เราใช้เวลาแค่หนึ่งวันในการเดินทางกลับเมืองหลวง เห็นได้ชัดว่ามังกรขาวว่องไวกว่าสัตว์พาหนะตัวอื่นมาก ขาไปดูเหมือนมันจะลดความเร็วลงเพื่อให้สัตว์ตัวอื่นๆตามทัน
"ไม่มีหน้ากลับไปแล้วล่ะ" เบน นักรบหน่วยสุนัขคำรามพูดเสียงเศร้าสร้อย เขาเป็นเพียงคนเดียวในหน่วยที่รอดชีวิต สีหน้าหมดอาลัยตายอยากจนผมอดสงสารไม่ได้
"แค่มีชีวิตรอดก็พอแล้วหนิ" มาไคที่สงบปากสงบคำมาตลอดทางพูดขึ้น มังกรขาวบินลงหน้าพระราชวัง "เฮ้ๆๆๆ ทำไมมาที่นี่ล่ะ" โอดินร้องโวยวาย "พาไปที่อื่นสิเว้ย"
มังกรขาวบินลงพื้นอย่างนุ่มนวล 'กรรรร' เสียงมังกรดำคำรามเหมือนต้อนรับทำให้ผมแหงนหน้ามอง "นี่ พาไปที่อื่นสิโว้ย" นักรบคนอื่นๆบ่นกันใหญ่ ผมเองก็ไม่เข้าใจอะไรหรอก มาลงที่พระราชวังก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย
"ทำไมเหลือกันแค่นี้"
เสียงตะโกนดังลั่นของราชาทำให้ผมตกใจไม่น้อย "นักสืบเหยี่ยวบอกฉันว่าพวกแกแพ้ราบคาบ นักรบตั้งสองหมื่น ทำไมสู้ไม่ได้ฮะ" เขาตบหน้าพว
