เมื่อรู้ว่าเธอไม่ใช่คน

1609 Words

แทนไทยกเครื่องดื่มมา พร้อมนั่งลงข้างสาวสวย แขนขวาเหยียดยาววางบนโซฟา “น้องบิวตี้ลอง ดื่มดูสิว่าชอบไหม” บิวตี้ เอื้อมมือไปจับแก้ว แต่จับ ไม่ได้ บิวตี้พยายามจับแก้วอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่ เป็นผล ยิ้มเจื่อนๆ “บิวตี้ขอเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า” ทำไงดี ฉันตายไปแล้วหรอ ฉันจับสิ่งของอะไร ไม่ได้เลย แบบนี้เขาต้องรู้แน่ๆ บิวตี้มัวแต่เดิน คิดอะไรเพลินๆ เดินทะลุเข้าไปในห้องน้ำ เสียง แทนไท ร้องจ๊ากกกก อยู่ข้างนอก บิวตี้ก็ตกใจ โผล่หัวทะลุประตูห้องน้ำออกมาดูว่าเสียงอะไร “พี่แทนเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ” แทนไทถึงกับ ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง “อ๊าก!! ผะ ผะ ผีหลอก” “จ๊ากกกก ผะ ผะ ผะ หลอก อ๊ากกก สลบหมดสติ นอนกองกับพื้น บิวตี้รีบวิ่งเข้ามา เขย่าตัวแทนไท “พี่แทนตื่นค่ะ พี่แทน ผีที่ไหนค่ะ พี่แทนตื่นค่ะ” เขย่าตัวแทนไทที่นอนนิ่งอยู่ แทนไทค่อยๆมีสติ ตื่นขึ้นมา ลืมตาขึ้นเห็นหน้าของบิวตี้อยู่ใกล้ๆ แทนไทก็ร้องเสียงดังโวยวาย.. “อ๊ากกกก ผะ ผะ ผี บิวตี้เธอเป็น ผะ ผะ ผี ออกไป อย่ามาอยู่ใกล้ฉัน ออกไป อย่ามาหลอกฉันเลย ขอร้องล่ะ ต่างคนต่างอยู่ ฉันจะทำบุญไปให้ ” “พี่แทนฟังบิวตี้ก่อนค่ะ” แทนไทถอยหลังหนีออก จากบิวตี้ “ออกไปซะ ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ออกไป จากห้องฉัน ไปที่ชอบๆ” บิวตี้ส่ายหน้า “บิวตี้ไม่ใช่ ผี ถ้าเป็นผีทำไมบิวตี้ถึงจับตัวพี่ได้ พี่ก็มองเห็น บิวตี้ล่ะค่ะ” “เธอเดินทะลุประตูห้องน้ำเข้าไปและ เธอก็โผล่หัวทะลุประตูห้องน้ำออกมา เธอเป็นผี ออกไปจากห้องฉัน ไปสิ” บิวตี้ค่อยๆลุกขึ้น “บิวตี้ขอโทษที่ทำให้พี่แทนกลัว แต่บิวตี้ไม่ใช่ผี บิวตี้ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แค่อยากให้พี่แทน ช่วย” แทนไทชี้ไปที่ประตู “ผีก็อยู่ส่วนผี ฉันช่วย อะไรเธอไม่ได้หรอก ไปให้คนอื่นช่วย ออกไปซะ” บิวตี้ค่อยๆเดินทะลุประตูออกจากเพนท์เฮ้าส์ของ แทนไท ภาพก็ตัดมาอยู่ริมถนนที่เดิม บิวตี้นั่งลง ริมถนนกอดเข่าร้องไห้โฮ ฮือๆๆๆ ฉันตายแล้วหรอ ถ้าฉันเป็นผี ฉันต้องไปที่ไหน ฉันต้องไปติดต่อใคร ต้องทำยังไง คนไม่เคยตายโว้ย ต้องทำยังไง กินข้าว อาบน้ำที่ไหน แถวนี้ไม่มีผีรุ่นพี่บ้างหรือไง แทนไทมองซ้าย มองขวา “ไปหรือยังวะ หยึ่ย!! มันเชี้ยไรกันวะ กูพาผีเข้ามาถึงห้อง เชี้ย!! แม่ง อย่างหลอน ขนลุก” แทนไทวิ่งเข้าห้องนอนทันที รีบอาบน้ำและเข้านอน ช่วงเวลา 23.50 น. แทนไท กำลังนอนหลับเคลิ้มๆ “พี่แทนค่ะ พี่แทนตื่นค่ะ” แทนไทค่อยๆลืมตาตื่นก็เห็นบิวตี้ยื่นหน้ามาใกล้ๆ “อ๊ากกก ผีหลอก อ๊าก สาธุ สาธุ อย่ามาหลอก มาหลอนพี่เลย พี่ขอโทษ ไปที่ชอบๆนะ อ๊ากก” “แม่พี่แทนแย่แล้วค่ะ เรียกรถพยาบาลค่ะ พี่แทน ฟังบิวตี้ก่อน แม่ของพี่แทนกำลังแย่” แทนไท เงียบนิ่ง “แม่ แม่ทำไม แม่ของพี่ทำไม” แทนไท มองไปรอบๆก็ไม่เห็นบิวตี้แล้ว “แม่ของพี่ทำไม” แทนไทรีบเรียกรถโรงพยาบาล แล้วโทรกลับไป ที่บ้าน สาวใช้รับสาย น้ำเสียงร้องไห้ “ฮือๆ ขอสาย ใครค่ะ” แทนไทได้ยินเสียงร้องไห้ก็ตกใจ “ละไม ใครเป็นอะไร” “คุณท่านสลบไปค่ะคุณแทน ติดต่อ รถโรงพยาบาลไม่ได้เลยค่ะ” แทนไทถึงกับนิ่ง “ละไม รถกำลังไปรับ เดี๋ยวฉันกำลังไป” แทนไท รีบวิ่งลงไปทั้งชุดนอน ขับรถกำลังจะกลับไปที่บ้าน สาวใช้โทรเข้ามา “รถมารับคุณท่านแล้ว คุณแทน ไปที่โรงพยาบาลเลยก็ได้ค่ะ” แทนไทหักรถเลี้ยว กลับอย่างไว มุ่งตรงไปโรงพยาบาลทันที เวลาผ่านไป 30 นาที..“คนไหนญาติคนไข้ค่ะ” “ผมครับ” “รบกวนตามคุณหมอมาหน่อยค่ะ” “คุณแม่ผมเป็นอะไรครับ” “เส้นเลือดหัวใจตีบค่ะ จำเป็นต้องทำบายพาสด่วน ครั้งนี้โชคดีที่มา โรงพยาบาลได้ทันเวลา แต่ครั้งหน้าอาจไม่โชคดี เหมือนครั้งนี้อีกนะคะ” แทนไทนิ่งกับสิ่งที่หมอบอก “ครับ เดี๋ยวผมขอคุยกับคุณแม่ตอนท่านตื่นก่อน” แทนไทเดินกลับมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน “คุณท่านเป็น ไงบ้างค่ะ” สาวใช้เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ปลอดภัยแล้ว แต่ต้องผ่าตัด” สาวใช้ได้ยินก็ตกใจ “โชคดีนะคะที่คุณแทนเรียกรถโรงพยาบาลมาทัน เวลา ไม่งั้นคุณท่านแย่แน่ ว่าแต่คุณท่านโทรบอก คุณแทนหรอค่ะ” แทนไทพยักหน้า นึกถึงใบหน้า ของสาวสวย ฉันไล่เธอขนาดนั้น ยังจะมาช่วยฉัน อีก ปกติฉันก็เลวอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันยิ่งเลวกว่าเดิม ไปอีก เห้อ!! แทนไทนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ถ้าบิวตี้ ไม่มาบอก ป่านี้แม่ฉันจะเป็นยังไงบ้างนะ..พยาบาล ได้ทำการย้ายคนไข้ไปพักห้องพักฟื้น สาวใช้อาสา อยู่เฝ้า แทนไทเลยขับรถกลับห้อง รถกำลังจะวิ่ง ผ่านจุดที่เขาเจอบิวตี้ แทนไทมองไปก็เห็นบิวตี้นั่ง กอดเข่าหน้าซบหัวเข่า “ทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้ล่ะ” รถขับผ่านไป แทนไทมองกระจกมองหลัง เขา ชะลอรถช้าลง ถ้าเธอเป็นผี แล้วทำไมฉันถึงจับตัว เธอได้วะ มันมีผีกี่ประเภท ถ้าไม่ใช่ผี แล้วมันอะไร ทะลุประตูได้ขนาดนั้น โอ้ยยย เอาไงวะ ตัดสินใจ ถอยรถไปจอดตรงที่บิวตี้นั่งอยู่ แทนไทเดินลงจาก รถมา “นี่ๆเธอ” บิวตี้เงยหน้าขึ้นมา หันไปมอง “พี่แทน..แม่ของพี่เป็นไงบ้างค่ะ” แทนไทพยักหน้า “ปลอดภัยแล้ว ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้เธอ แม่พี่ ก็อาจจะแย่ แล้วทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ” บิวตี้ส่ายหน้า “บิวตี้ไม่รู้เลยค่ะ ไปไหนไม่ได้ นอกจากเพนท์เฮ้าส์ของพี่แทนกับที่นี่” “เอ่อ แล้วอยากให้ช่วยอะไร” บิวตี้มองหน้าแทนไท “พี่แทนไม่กลัวบิวตี้แล้วหรอค่ะ” แทนไทพยักหน้า “ก็ยังกลัว เธอไม่ใช่คนนี่ แต่เธอก็ช่วยแม่ของพี่ไว้ ว่าแต่!! อยากให้ช่วยอะไรล่ะ ติดต่อหาญาติหรอ” “ตามหาร่างค่ะ บิวตี้ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เป็นผีหรือ เป็นตัวอะไรกันแน่” แทนไทยืนครุ่นคิด “ถ้าเธอ เป็นผีจริงๆ แล้วทำไมเธอถึงจับตัวพี่ได้ พี่ก็จับตัว เธอได้ล่ะ” บิวตี้พยักหน้า “นั่นสิ แต่จับอะไรอย่าง อื่นไม่ได้เลย แล้วก็ไปที่ไหนไม่ได้เลย แล้วก็ไม่รู้ ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ ทั้งๆที่ไม่มีอุบัติเหตุเลย” “งั้นพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน พี่จะลองถามเพื่อนที่เป็น ตำรวจให้” บิวตี้หยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณค่ะ” “อยากไปนั่งที่เพนท์เฮ้าส์พี่ไหมล่ะ แต่!! ห้าม หายตัวหรือเดินทะลุประตู” บิวตี้ลุกขึ้นยืนพร้อม รอยยิ้ม “ได้เลยค่ะ บิวตี้จะอยู่เงียบๆ” “แล้วนี่เธอจะหายตัวไปที่ห้องพี่เลยไหม” “เดี๋ยวบิวตี้ไปรอที่นั่นเลยก็ได้ พี่แทนจะได้ไม่กลัว” แทนไท พยักหน้า “เคๆ ตามนั้น” แทนไทเดินกลับ ขึ้นรถ ขับรถออกไปตาก็มองกระจกมองหลัง ยังเห็นบิวตี้ยืนอยู่ที่เดิม..รถขับมาจอด แทนไท ลงจากรถ มองซ้าย มองขวา เดินเข้าลิฟท์ไป พรางคิดถึงรอยยิ้มของบิวตี้ลอยขึ้นมาในหัว เธอเป็นผีประเภทไหนกันบิวตี้ ทั้งสวย ตัวก็หอม แทนไท อมยิ้มพรางส่ายหน้า นึกตลกกับความคิด ตัวเองกับสิ่งที่พบเจอในวันนี้..เปิดประตูเข้าไป ในเพนท์เฮ้าส์ “อ๊ากกก บิวตี้ ตกใจหมด” “อ้าว ก็พี่แทนบอกให้มารอได้เลย งั้นเดี๋ยวบิวตี้ มาใหม่ก็ได้ค่ะ” แทนไท ส่ายมือไปมา “ไม่ต้อง ก็มา แล้วนี่ พี่ก็ตกใจไปแล้ว ตามสบายเลยนะ” แทนไท รีบเดินเร็วพุ่งเข้าห้องของตัวเอง ขึ้นเตียง มองซ้าย มองขวา ค่อยๆล้มตัวนอนลง..เช้าวันรุ่งขึ้น แทนไทค่อยๆแง้มประตูห้องนอน มองซ้ายที ขวาที ก้าวเท้าออกจากห้องอย่างช้าๆ มองไปรอบๆ เพนท์เฮ้าส์ก็ไม่เห็นบิวตี้แล้ว “สงสัยจะออกมา แค่ตอนกลางคืนล่ะมั้ง” “เปล่าซะหน่อย กลัวพี่แทน กรี๊ดเลยแอบค่ะ” “เห้ยยย บิวตี้ พี่ต้องหัวใจวาย สักวันแน่ๆ พี่จะเข้าบริษัท ห้ามซนอะไรที่นี่เด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะไม่ช่วยอะไรเธอเลย” “ค่าา จะอยู่เงียบๆ” แทนไทรีบคว้ากระเป๋า เดินพุ่งออกจากเพนท์เฮ้าส์ ด้วยความเร็ว บิวตี้ออกมาจากที่ซ่อน “ตลกดีนะ ก่อนหน้านี้ยังหื่นกามใส่อยู่เลย ตอนนี้กลายเป็น ผวากลัวฉันไปซะแล้ว ฮ่าๆ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more