ผีรักทุกเทอร์ เผลอรักทุกที

เจอกันครั้งแรก

ณ สนามบิน ประเทศไทย

ใครๆก็เรียกฉันว่าบิวตี้ อารยา ก้องเกียรติภักดี

อายุ 26 ปี สาวสวยสายแฟชั่น ที่แอบบินกลับมา

ประเทศไทย โดยไม่ได้บอกกับครอบครัว เพราะ

อยากจะแวะไปเซอร์ไพส์คู่หมั้นของฉัน ..รถที่จองไว้

มาจอดรอรับที่หน้าสนามบิน บิ้วตี้ขึ้นรถและมุ่งตรง

ไปหาคู่หมั้นหวังเซอร์ไพส เพราะเกือบ 2 ปีแล้วที่

ไม่ได้เจอกัน จากนั้นค่อยไปเซอร์ไพส์พ่อกับแม่ต่อ

ระหว่างที่รถขับไป..บิวตี้พรางคิดในใจ ขับรถแย่จัง

อันตรายสุดๆ พี่ค่ะ ขับช้าลงก็ได้ค่ะ ขับแบบนี้

มันอันตราย ว้ายย!! ขับได้เฮียมาก โอ้ยย!! พี่

วอทเดอะฟัค!! อะไรกันเนี้ย เฮ!! พี่ ขับรถดีๆหน่อย

เดี๋ยวก็..” เอี๊ยดดด!!! โครม!!! ตูม!!!!

เสียงรถประสานงากันดังสนั่น ทุกอย่างถูกตัดภาพ

บิวตี้ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ร่างของเธอกระเด็นออกมา

นอนอยู่ข้างทางติดริมถนน “โอ้ยยย นี่มันอะไรกัน”

บิวตี้ค่อยๆหยัดร่างบอบบางลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ

“อ้าว เมื่อกี๊ฉันยังอยู่ในรถ แต่ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้

มานอนอยู่ตรงนี้ รถไปไหนแล้ว โอ้ยยย ฉันเจ็บ

ไปหมดทั้งตัวเลย” บิวตี้ลุกขึ้นยืน ปัดเสื้อผ้าที่มี

รอยเปื้อนฝุ่น เปื้อนดินออก ตายล่ะ สภาพนี้ฉัน

จะไปหาพี่ตรัยได้ไงเนี้ย หือๆๆ ฉันบอกแล้วไง

ให้ขับรถดีๆ ขับได้เฮียจริงๆ เอ๊ะ!! แล้วรถมันหาย

ไปไหนอ่ะ ของฉันก็อยู่บนรถหมดเลย หรือว่าคนขับ

ทำร้ายฉัน ขโมยของฉัน แล้วก็หนีไป” บิวตี้เดินขึ้น

มายืนริมถนน โบกรถคันแล้ว คันเล่า ไม่มีท่าทีจะ

จอดสักคัน คนไทยมันไร้น้ำใจกันหมดเลยหรอไง

ยู้ฮู้ มีใครอยู่แถวนี้ไหม ช่วยฉันด้วย ฉันถูกทำร้าย

เฮ้!! จอดๆก่อน ปัดโถ่ว!! ไร้น้ำใจชะมัด ทำไงดีเนี้ย

ไม่มีเงินติดตัวสักบาท มือถือก็อยู่ในรถคันนั้น โว้ย!

มาเหยียบไทยวันแรกก็เจอมิจจี้เลย งือ อิทโซแบด”

หญิงชายคู่หนึ่งเดินอยู่ฝั่งตรงข้าม บิวตี้หันไปเห็น

เฮ้!! คุณช่วยฉันด้วย โบกมือใส่ทั้ง 2 คน แต่ไร้การ

ได้ยินหรือหันมามอง ไม่ได้ยินฉันหรือไงเนี้ย บิวตี้

ตัดสินใจวิ่งข้ามถนนก็เหมือนถูกบางสิ่งดึงกลับ

“เห้ย อ๊ายๆๆ” จนหงายหลังลงที่เดิมอย่างแรง

“เอื๊อก แอ๊ก โอ้ยยย เจ็บจัง อะไรดึงฉันไว้เนี้ย

เอ๊ะ!! ไม่นะ ไม่จริงใช่ไหม นี่ฉันยังไม่ตายใช่ไหม

หยิกแขนตัวเอง โอ้ย เจ็บๆๆ ฉันก็ยังรู้สึกเจ็บนี่นา

แล้วทำไมไม่มีใครเห็นฉันเลยล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น

กับฉันกันเนี้ย บิวตี้ลุกขึ้นยืน ค่อยๆเดินไปข้างหน้า

เด้งกลับ “อ๊าก แอ๊ก! อึ้ย” เดินไปข้างหลังเด้งกลับ

อ๊าก! เอื๊อก! อึ้ย! โอ้ยเจ็บจัง ทำไมฉันถึงออกจาก

ตรงนี้ไม่ได้วะ ทำไมโอ้ มาย ก๊อดมายังจุดเดิม

หมาจร 3 ตัว กำลังวิ่งมุ่งตรงมาที่บิวตี้นั่งอยู่

แต่อยู่ๆหมา 3 ตัว ก็หยุดวิ่งกระทันหัน.. ส่งเสียง

อะโบร๋ววว บรู้วววว โบร๋วววว บรู้วววว ไอ้หมาบ้า

หยุดหอนเดี๋ยวนี้นะ โบร๋วววว บรู้ววว ยังอีก แฮ่ๆ

พวกแกมาหอนอะไรแถวนี้ ทำอย่างกับเห็นผี

อะโบร๋ววว บรู้วววว อะโบร๋ววว บรู้วววว หยุด!!

หมาทั้ง 3 ตัวหยุดหอน เอ๋งๆ ไปเลยนะ ไป๊ๆ ชิ้วๆ

เอ๋งๆๆๆๆ หมา 3 ก็วิ่งหายไป แล้วหมาพวกนี้

มันมองหน้าฉันแปลกๆ ทำอย่างกับเห็นผี

อย่างนั้นแหระ เอ๊ะ หรือ..ว่า..มัน..หอนฉันหรอ

ห๊ะ!! ฉันตายไปแล้ว โอ้ว! โนว!! ไม่นะ ไม่จริง

บิวตี้นั่งกอดเข่า ร้องไห้อยู่ริมถนน ฮือๆ มันเกิด

อะไรขึ้นกันเนี้ย ฮือๆ ทำไมฉันติดอยู่ตรงนี้ ฮือๆ

ทำไมโว้ย บ้าเอ้ย ฮือๆ เสียงรถซุปเปอร์คาร์สุดหรู

ขับชะลอช้าๆ มาจอดใกล้ๆ กับที่บิวตี้นั่งอยู่

กระจกรถฝั่งคนนั่งค่อยๆ ถูกเลื่อนลงอย่างช้าๆ

แทน แทนไท เอกกาญพิภพ อายุ 33 ปี

เพลย์บอยตัวบิดา ตัวแด๊ด สถานะมีแฟนแล้ว

“น้องสาวคนสวย มานั่งทำอะไรอยู่คนเดียว

มันดึกแล้วนะ น้องไม่กลัวหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้น

จากในรถคันหรู ที่มีเสียงเพลงอินเตอร์เบาๆ

บิวตี้ได้ยินเสียงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง เอ๊ะ!!!

มีคนเห็นฉันหรอ รีบลุกขึ้น “คุณค่ะ นี่คุณเห็น

ฉันหรอค่ะ เห็นฉันจริงๆ ใช่ไหม” บิวตี้ค่อยๆ

เผยรอยยิ้มสวยขึ้น ชายหนุ่มขำในลำคอ

“เห็นสิ” พรางคิดในใจ ฉันเห็นเธอชัดเลย

เห็นว่าเธอขาวโบ๊ะ อกตูมบิ๊กบึ้ม เธอสวยมาก

สวยอย่างกับนางฟ้า สวยสะกดใจของฉันจริงๆ

“สนใจอยากไปดื่ม ไปฟังเพลงกับพี่ไหมคนสวย”

บิวตี้คิด ขอติดรถไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยหาทาง

ชิ่งทีหลัง ดีกว่านั่งเคว้งแถวนี้ “สนใจค่ะพี่” บิวตี้รับ

ข้อเสนอ ประตูรถเด้งเปิดออกอัตโนมัติ บิวตี้รีบ

ก้าวขึ้นรถทันที ระหว่างรถขับไป ทำไมฉันออกมา

จากตรงนั้นได้แล้วล่ะ “คนสวยชื่ออะไรครับ”

ชายหนุ่มเหลือบมองสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ

“บิวตี้ค่ะ” ชายหนุ่มตาโต “ว้าว ชื่อตรงกับปกเลย”

“พี่ชื่ออะไรค่ะ พี่หล่อจัง” บิวตี้อวยยศผู้ช่วยเหลือ

“พี่ชื่อแทนไท แต่เรียก พี่แทนก็พอ ง่ายตอนคราง

โอ้ว พี่หมายถึงเวลาเรียก จะได้เรียกง่ายๆ ว่าแต่

ทำไมบิวตี้ถึงมานั่งอยู่คนเดียวมืดๆ ตรงนั้นล่ะ”

“เอ่อ คือว่า บิวตี้พึ่งกลับมาไทยวันนี้ วันแรกค่ะ

แล้วรถที่บิวตี้จองไว้ให้มารับที่สนามบิน เขาทำร้าย

บิวตี้จนสลบไป ตื่นขึ้นมาบิวตี้ก็ไม่เจอรถแล้ว

คงขับรถหนีไปพร้อมกับของทั้งหมดของบิวตี้ค่ะ

บิวตี้ไม่มีเงินติดตัวสักบาท ส่วนมือถือก็อยู่ในรถ

คันนั้นค่ะ” แทนไทฟังแล้วก็รู้สึกสงสารสาวสวย

“โอ้ว น่าสงสารจัง งั้นคืนนี้พี่จะปลอบใจบิวตี้เอง

ทั้งมือถือใหม่ เงินสด เสื้อผ้า บิ้วตี้อยากได้อะไร

พี่แทนพร้อมเปย์” แทนไท ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะ

รีบเหยียบคันเร่งขับรถมุ่งตรงไปยังคอนโดสุดหรู

หึ่ยยย อีตานี่ ทั้งหื่น แถมบ้ากาม สมองของเขา

วันๆ คงคิดแต่พวกเรื่องใต้สะดือ เรื่องบนเตียงสินะ

หน้าตาหล่อสะเปล่า ทำตัวได้อุบาทว์ ทุเรศมาก

“ทำไมพี่แทนใจรัง เอ้ย ใจดีจังเลยค่ะ พี่แทนคง

ใจดีกับสาวๆทุกคนเลยใช่ไหมค่ะ” แทนไท

เหลือบมองใบหน้าของสาวสวยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ป่าวนะ..พี่ใจดีเฉพาะกับคนสวยระดับนางฟ้า

อย่างน้องบิวตี้เท่านั้น” แทนไทพูดจบ..รถขับมุ่ง

ตรงมาถึงคอนโดสุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ

จอดรถเสร็จ “ไหนพี่บอกจะพาบิวตี้ไปดื่ม

ไปฟังเพลง ไม่ใช่หรอค่ะ แต่ที่นี่มัน..” บิวตี้มองไป

รอบๆ เอ๊ะ!! นี่มันคอนโดเดียวกับของพี่ตรัยเลยนี่

เห้ยย โชคดีจังเลยแหะ “ไปดื่ม ไปฟังเพลงใน

เพนท์เฮ้าส์ของพี่ดีกว่า สบายกว่าเยอะ วิวสวย

รับรองน้องบิวตี้ต้องชอบแน่นอน” บิวตี้ชะเง้อมอง

“อืม..แล้วที่นี่ เขาให้คนนอกเข้าได้ด้วยหรอค่ะ

คอนโดหรูหราซะขนาดนี้” แทนไทเดินเข้ามาใกล้ๆ

“มากับพี่แทนทั้งคน..ใครมันจะกล้าไม่ให้เข้าล่ะ

ไปสิ ไปดูห้องของพี่กัน” แทนไทเดินมาโอบเอว

ของบิวตี้พาเดินเข้าไปในลิฟท์ “พี่แทนขา ปล่อย

บิวตี้ก่อนค่ะ บิวตี้เนื้อตัวเหม็น เสื้อผ้าก็สกปรก”

แทนไทขยับยื่นใบหน้าหล่ออันแสนหื่นกามเข้ามา

ใกล้ๆต้นคอขาวเนียนของบิวตี้ “ก็ยังหอมอยู่เลย”

ผู้หญิงอะไรตัวหอมจังเลยวะ ขนาดเสื้อผ้ามอมแมม

ยังทำฉันคลั่งไคล้ขนาดนี้เลย คืนนี้ฉันจะกินเธอให้

หนำใจเลย น้องบิวตี้สุดสวยอกสะบึมของพี่แทน

เอ๊ะ!! อีตานี่ไม่ได้ขยับปากพูดเลย แต่ทำไมฉันถึง

ได้ยินความคิดหื่นกามของอีตานี่ได้เนี้ย บิวตี้ค่อยๆ

หันมองตรงกระจกในลิฟท์ก็เห็นแค่แทนไทที่กำลัง

ทำท่าสูดดม ซุกไซร้ในอากาศ แต่มองไม่เห็นตัว

ของเธอ “เห้ยยย ไม่นะ นี่ ฉะ ฉัน ตายไปแล้ว

จริงๆหรอ” “ใครตายกันหรอน้องบิวตี้” แทนไทที่ยัง

ซุกไซร้นัวเนียซอกคอของบิวตี้อยู่ อย่างไม่ลืมตา

บิวตี้ที่กำลังช็อกกับตัวเอง ลิฟท์ถูกเปิดออกชั้น

ของเพนท์เฮ้าส์สุดหรูของแทนไท “มาสิน้องบิวตี้

น้องต้องชอบวิวที่นี่แน่นอน เชื่อพี่แทนสิ” แทนไท

เปิดประตูเพนท์เฮ้าส์เดินนำบิวตี้เข้าไปข้างใน

บิวตี้ค่อยๆก้าวขาเดินตามเข้าไปอย่างช้าๆ

มองไปรอบๆเพนท์เฮ้าส์ของแทนไท ฉันมาที่นี่ได้

เพราะอีตานั่นหรอ แล้วถ้าอีตานั่นมันรู้ว่าฉันไม่ใช่

คน แต่ฉันเป็นผี เขาจะกลัวฉันหรือเปล่า บิวตี้เดิน

ไปถึงมินิบาร์ของเพนท์เฮ้าส์ ยืนมองแทนไทกำลัง

หยิบเครื่องดื่ม “น้องบิวตี้ไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวพี่

จะเอาเครื่องดื่มไปให้ “ขอบคุณค่ะ” บิวตี้เดิน

ไปนั่งรอที่โซฟา มองไปที่กระจกเห็นเพียงโซฟา

ว่างเปล่า เธอมองไม่เห็นตัวเองในกระจก