เตรียมตัวถูกกิน!!
1513 Words
"มีอะไร ทำหน้าแปลกๆ" สเวนเอามือแตะแขนภรรยา ซาว่าขยับหนีเขาอีกแล้ว "จับมือกันหน่อย เร็ว" เขาออกคำสั่งภรรยาเป็นครั้งแรก ซาว่ายึกยักและเดินหนีไป
"ซาว่า พี่บอกไม่ได้ยินรึไง"
สเวนพูดเสียงเข้ม แต่มันดันได้ผล เพราะคราวนี้ซาว่ายอมทำตาม ปล่อยให้เขากุมมือเดินมาถึงท้องพระโรง
"นายพลสเวนกับท่านซาว่ามาแล้วพ่ะยะค่ะ" โดนัลนำทั้งคู่เข้ามา "ดูรักกันดีนะ" ราชาคอลตัลกล่าวทัก สเวนสบตากับพระองค์แวบนึง ก่อนจะก้มลงจูบเท้าราชาแห่งอาณาจักรแอรีส "ถวายบังคมฝ่าบาท" แต่ภรรยาของเขากลับยืนนิ่ง มองสเวนจูบเท้าคนอื่นตาไม่กระพริบ
องครักษ์ที่อยู่ในห้องอีกหกคนมองมาที่ผมเป็นตาเดียว "ทำไมเขาไม่ทำความเคารพ" พวกเขาซุบซิบกัน แต่ผมยังยืนหัวโด่อยู่เหมือนเดิม
ก็ไม่อยากจูบเท้าใครอะ
"ซาว่า" สเวนตีหน้าดุใส่ผม "อะ" แล้วองครักษ์สองคนก็ปรี่เข้ามาจับผมกดลง ใบหน้าผมแนบกับเท้าเหม็นๆของราชา
"นี่หยุดนะ" สเวนช่วยกระชากไอ้สองคนนั่นออก ส่วนผมนั้นโก่งคออ๊วกเพราะเหม็นตออีนอตีน
"เอาล่ะๆ หยุดกันได้แล้ว นี่พวกแกเห็นหัวฉันมั้ยเนี่ย" ราชาห้ามสเวนกับองครักษ์สองคนที่ดูท่าเหมือนจะตีกัน
ส่วนไอ้คนที่แอบไปจู๋จี๋กับซาว่าก็เดินมาถีบผมซะงั้น
"แกจะอ๊วกอะไร กิริยามารยาทไม่เคยมีใครสั่งสอนรึไง" เขาด่าผมเสียงดัง
"โดนัล!!!!" แล้วสเวนก็ตะโกนลั่นท้องพระโรง โอ๊ยอะไรกันว่ะเนี่ย ไหนว่ามารับคำอวยพรจากราชาไง
แล้วทำไมมันวุ่นวายอย่างนี้!!!
"แกนั่นแหละตัวปัญหา"
โดนัลแยกเขี้ยวใส่ผม "ระวังเถอะ เกิดเขาเอาจริงขึ้นมา เราตายกันหมดนี่แน่" องครักษ์อีกคนเดินมากระซิบโดนัล
ส่วนราชานั้น เอาดาบออกจากฝักตั้งแต่เมื่อไหร่!!!
"หยุดกันได้รึยัง" ราชาตวาดออกมา เสียงของเขามีพลังและน่าเกรงขามมาก ดูเหมือนพวกองครักษ์จะหวาดกลัวไม่น้อย ส่วนสเวนก็รีบเอาตัวมาบังผมไว้ ทำเหมือนผมเป็นสาวน้อยบอบบางไปเสียได้
"เซน ไปเอาของขวัญมา" ราชาสั่งองครักษ์ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถือกล่องอะไรสักอย่างเข้ามา
"ตามพี่มา"
เราเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าราชาอีกครั้ง ทุกอย่างกลับมาปกติ องครักษ์ก็ไปอยู่ประจำตำแหน่งตามเดิม เหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ของขวัญแต่งงาน" พระองค์ยิ้มให้เรา ก่อนจะสบตากับสเวนอยู่นานสองนาน
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
"ขะ ขอบพระทัยฝ่าบาท" ผมพูดตามเขา ราชาเอามือมาวางบนหัวผม "ความหวังอยู่กับเจ้า" อะ ความหวังอะไร ผมไม่เข้าใจ ผมไม่ใช่ซาว่า ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย และไม่รู้จะไปถามใครด้วย เรื่องของซาว่าคนเก่าน่ะ
"พ่ะยะค่ะ" ผมตอบรับพระองค์ไปทั้งที่ไม่เข้าใจอะไรเลย
สเวนรับกล่องของขวัญนั้นไว้ และเขาก็สบตากับราชาอีกแล้ว? "ให้ชีวิตแต่งงานของพวกเจ้ามีแต่ความสุข ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะ ขอให้มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง" เอ๋? ผู้ชายแต่งงานกันเองจะมามีลูกมีหลานได้ยังไง ราชานี่อวยพรอะไรก็ไม่รู้
"ขอบพระทัยฝ่าบาท" เราพูดขึ้นพร้อมกัน
"วังสวยดีมั้ยซาว่า" ราชาเปลี่ยนเรื่องคุย เขาถามผมแต่สบตากับสเวนอีกครั้ง
"สวยดีพ่ะยะค่ะ กระหม่อมเองก็ชอบสีแดง" ผมใช้ราชาศัพท์ถูกรึเปล่านะ
และสเวนกับราชาก็มองหน้ากันอีกแล้ว
"ดี ดีอย่างยิ่ง" ราชาตบเข่าฉาด ก่อนเขาจะย้ำสเวนว่าให้เปิดดูของขวัญเร็วๆ
"ถ้าเช่นนั้นพวกกระหม่อมขอทูลลา" สเวนก้มลงจูบเท้าราชาอีกครั้ง ผมเองก็กลั้นใจทำตามเขาด้วยแม้จะรู้สึกเสียศักดิ์ศรีของตัวเองสุดๆ
"อืม" ผมเงยหน้าขึ้น หน้าตาพะอืดพะอม เท้าราชาเหม็นมากจริงๆนะ!!
และแล้วเราสองคนก็ขึ้นรถลากกลับบ้าน ขากลับเหมือนกระทิงแดงจะคึกเป็นพิเศษ พวกมันวิ่งห้อตะบึง ซิ่งจนผมที่นั่งอยู่ในรถม้าตัวกระเด็นกระดอน
"ปล่อยนะ"
สเวนก็ถือโอกาสมากอดผมไว้ "รถมันแรง เดี๋ยวน้องจะตกที่นั่งอีก" เขาบอกผม กอดตัวผมไว้ซะแน่น แล้วทำไมผมที่ตัวใหญ่อย่างกับควายถึงสู้แรงเขาไม่ได้
แง
เขาตัวใหญ่กว่าผม
ตอนนี้เหมือนควายกับควายกำลังคลุกวงในกันอยู่เลย
ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วกับชีวิตในโลกใบใหม่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าผมเอาตัวรอดจากการถูกสามีของร่างนี้จับกดมาได้โดยตลอด ถึงเขาจะหงุดหงิดบ้างแต่ก็ไม่ได้บังคับอะไรผมมากมาย
ก็ขอให้เป็นอย่างนี้ไปตลอดแล้วกัน
ก่อนที่ผมจะหาที่อยู่ใหม่และหนีไปได้
เช้านี้มีจดหมายจากกองทัพมาส่งที่บ้าน ไททันตัวใหญ่ทำหน้าที่ส่งจดหมาย มันฉีกยิ้มกว้าง "อะ" ผมล้มก้นจ้ำเบ้า กลัวจนตัวสั่น สเวนไปไหนเนี่ย ทำไมไม่มาช่วยผม!!
"หมดธุระแล้ว เราไปก่อน" ร่างใหญ่มหึมายังต้องทำงานต่อ มันทำหน้าที่ส่งจดหมายในเมืองนี้ ส่วนพี่ชายของมันมีหน้าที่กินศพที่ถูกประหาร
ไททันที่ซาว่าเห็นครั้งก่อนก็คือพี่ชายมันนี่แหละ
"ชะ โชคดีนะ" ผมลุกขึ้นยืนแต่ขายังสั่นพั่บๆ
"เออ" เขาตอบรับและเดินจากไป
"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจ "ยังไม่ชินสักที" พวกเขาไม่ได้โหดเหมือนในอนิเมะที่ผมเคยดูสักหน่อย แต่ผมก็อดกลัวไม่ได้ทุกทีสิน่า
"จดหมายเหรอซาว่า"
"อ่า" ผมพยักหน้ารับ ไม่รู้สเวนไปอยู่ไหนมา ปล่อยให้ผมกลัวจนเนื้อตัวสั่นไปหมด
"อีกสี่วันเราต้องไปโบเวน" สเวนเปิดอ่านจดหมายแล้วบอกผม "อืม" ตั้งแต่ตื่นขึ้นมามีชีวิตใหม่ ผมไม่เคยถามอะไรใครมากความ เขาว่ายังไงผมก็เออออไปด้วย แกล้งทำเป็นรู้เรื่องรู้ราวไปซะหมด
"ศึกที่โบเวนเกิดขึ้นมาอีกแล้ว ไม่รู้ต้องเสียไพร่พลไปเท่าไหร่เรื่องนี้ถึงจะจบ" เขาบ่นกับผม "หน่วยของน้องก็ต้องไปกับพี่ด้วย เป็นครั้งแรกเลยนะที่เราจะร่วมรบด้วยกัน"
เอ๋!!!
ผมต้องไปออกรบเหรอ บ้าน่ะ ผมอะ ใช้ดาบยังไม่เป็นเลยนะ ถึงร่างนี้จะมีสกิลนักดาบเลเวล99ก็เถอะ!!
สเวนเห็นภรรยาทำสีหน้ายุ่งยากใจก็อดเอ็นดูไม่ได้ ซาว่าเป็นนักรบของหน่วยปีกสังหาร ระดับการใช้ดาบของซาว่าเลื่องลือไปทั้งอาณาจักร ต่อให้ศัตรูมีเป็นสิบคนเขาก็ยังล้มลงได้ด้วยตัวคนเดียว
สเวนได้ยินชื่อเสียงของนักรบเผ่าดิร็อกประจำเขตเดฟมากว่าสามปีแล้ว บางคนก็ว่าหล่อเหลา บ้างก็ว่าโหดเหี้ยม เขาเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอยู่ดีๆจะจับพลัดจับผลูได้แต่งงานกับซาว่าคนนั้นได้
เพราะคำทำนายบ้าๆที่เล่าต่อกันมาเป็นพันปีนั่นแท้ๆ
แล้วถ้าเวลานั้นมาถึงจริงๆ เขาจะกล้าทำมั้ยนะ
ไอ้เรื่องพรรค์นั้นน่ะ....
"นี่ ของขวัญน่ะ เมื่อไหร่จะเปิด"
คืนนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ผมต้องนอนร่วมห้องกับสเวน เขาก็จับนู่นจับนี่ผมทุกคืนนั่นแหละ แต่ผมไม่ยอมมีอะไรด้วยซะอย่าง เขาเลยได้แต่หนีไปช่วยตัวเองในห้องน้ำ ฮ่าๆ ผมรู้เพราะเคยไปแอบดูไง ช่วยไม่ได้นะ ก็เขาไม่ล็อคประตูเองนี่นา
"นี่ เปิดของขวัญดูสักทีสิ ได้มาหลายวันแล้วนะ" ผมคะยั้นคะยอเขา ไม่ได้ปลื้มปริ่มว่าเป็นของขวัญจากราชาหรอกนะ แค่อยากรู้ว่าพระองค์ให้อะไรเป็นของขวัญเราเท่านั้น
"น้องอยากดูเหรอ"
"เออสิ เอามาวางทิ้งไว้อย่างนี้ จะรู้ได้ไงว่ามีอะไร"
สเวนคิดหนักอีกครั้ง กลัวว่าราชาจะให้ของพิเรนทร์ๆอะไรมาน่ะสิ แม้จะเป็นถึงประมุขของอาณาจักร แต่นิสัยจริงๆของพระองค์นั้นเป็นคนจัญไร!!!!
"ไหนๆดูสิ" ซาว่าช่วยเขาแกะห่อของขวัญ "อะ อะไรอยู่ในนี้นะ" ภรรยามีท่าทางซุกซนจนเขาอมยิ้ม พวกเขาช่วยกันแกะ
"อะ เปิดกล่องสิสเวน"
เขาค่อยๆเปิดฝากล่องออก แล้วผงละอองบางอย่างก็ฟุ้งกระจายไปทั้งห้อง
"นี่มันอะไรน่ะสเวน"
"ไม่รู้สิ"
พวกเขาสบตากัน ฝ่ายสามีเริ่มร้อนรุ่ม ส่วนภรรยานั้น จุดนั้นแข็งขึ้นมาจนต้องหันหลังให้สามี
- Writer
