ

แทนไทเพื่อไปสืบข่าว..

“อ้าวเอม คืนนี้มาคนเดียวหรอ” เจ้าของร้าน

เอ่ยถาม “ค่ะ พี่นนท์ พอมีเวลาว่างนั่งคุยกับ

เอมสักแปปไหมค่ะ” “ได้สิ อ่ะ มีอะไรว่ามา”

“เอมถามจริงๆ ช่วงนี้พี่แทนมีคุยกับคนอื่นบ้าง

ไหมค่ะ” เอมอรมีสีหน้า ท่าทางกังวลใจ

“อืม.!! เท่าที่เห็นก็ไม่มีเลยนะ แทนมันก็

ไม่เคยพาใครมาหรือพูดถึงใครเลยนะ

เอมมีอะไรหรือเปล่า ทะเลาะกันหรอ”

นนท์ผู้เป็นเพื่อนสนิทของแทนไท แม้ว่าเขา

จะรู้ว่าสิ่งที่ตอบไปไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

แต่ผู้หญิงคนอื่นที่แทนไทควง ส่วนมากก็แค่

แตก จ่าย จบ แยกย้าย ไม่เคยมีสานสัมพันธ์

จริงจังกับใครต่อ แทนไทเคยพูดไว้ว่าหาก

วันหนึ่งเขามีโอกาสสลัดเอมอรหลุดเมื่อไหร่

เขาจะไม่มีวันคบกับใครจริงจังอีก

“เอมรู้สึก 2-3 วันที่ผ่านมา พี่แทนดูทำตัว

แปลกๆและดูเปลี่ยนไปมากค่ะ” เอมอรเอ่ย

นนท์ขมวดคิ้ว “แปลก เปลี่ยน เช่นยังไง?”

“คือปกติพี่แทนจะโทรหาเอมทุกวัน ถึงเรา

จะคุยกันแค่นิดหน่อย หรือ เวลาเอมโทรไป

พี่แทนจะรับสายตลอด แต่นี้พี่แทนไม่โทรหา

เอมมา 3 วันแล้วค่ะ เอมโทรไปก็ไม่รับสาย

แล้วก็ไม่โทรกลับเลย เมื่อวานพี่แทนก็มีไป

ซื้อชุดผู้หญิงซึ่งไม่ใช่ของเอมแน่นอน ตั้งแต่

คบกันมา 5 ปี ไม่เคยมีสักครั้งที่พี่แทนจะพา

เอมไปช็อปปิ้ง เขาชอบบ่นว่าไม่อยากรอ

ปล่อยให้เอมไปคนเดียวตลอด แต่เมื่อวาน

พี่แทนกลับไปซื้อชุดคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุด

ให้ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ค่ะ แล้ววันนี้พี่แทนยัง

ไปทะเลช่วงบ่ายที่อยู่ในเวลางานอีก ซึ่งแค่

ออกไปกินข้าวเที่ยงกับเอมแล้วกลับออฟฟิศ

ผิดเวลาพี่แทนยังบ่นเอมไม่หยุด แต่นี่พี่แทน

ขับรถไปถึงทะเลมันก็น่าแปลกที่พี่แทนไป

คนเดียว แต่อาหาร ของกินบางอย่างมันฟ้อง

ว่าพี่แทนไม่ได้อยู่คนเดียวค่ะ เอมอุตส่าตั้งใจ

ขับรถตามไปอยากจะคุยกับพี่แทน แต่พี่เขา

ก็ดันขับรถหนีกลับกรุงเทพฯ แล้วก็เก็บตัวอยู่

ที่เพนท์เฮ้าส์ คือมันไม่ใช่นิสัยของพี่แทนค่ะ”

นนท์ฟังแล้วก็พยักหน้าเบาๆอย่างครุ่นคิด

“ถ้าแบบที่เอมบอกมามันก็แปลกจริงๆ

แทนมันไม่ใช่พวกเก็บตัว ซ่อนตัวที่อยู่แต่

เพนท์เฮ้าส์ ว่าแต่เอมแน่ใจหรอว่ามันอยู่ที่

เพนท์เฮ้าส์ตลอดเวลา” เอมอรพยักหน้า

“นี่มันก็ไม่มาที่ร้านของพี่ 3 วันแล้ว พี่จำได้

ว่า มันบอกขอกลับเพนท์เฮ้าส์ไปเปลี่ยนเสื้อ

แล้วจะมาหาที่ร้าน แล้วมันก็หายหัวไปเลย

จนถึงตอนนี้ งั้นเดี๋ยวไว้พรุ่งนี้พี่จะลองแวะ

ไปหามันที่บริษัท เผื่อมันกำลังมีปัญหาอะไร”

“ถ้าได้เรื่องยังไง โทรบอกเอมหน่อยนะคะ”

หลังจากคุยกับเพื่อนของแทนไทแล้ว

เอมอรก็ขับรถกลับบ้านไปแบบกังวลใจ

ส่วนแทนไทพอถึงเพนท์เฮ้าส์ เขาก็รีบไป

อาบน้ำ พร้อมกับถือโน๊ตบุ๊คออกมาที่ห้อง

นั่งเล่น ที่บิวตี้นั่งอยู่ “อ้าว บิวตี้คิดว่าพี่แทน

นอนแล้ว” บิวตี้กำลังจะลุกหนี แทนไทจับแขน

ของบิวตี้ดึงรั้งไว้ “แล้วบิวตี้จะไปไหนล่ะ”

“บิวตี้จะไปดื่ม ไปตื้ดมั้งค่ะ บิวตี้ต้องวนเวียน

อยู่กับพี่แทนเนี้ย จะไปไหนได้ล่ะค่ะ”

ผีสาวตัดพ้อชะตาของตัวเองที่ต้องมาจมอยู่

กับแฟนชาวบ้าน “โห้!! หงุดหงิดอะไรพี่เนี้ย

วิญญาณขาดน้ำตาลหรอ” บิวตี้หลุดขำ

“ฮ่า พี่แทนก็ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าค่ะ” บิวตี้เห็น

แทนไทถือโน๊ตบุ๊คอยู่ในมือ “อยากให้บิวตี้ช่วย

คิดไอเดียจัดงาน ตรีมสี ตรีมงาน แต่ถ้าบิวตี้

ยังอารมณ์ไม่ดี ไว้คุยวันหลังก็ได้” บิวตี้นิ่งไป

5 วินาที ก่อนจะพยักหน้า “คุยได้เลยค่ะ

แต่บิวตี้ขอดูตรีมงานก่อนหน้านี้หน่อยค่ะ”

แทนไทรีบเปิดโน๊ตบุ๊ควางบนโต๊ะกลาง

ของโซฟา ค่อยๆลงนั่งที่โซฟาข้างบิวตี้

แทนไทเปิดงานมีตติ้งตรีมงานก่อนๆ บิวตี้

นั่งดูถึงกับขมวดคิ้ว บิวตี้ค่อยๆเลื่อนตัวลง

ไปนั่งที่พรมปูพื้น ขยับเข้าใกล้โน๊ตบุ๊คมาก

ขึ้นจนเธอลืมดูว่าร่างของเธออยู่ในหว่างขา

ของแทนไท ส่วนแทนไทที่นั่งชันข้อศอกกับ

หัวเข่าก้มตัวลงเลื่อนเม้าท์ให้บิวตี้ดูตรีมงาน

จนจบ..แทนไทก้มหน้ามองปลายจมูกก็แตะ

สัมผัสเส้นผมของบิวตี้ที่มีกลิ่นหอมดอกไม้

ที่เขาเองก็บอกไม่ถูกว่ามันคือกลิ่นดอกไม้อะไร

เขารู้แค่เวลาได้สูดดมเข้าไปมันทำให้เขารู้สึก

ผ่อนคลาย มันทำให้เขารู้สึกง่วงนอน “พี่แทน

พี่แทนค่ะ พี่แทน พี่แทนค่ะ” เสียงบิวตี้ดังสุด

จนทำให้แทนไทสะดุ้งตื่น “หืมม ว่าไงนะ”

บิวตี้เงยหน้าขึ้นมองแทนไทในระยะที่ใบหน้า

ของทั้ง2 ห่างกันไม่ถึงคืบ “บิวตี้ว่าพี่แทนน่าจะ

ง่วงแล้วค่ะ ตาปรือเชียว ไปนอนก่อนก็ได้”

แทนไทสะบัดหน้า 2-3 ที “นั่นสิ แต่เมื่อกี๊พี่

ยังไม่รู้สึกง่วงเลยนะ ปกติเวลานี้ก็ไม่ใช่เวลา

นอนของพี่ด้วย” แทนไทลุกไปชงชา “แต่พี่ก็

อยากคุยต่อนะ ถ้าบิวตี้ไม่ติด” บิวตี้พยักหน้า

“งั้นก็..” บิวตี้พยายามสัมผัสเม้าท์ แต่ก็ไม่ได้

สักที จนแทนไทเดินกลับเข้ามาที่โซฟา

พร้อมแก้วชาร้อน 2 ใบวางบนโต๊ะ มือหนา

ประกบกุมลงที่มือของบิวตี้ก็ทำให้เธอสัมผัส

เม้าท์ได้ทันที บิวตี้หันมองแทนไทด้วยความ

ดีใจ “พี่แทน.!!! บิวตี้จับมันได้” แทนไทค่อยๆ

ยกมือหนาออก มือของบิวตี้ก็หลุดจากเม้าท์

ด้วย ทั้งคู่หันมองตากันอย่างสงสัย แทนไท

เลยจับแก้วชาร้อนยกขึ้นมา 1 ใบ เป่าจนอุ่นขึ้น

แทนไทเอื้อมมือไปจับมือของบิวตี้มาจับที่หู

ของแก้ว โดยที่มือของแทนไทกุมมือของบิวตี้

ไว้ ทำให้ทั้งคู่เริ่มเข้าใจขึ้น บิวตี้จะสัมผัสพวก

สิ่งของต่างๆได้ ต่อเมื่อมีมือของแทนไทกุมไว้

เท่านั้น “บิวตี้จับได้เพราะมีมือของพี่แทนหรอ”

“ไหนบิวตี้ลองจิบชาดูสิ๊ว่ามัน..” บิวตี้ไม่รอให้

แทนไทพูดจบ เธอยกแก้วชาที่มีมือแทนไท

กุมมือของเธออยู่ขึ้นจิบทันที บิวตี้ถึงกับสำลัก

“แค่กๆๆ แอ่กๆๆ ร้อนๆ พี่แทน” แทนไทนิ่งค้าง

“พี่จับให้แบบนี้ก็ไม่ต้องอธิฐานก็ได้หรอ

บิวตี้ก็กินได้นี่นา” บิวตี้กลืนชาลงคอไปอย่าง

งงๆ “จริงด้วยค่ะ!! แบบนี้ก็..” บิวตี้ดีใจจน

ลืมตัว สวมกอดแทนไทด้วยความดีใจ ส่วน

แทนไทที่ถูกสวมกอดอยู่ เขากลับรู้สึกอบอุ่น

อย่างบอกไม่ถูก “อุ้ย!! บิวตี้ขอโทษค่ะ” บิวตี้

ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากกอดอย่างพึ่งรู้ตัว

“ดีใจอย่างกับถูกรางวัลที่ 1 ” แทนไทยิ้มปนขำ

“พี่แทนสนใจตัดมือขายให้บิวตี้ไหมล่ะค่ะ”

บิวตี้พูดขึ้นแบบติดตลก “ หึ!! เกินไปบิวตี้”

“งานพวกนี้ใครออกแบบให้ค่ะพี่แทน”

“อืม ทีมออแกไนซ์ข้างนอกอ่ะ พี่ไม่มีทุนขนาด

จ้างพนักงานทีมออแกไนซ์หรอก” แทนไท

หน้าตาเครียดลงเล็กน้อย..