รถพยาบาลวิ่งมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที
ส่วนแทนไทวิ่งไปที่รถเพื่อจะขับตามไปโรง
พยาบาล “ป่ะ! บิวตี้ เราไปโรงพยาบาลกัน“
แทนไทขับรถวิ่งตามรถพยาบาลไปติดๆ
จนไปถึงโรงพยาบาล หมอดลรีบนำร่างของ
บิวตี้เข้าห้องไอซียูทันที..“เกิดไรขึ้นวะ” แทนไท
วิ่งตามมา “อยู่ๆความดันตกวะ ชีพจรอ่อนลง
ไว้ค่อยคุยกัน” หมอดล กำลังจะหมุนตัวเข้า
ห้องไอซียู “เดี๋ยว!! กูขอเวลาไม่เกิน 5 นาที”
หมอดลชะงัก “จะทำอะไรวะไอ้แทน” แทนไท
ถอนหายใจ ไว้ค่อยเล่าให้ฟัง แต่ขอกูเข้าไป
แปปนึง” หมอดลจ้องมองหน้าแทนไทอย่าง
ไม่เข้าใจ “อืม งั้นรีบๆเลย” หมอดลก็สั่งให้ทีม
พยาบาลรอหน้าห้องก่อน แทนไทหยิบ
สายสิญจน์สีแดงที่หลวงพ่อให้ออกมา เดิน
เข้าไปกำลังจะผูกสายสิญจน์ที่แขนของร่าง
บิวตี้ที่นอนหลับอยู่ “บิวตี้พร้อมไหม” บิวตี้ยืน
ข้างๆแทนไท “พร้อมค่ะ แต่.!!!” บิวตี้สวมกอด
แทนไทพร้อมเอ่ยขึ้น “พี่แทนค่ะ ถ้าบิวตี้ตื่นขึ้น
มาแล้วยังจำพี่แทนไม่ได้ พี่แทนอย่าหนีบิวตี้
ไปไหนนะคะ ช่วยรอบิวตี้ก่อน แล้วอย่าให้
พี่ตรัยเข้าใกล้บิวตี้หรือจัดงานแต่งงานเด็ดขาด
บิวตี้กลัวว่าความจำเดิมของบิวตี้มันสิ้นสุดอยู่
ในวันแรกที่บิวตี้เดินทางกลับมาที่ไทยค่ะ”
แทนไทพยักหน้า “ได้สิ พี่ไม่จะหนีไปไหนหรอก
พี่จะรอจนกว่าบิวตี้จะจำได้ ยังไงบิวตี้ก็ต้อง
เป็นแฟนของพี่นะครับ” มือหนาลูบไล้ปอยผม
ของบิวตี้อย่างอ่อนโยน “พร้อมแล้วค่ะ”
บิวตี้ขึ้นบนเตียงค่อยๆนอนลงพร้อมกับแทนไท
ที่ท่องคาถากำกับระหว่างผูกสายสิญจน์ที่ข้อ
มือของร่างบิวตี้ พอมัดเสร็จ แทนไทก็พยักหน้า
ให้หมอดล เข้ามาทำการรักษาทันที ส่วน
แทนไท นั่งรออยู่หน้าห้องไอซียู พร้อมกับ
ภาวนาให้บิวตี้ฟื้นและจำเขาได้..หมอดล
ออกมาจากห้องไอซียู สั่งย้ายร่างบิวตี้เข้า
ไปพักฟื้นต่อที่ห้องพักVIP “บิวตี้เป็นไงบ้าง”
ดลดึงแขนแทนไทเข้าห้องตรวจทันที “เล่ามา
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วมึงไปรู้จักคุณอารยา
ได้ยังไง เมื่อกี๊มึงเข้าไปทำอะไรในห้องไอซียู”
แทนไทขำในลำคอ “ หึ!หึ! ตอบมาก่อนดิ บิวตี้
เป็นไงบ้าง” หมอดลจ้องหน้าแทนไท
“ปลอดภัยดี สุขภาพก็ปกติ รอลุ้นว่าจะฟื้น
เมื่อไหร่” แทนไทฟัง พรางพยักหน้า “อ่ะ ตามึง
ตอบคำถามกูมาได้ล่ะ ไอ้แทน” แทนไทอมยิ้ม
“คือกูเจอวิญญาณของบิวตี้เมื่อ 1 เดือน
ที่ผ่านมาโดยบังเอิญ เขามาขอให้กูช่วยตาม
หาร่างของเขา กูก็เลยขอให้นทีมันช่วยสืบ
จนเจอข้าวของ แต่ไม่เจอร่างของเธอเลย
จนวันก่อนไอ้นนท์มาเล่าว่ามึงไปรักษาคนไข้
นอกสถานที่หน้าตาเหมือนคนที่ประกาศตาม
หาในข่าว กูก็เลยคิดว่าร่างบิวตี้น่าจะอยู่ที่นั่น
ก็เลยนัดมึงมาถามแบบที่ไอ้นทีมันบอกมึงอ่ะ
แต่พอกลับมา..กูเริ่มมองไม่เห็นบิวตี้แล้ว
มันเลือนลางมากๆ ต่างจากตอนแรกที่มองเห็น
ได้ชัดเจน จับสัมผัส กอดได้ กูเลยร้อนใจรอ
ตามที่พวกเราวางแผนกันไว้ไม่ไหว กูเลยไป
ขอให้นทีมันใช่อำนาจในทางที่ผิด เพื่อเร่ง
ตามหาร่างของบิวตี้โดยด่วนก็ตามที่มึงรู้อ่ะ”
“งั้นข่าวลือว่ามึงชอบคุยคนเดียวบ่อยๆและ
ทำตัวแปลกๆ เก็บเนื้อเก็บตัว เหมือนมึงกำลัง
มีแฟนใหม่ ติดแฟนใหม่ คือ มึงอยู่กับบิวตี้?”
“อืม..ใช่”แทนไทพยักหน้า “แล้วอะไรคือกอด
ได้วะ กูงง” แทนไทอมยิ้ม “กูพูดมาเยอะแยะ
มึงจะมาติดอะไรกับกอดได้วะ” หมอดลขำเบาๆ
“มึงหลงรักวิญญาณถึงขั้น..กล้าบอกเลิกเอมอร”
แทนไทครุ่นคิด “ไม่ๆ มันไม่เกี่ยวกัน ตอนนั้น
บิวตี้มีคู่หมั้นอยู่ ส่วนเรื่องกูกับเอมมันควรจบ
ตั้งนานแล้ว ที่ผ่านมาเวลาเอมตามง้อ ตามมา
ขอโทษกู แล้วเอมร้องไห้ กูก็เลยสงสารยอมคบ
ต่อ ซึ่งมันก็วนลูป เอมก็ไม่เคยเปลี่ยนตัวเองได้
แบบที่พูดสักที แต่ครั้งนี้ที่กูไม่สงสารเอมแล้ว
ส่วนนึงคงเพราะกูอาจจะชอบบิวตี้แบบไม่รู้ตัว
จนวันที่บิวตี้ไปเห็นคู่หมั้นมีสัมพันธ์สวาทกับ
เพื่อนสนิทของเธอสมัยมัธยม พอเธอโสด
กูก็เลย..ขอจีบ ยิ่งกูได้อยู่กับบิวตี้ทุกวัน
มันยิ่งทำให้กูรู้ตัวว่าที่ผ่านมา กูไม่เคยรู้สึก
รักเอมเลย แต่ก็ไม่รู้ทำไมตอนนั้น กูถึงยอม
ไปตกลงคบกับเอม” หมอดลฟังอยู่
เริ่มขมวดคิ้ว “แล้วอะไรทำให้มึงคิดว่า
มึงรักบิวตี้วะ”แทนไทมองตาหมอดล
“กูคิดว่ามึงก็น่าจะรู้นะ..ว่ากูเปลี่ยนไป กูทำ
อะไรหลายอย่างให้บิวตี้ แต่กูไม่เคยคิดจะทำ
ตอนคบกับเอมเลย ทั้งๆที่เอมร้องขอมาตลอด“
หมอดล พยักหน้า “แล้วถ้าบิวตี้ไม่ฟื้นขึ้นมาเลย
หรือ ฟื้นขึ้นมาแต่ลืมเรื่องทั้งหมดในโลก
วิญญาณ มึงจะทำยังไงวะไอ้แทน” แทนไทยิ้ม
“กูขอแค่ให้บิวตี้ฟื้น ส่วนจะจำได้หรือว่าลืมกู
ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าเขาลืมเรื่องของกู กูก็จะ
ตามจีบบิวตี้ใหม่” หมอดล ถึงกับหัวเราะออก
มาเสียงดัง “เห้ยยย ระดับแทนไท หนุ่มสุดฮอต
มันต้องตามจีบใครด้วยหรอวะ ฮ่า กูอยากโทร
หาไอ้นนท์จังเลย” แทนไทขำในลำคอ “ หึ! หึ!
เล่นมาหลอกผีกู จนกูเผลอใจรักไปแล้ว อยู่ๆ
จะให้กูใส่เกียร์ถอยคงยากวะ” “เออ.!! กำลังจะ
ถามว่ามึงไม่ตกใจหรือกลัวหรอวะตอนเห็นผี”
“ตกใจดิวะ แม่งเดินทะลุประตู โผล่มาครึ่งตัว
กูกรี๊ดเสียงหลงไปไม่รู้กี่รอบ จนต้องมาปรับ
ทัศนคติกันใหม่ ถ้าอยากให้กูช่วย” หมอดล
พยักหน้า “อ่อๆ..เลยเปลี่ยนจากกรี๊ดเป็นกอด”
“เหอะๆ ถ้ามึงหายสงสัยแล้ว กูขอไปดูบิวตี้
หน่อยดิวะ” “ไปดิ กูจะไปเช็ดดูอาการอีกที”
ทั้งคู่เดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วย ร่างบิวตี้ที่
ยังนอนหลับอยู่ แทนไทนั่งลงข้างเตียง เอื้อม
จับมือบางข้างที่ผูกสายสิญจน์สีแดงไว้
ขึ้นมาแนบริมฝีปากของเขา จูบหลังมือบาง
อย่างแผ่วเบา “อะ แฮ่ม!! คุณแทนไทจะมา
แอบลวนลามคนไข้ของหมอไม่ได้นะครับ”
“อย่า!! มีหน้าที่รักษาก็ทำหน้าที่ไป เดี๋ยวกู
ไล่ออกนะ บอกก่อน” หมอดลตาโต “โอ้วว!!
กูลืมสนิทเลย ต้องไปดูคนไข้เคสอื่นก่อน
ลงเวรวะ” หมอดล ยิ้มปนขำ ก่อนจะเดินออก
จากห้องไป..ผ่านไปเกือบ 10 ชั่วโมง บิวตี้
ค่อยๆลืมตาขึ้น สายตาพร่ามัวค่อยๆปรับรับ
กับแสง มองไปรอบห้อง เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอน
ฟุปหลับอยู่ข้างๆ “คุณๆ คุณค่ะ” แทนไทค่อยๆ
เงยหน้าขึ้น “บิวตี้!! ฟื้นแล้ว” รีบกดปุ่มเรียก
พยาบาลทันที “คุณเป็นใครค่ะ” แทนไทนิ่ง
“เอ่อ คือว่า..” บิวตี้นึกถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น
“อ่อ!! คุณเป็นคนช่วยฉันจากอุบัติเหตุและพา
ฉันมาส่งโรงพยาบาลใช่ไหมค่ะ” สงสัยจะจำ
อะไรไม่ได้จริงๆสินะ “ครับ..ใช่ครับ” ทั้งหมอ
ทั้งพยาบาล รีบเข้ามาดูอาการหลังบิวตี้ฟื้น
แทนไทค่อยๆถอยหลังออกไปยืนรออยู่ไกลๆ
“รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ” หมอดล เอ่ยถาม
“รู้สึกคอแห้งและหิวข้าวค่ะ” บิวตี้ตอบหมอ
แทนไทยืนฟังอยู่ถึงกับขำในลำคอ “หึ!หึ!
หิวตลอด หิวไม่พัก” บิวตี้ได้ยินเสียงพึมพำ
“นี่!! คุณ ถึงคุณจะช่วยชีวิตฉันไว้ ก็ใช่ว่าจะ
มาหัวเราะฉันแบบนี้นะ ไร้มารยาท ชิ๊!!”
บิวตี้รู้สึกหัวเสียกับเสียงหัวเราะ หมอดลถึง
กับค้างหันมองแทนไทที มองบิวตี้ที
หลังจากหมอตรวจเช็คร่างกายจนละเอียด
ก็ได้ติดต่อครอบครัวของบิวตี้ ส่วนแทนไท
พอแน่ใจว่าบิวตี้ปลอดภัยดีและจำเขาไม่ได้
เขาก็เลยขอตัวกลับก่อน..จากนั้นแม่และพ่อ
ของบิวตี้ รวมถึงตรัย อดีตคู่หมั้น เปิดประตู
เข้ามาเยี่ยม “บิวตี้ เป็นไงบ้างลูก มันเกิดอะไร
ขึ้น เจ็บตรงไหนไหม กลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่
ทำไมไม่โทรบอกแม่ก่อน” แม่เอ่ยถามรัวๆ
“แม่ค่ะ ใจเย็นก่อนค่ะ คือ บิวตี้ไม่เป็นอะไร
แล้วค่ะ ที่กลับมาไม่บอกเพราะตั้งใจจะมา
เซอร์ไพส์ทุกคนค่ะ แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน”
แม่และพ่อของบิวตี้สอบถามพูดคุยเสร็จ
ก็เปิดโอกาสให้ตรัยได้คุยเคลียร์ใจกับบิวตี้