ผีรักทุกเทอร์ เผลอรักทุกที

ตามหาร่างจนเจอ

แทนไทกำลังเคลิ้มหลับ “บิวตี้..!!!..อย่าไป!!!!

เขาก็สะดุ้งตกใจตื่นลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆห้อง

เขารู้สึกใจคอไม่ดี ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้อง

มองหาบิวตี้ ก็ไม่เจอ แทนไทเดินหารอบๆ

เพนท์เฮ้าส์ เปิดตามตู้เอกสารที่คิดว่าบิวตี้

จะเข้าไปแอบ แต่ก็ว่างเปล่า..

“บิวตี้.!อยู่ไหม บิวตี้ ไปไหนของเขานะ”

ไร้การตอบรับ แทนไทเลยเดินไปเทน้ำใส่แก้ว

กำลังจะยกน้ำขึ้นดื่ม ตาก็มองไปที่หน้าประตู

อยู่ๆ ก็มีเงาดำๆ ทะลุผ่านประตูเข้ามา

“อะ! จ๊ากกกกก..! ผะ ผะ ผี” แทนไทหลับตาปี๋

“อ๊ากกก ผะ ผะ ผีหลอก” แทนไทยังคงหลับตา

บิวตี้ค่อยๆเดินหน้าเศร้า เข้ามาอย่างช้าๆ

“พี่แทน!.!! นี่บิวตี้เองค่ะ” แทนไทค่อยๆลืมตา

“อ้าว!!..แล้วทำไมมันเป็นเงาดำๆ

แบบนั้นล่ะ” “ตายายที่ศาลบอกว่ามันคงเป็น

สัญญาณเตือนค่ะพี่แทน บิวตี้หลุดออกจากร่าง

นานเกินไป บางทีเวลาของบิวตี้คงเหลือน้อย

แล้ว” แทนไทเอื้อมมือจับมือของบิวตี้ 2-3 ครั้ง

ถึงจะจับได้ เขาก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี เดินเข้ามา

สวมกอด “งั้นเราคงรอนานกว่านี้ไม่ได้อีก

แล้ว เราต้องทำอะไรสักอย่าง..งั้นบิวตี้รอพี่อยู่

ตรงนี้แปปนะ” แทนไทรีบเดินเข้าไปเปลี่ยนชุด

แล้วพาบิวตี้ขับรถกลับบ้านช่วงกลางดึกด้วย

ความร้อนใจ เพื่อปรึกษาผู้เป็นแม่

“ตาแทนทำไมมาดึกๆดื่นๆ” ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม

“คือว่าบิวตี้กำลังแย่แล้วครับแม่ ผมรอถึงเช้า

ไม่ไหว” ผู้เป็นแม่มองซ้าย มองขวา

“แล้วบิวตี้อยู่ไหนล่ะ” แทนไทหันไปมอง

“แม่มองไม่เห็นบิวตี้แล้วหรอครับ เธอยืนอยู่

ข้าง..” แทนไทหันมองซ้ายที ขวาที “บิวตี้!!”

“บิวตี้ บิวตี้ บิวตี้” แทนไทเดินไปส่องมองที่รถ

“บิวตี้ อยู่ไหม ได้ยินพี่ไหม” แทนไทก็รู้สึกว่าบิวตี้

น่าจะอยู่..เพียงแค่เขามองไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียง

ของบิวตี้แล้ว..บิวตี้ที่ยืนอยู่ข้างแทนไทตั้งแต่แรก

ก็รับรู้ได้ทันทีว่าแทนไทคงมองไม่เห็นเธอแล้ว

“บิวตี้อยู่นี่ค่ะ พี่แทน ฮือๆ อึก!” บิวตี้ได้แต่ยืน

ร้องไห้ พรางมองแทนไทที่เดินวนไป-มาเพื่อ

เรียกหาเธอ “แทน! แทนลูก แม่ว่าแทนใจเย็นๆ

ก่อนเถอะนะ บิวตี้คงอยู่ตรงนี้แหระ แค่พวกเรา

มองไม่เห็น..บิวตี้เดินตามแม่กับพี่แทนเข้ามา

ในบ้านก่อนนะ..ทั้ง 3 คนก็เดินเข้าบ้าน แทนไท

เริ่มได้กลิ่นหอมจากดอกไม้ลอยผ่านจมูกมัน

เป็นกลิ่นแบบที่เขาเคยสูดดมที่ตัวของบิวตี้

เขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นนิดนึง แต่เขาก็ไม่สบายใจ

ที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ หลังแทนไทคุย

กับแม่เสร็จ แทนไทเดินกลับเข้าห้องส่วนตัว

ค่อยๆล้มตัวลงนอน “บิวตี้อยู่ในนี้ไหม ทำไม

พี่ถึงมองไม่เห็นบิวตี้แล้ว” เสียงเศร้าลงของ

แทนไท มันทำให้บิวตี้รู้สึกเศร้าลง เธอค่อยๆ

นอนลงสวมกอดแทนไทจากด้านหลัง “พี่แทน

ค่ะ..บิวตี้อยู่ตรงนี้ค่ะ” แทนไทรู้สึกถึงไออุ่นจาก

ด้านหลังพร้อมส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ที่เขาคุ้น

เคย “นั่นบิวตี้ใช่ไหม” แทนไทค่อยๆพลิกตัวหัน

กลับมาเริ่มเห็นร่างเงาของบิวตี้ที่เลือนลาง

แทนไทเผยยิ้มเล็กน้อย “บิวตี้..” มือหนาค่อยๆ

ลูบไล้สัมผัสร่างอันเลือนลางของบิวตี้ “พี่แทน

มองเห็นบิวตี้แล้วหรอค่ะ” แทนไทเพียงพยัก

หน้าเบาๆ “คืนนี้นอนกับพี่นะ..พรุ่งนี้พี่กับแม่จะ

ไปหาหลวงพ่อที่วัดป่า พี่จะช่วยบิวตี้เองนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่แทน” บิวตี้ขยับเข้ามาสวมกอด

แทนไทสวมกอดกลับ..ด้วยความคิดถึงและ

ความห่วงใย..จนแทนไทเผลอนอนหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น..แทนไทค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

เห็นบิวตี้นอนลืมตาแต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอด

แทนไทค่อยๆลูบสัมผัสใบหน้าของบิวตี้

“ตื่นแล้วหรอ หืมม” บิวตี้หันมองหน้าแทนไท

“ตื่นที่ไหนกันค่ะ บิวตี้ไม่เคยง่วงหรือนอนหลับ

เลยค่ะ” แทนไทเอียงศีรษะเล็กน้อย ขมวดคิ้ว

“ผีเขาไม่นอนเหมือนคนหรอ” บิวตี้สั่นหน้ารัวๆ

“บิวตี้ก็พึ่งรู้ว่าผีเขาไม่นอนกัน บิวตี้ถึงได้ลงไป

เล่นกับตายายที่ศาลตอนพี่แทนนอนหลับไงค่ะ”

แทนไทพยักหน้ารับรู้ “อ่อ เวลาพี่เรียกถึงได้

ทะลุประตูเข้ามาใช่ไหม ออกไปซนข้างล่าง

นี่เอง” แทนไทอมยิ้ม “รอพี่อาบน้ำแปปนึงนะ

เดี๋ยวเราไปหาหลวงพ่อกัน” แทนไทก้มลงจูบ

หน้าผากของบิวตี้อย่างแผ่วเบา “อยากลองกิน

อาหารฝีมือของพี่ไหม” บิวตี้อมยิ้มพยักหน้า

“อยากกินค่ะ” พอแทนไทไปอาบน้ำและแต่งตัว

เสร็จก็รีบตรงไปที่ครัว หลายปีแล้วที่แทนไทไม่

ได้ทำอาหารเอง “เฮ้อ!! ชักจะอิจฉาบิวตี้แล้วสิ

ขนาดแม่แท้ๆยังไม่เคยได้กินฝีมือลูกชายเลย”

ผู้เป็นแม่เอ่ยแซว “ก็นี่ไงครับ ผมทำให้แม่ด้วย”

แทนไทยิ้มเขิน “ก็ถ้าไม่ได้บิวตี้ แม่จะได้กินไหม

ล่ะ” ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างดีใจที่แทนไทคนเดิมกลับ

มาแล้ว พอแทนไททำอาหารเสร็จตักแบ่งส่วน

หนึ่งเตรียมไปวัด อีกส่วนกินกับแม่และอีกส่วน

ของบิวตี้..หลังอาหารมื้อเช้า รถวิ่งสู่จุดหมาย

ปลายทางวัดหนึ่งค่อนข้างอยู่ในป่าเขา พอถึง

แทนไทพยุงแม่เดินเข้าไปด้านใน แต่บิวตี้ยัง

ยืนอยู่ข้างรถ มองเข้าไปในวัดเห็นแสงบาง

อย่างทำให้เธอไม่กล้าเดินเข้าไป..เสียงแผ่วเบา

จากผู้ชายคนหนึ่งลอยผ่านมา “เข้ามาเลยโยม”

บิวตี้มองซ้าย มองขวา ค่อยๆเดินก้าวช้าๆตาม

หลังแทนไทกับแม่ไป ทั้ง 3 คนก้มกราบหลวง

พ่อวัยชรารูปหนึ่งที่นั่งรออยู่เหมือนรู้ว่าจะมีคน

มาหา แม่กับแทนไทถวายอาหารเพลเสร็จ

กำลังจะเอ่ยเรื่องที่อยากรู้ “ไม่ต้องร้อนใจไป

หรอกโยม ทุกคนย่อมมีวิบากกรรมของตัวเอง

สีกาคนนั้นใกล้จะใช้กรรมเก่าหมดแล้ว เพียง

อดทนรอ” แทนไทหันมองหน้ากับแม่อย่าง

ประหลาดใจ แทนไทเป็นคนไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ

อะไรพวกนี้จนวันที่เขาเจอบิวตี้ มันทำให้เขา

เชื่อทุกอย่างที่เขาเคยคิดว่างมงาย เช่นการ

ไหว้ศาล พอได้คำตอบแล้วแทนไทก็ขับรถกลับ

เข้ากรุงเทพฯทันที แวะมาส่งแม่สลับรถของตัว

เองขับมุ่งไปที่สถานีตำรวจทันที “สารวัตรนที

อยู่ไหมครับ” เจ้าหน้าที่พาเดินไปที่ห้อง “อ้าว

มีอะไรด่วนหรือเปล่า” แทนไทเอ่ยขึ้นด้วยความ

ร้อนใจ “กูรอถึงรอบหน้าที่ไอ้ดลเข้าไปตรวจไม่

ไหวแล้ววะ” นทีขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นวะ”

“ก็..เอ่อ..” แทนไทหันไป หันมา “กูเริ่มมองไม่

เห็นบิวตี้แล้ว กูรอต่อไปไม่ไหววะ” แทนไทมี

สีหน้าเครียดขึ้นเรื่อยๆ “มึงจะทำอะไร ถ้ากูช่วย

ได้ ก็จะทำให้” “เช็คสัญญาณเบอร์ที่โทรหา

ไอ้ดลได้ป่ะวะ มันน่าจะตามง่ายกว่า” นที

ครุ่นคิดหนัก “แต่มันจะ..” นทีพูดอึกอัก

“กูพร้อมรับผิดชอบทุกอย่าง” แทนไทรีบเอ่ยขึ้น

พอได้พิกัดที่อยู่..ที่คิดว่าร่างของบิวตี้น่าจะอยู่ที่

นั่น นทีเตรียมตำรวจหลายสิบนายไปซุ่มรอจับกุม

ส่วนหมอนพดลมาพร้อมกับรถพยาบาลพร้อม

อุปกรณ์การแพทย์ เพื่อเตรียมทำการย้าย

ร่างของบิวตี้ ระหว่างชุดตำรวจจับกุมกำลัง

ซุ่มดูกลุ่มคนร้ายอยู่ บิวตี้ก็เดินเข้าไปสำรวจ

พื้นที่โดยรอบ เดินทะลุเข้าไปในห้องหนึ่ง

บิวตี้ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของตัวเองนอน

อยู่ “ร่างของเราอยู่ตรงนี้นี่เอง” บิวตี้ลองแตะๆ

กายหยาบของตัวเองที่ดูเหมือนนอนหลับอยู่

รีบหายตัวออกไปบอกแทนไท “พี่แทน บิวตี้เจอ

ร่างของบิวตี้แล้วค่ะ” น้ำเสียงดีใจ “หืมม แล้ว

บิวตี้เข้าร่างได้ไหม” บิวตี้ส่ายหน้าเบาๆพร้อม

กับแววตาเศร้าลง” แทนไทลูบศีรษะของบิวตี้

เบาๆ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เอาของที่หลวงพ่อให้

ช่วยบิวตี้เองนะครับ” บิวตี้จับแขนแทนไท “พี่แทน

ช่วยบอกคุณตำรวจหน่อยค่ะ ว่าร่างบิวตี้อยู่ห้อง

ในสุดฝั่งขวาค่ะ แต่มีคนคุมหน้าห้อง 4-5 คนค่ะ

มีปืนทุกคน” แทนไทพยักหน้าให้นที “ว่าไงวะ”

“ร่างบิวตี้อยู่ห้องในสุดฝั่งขวา คนเฝ้า 4-5 คน

มีปืนทุกคน” นทีขมวดคิ้ว “ได้ ทีมจู่โจมมาถึงละ

งั้นเตรียมเตียงเคลื่อนย้ายร่างผู้ป่วยรอเลย ไอ้แทน

มึงรอที่นี่ ห้ามเข้าไป โอเคไหม” แทนไทพยักหน้า

“กูจะพยายามนะ” นทีรีบประสานทีมจู่โจมที่ซุ่มรอ

คำสั่งอยู่ พอตำรวจบุกเข้าจับกุมทันที ส่วนแทนไท

กับหมอดล ที่รอตำรวจส่งสัญญาณให้เข้าไปเคลื่อน

ย้ายผู้ป่วย..เสียงปืนยิงต่อสู้ประมาณเกือบ 20 นาที

ตำรวจส่งสัญญาณเคลียร์พื้นที่ แทนไทกับหมอดล

พร้อมบุรุษพยาบาลอีก 3-4 คนช่วยกันย้ายร่างของ

บิวตี้ออกมาได้สำเร็จและปลอดภัย