4

957 Words

“พรุ่งนี้ให้ไหวนะ กูมีงานให้มึงทำ ถ้าไม่ไหวมึงโดนกระทืบเลยนะ “ครับ ระดับนี้แล้วไม่ต้องห่วง ใช่มั้ยว่ะเค “ประมาณนั้น “5555555 “นี่อีกคน เล่นกับมันด้วย ให้มันน้อยๆหน่อย “เอ้า! ผิดตรงไหนเนี้ย แค่บอกว่าประมาณนั้นเนี้ยนะ “พี่เลส จะให้ลูกไปทำอะไร เสี่ยงๆไม่เอานะ ถ้าเหนือรู้พี่โดนจริงๆด้วย “จ้าเมีย ไม่เสี่ยงหรอก ถ้ามันไม่ทำจะเสี่ยงไม่มีจะกินเนี้ย “โอเค ถ้าไม่เสี่ยวก็แล้วไป เหนือเป็นห่วงลูก “(ทำหน้าอึนๆใส่) หลังจบมื้อเย็น เก๊ตคว้ากุญแจรถขับออกจากบ้านมา สายตามองหาคนตัวเล็กเมื่อตอนเย็นว่าเธอหายไปไหน คงไม่ได้อยู่ที่บ้าน เพราะไม่งั้นคงไม่มีทางรอดสายตาเขาไปได้ ขับรถมาจนถึงปากซอย เจอเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กรูปร่างคุ้นๆ ก่อนเขาจะจอดรถเทียบข้างเธอที่ยืนรอรถอยู่ “ปรายฟ้าใช่มั้ย “เอ่อ..ค่ะ อ่อพี่นั่นเอง “ฉันชื่อเก๊ต เป็นน้องชายอีเจ๊เน๊ต นี่เธอจะไปไหน มายืนรอรถตรงนี้ “ฟ้าจะกลับหอค่ะ พอดีต้องรั่งรถเมล์ไปอีกหน่อยค่ะ “ขึ้นมาซิ เดี๋ยวแวะไปส่ง ฉันจะไปทางนั้นพอดี “มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้านั่งรถเมลล์กลับได้ค่ะ “ขึ้นมาเถอะ! ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกปรายฟ้า “กะ..ก็ได้ค่ะ ฟะ..ฟ้าจะขึ้นเดี๋ยวนี้ค่ะ แค่เก๊ตกระแทกน้ำเสียงเล็กน้อย เธอก็กลัวจนต้องรีบขึ้นรถเของเขาทันที แบบปฏิเสธเขาไม่ได้ หลังจากปรายฟ้าขึ้นมาบนรถ เก๊ตก็ขับออกจากตรงนั้นทันที สายตาเขามองคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆ เธอดูกลัวๆเขาอยู่ไม่น้อย มือจับเข็มขัดนิรภัยตลอดเวลาจนแน ผม: หอเธออยู่ตรงไหน เดี๋ยวฉันจะได้ไปส่งเธอถูก “ซอย11ค่ะ เข้าไปกลางซอยก็เจอค่ะ ผม: อยู่คนเดียวหรอ ซอยนั้นมันเปลี่ยวไม่ใช่หรอ “ค่ะ ฟะ...ฟ้าอยู่คนเดียวค่ะ ไม่นานเก๊ตก็ขับรถมาถึงหน้าหอของปรายฟ้า จริงๆหอเธอกับบ้านเขาก็ไม่ได้ไกลกันมากนัก มันใกล้มากๆซะด้วยซ้ำ “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง “อืม เก๊ตนั่งมองปรายฟ้าที่เปิดประตูรถเดินเข้าหอไป ซอยนี้มันเปลี่ยวจริงๆ บ้านคนไม่ค่อยมีเท่าไหร่ มีแต่โกดังซะส่วนใหญ่ หลังจากปรายฟ้าเดินหายเข้าหอไป เขาก็ขับรถออกไปทันที คืนนี้เขามีนัดกับลลิลที่คอนโดของเธอ PLAI-FAH TALK เราคือปรายฟ้า ผู้หญิงโชคร้ายที่ถูกพี่เน๊ตตี้ช่วยมาจากชายแดน เราเป็นหนี้บุญคุณพี่เน๊ตตี้ท่วมหัวจริงๆ เขาดึงเราออกมาจากขุมนรกนั่น ก่อนที่เราจะถูกขายไปตามซ่อง แม่เราเสียไปหลายปีมากแล้ว ก่อนหน้านี้ เราอยู่กับป้าที่จำใจต้องรับเราไปเลี้ยงเพราะเราไม่มีทั้งพ่อและแม่ แล้ววันนึง เขาก็เอาเรามาขายเพราะหาเงินใช้หนี้ หลังจากพี่เน๊ตตี้พาเรากลับมาที่กรุงเทพ เขาให้ที่กิน ที่อยู่ ส่งเราเรียน เอ็นดูเราเหมือนน้องสาว ให้ชีวิตใหม่กับเรา เราจะตั้งใจเรียนเพื่อไปช่วยพี่เขาทำงาน แต่ในระหว่างนี้เราก็หางานพาสไทม์ทำ เพราะเรายังไม่จบม.6 พี่เน๊ตตี้พาเรามาเข้าเรียนกลางเทอม เพื่อเอาใบไปสมัครเรียนมหาลัย ถ้าเข้า มหาลัยเมื่อไหร่ เราจะหางานทำให้มากกว่านี้ เพื่อแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่าย ป้าร้านข้าว: อ้าวหนูปรายฟ้า ไปไหนมาล่ะ ไม่เห็นไปซื้อข้าวเย็นร้านป้า “หนูออกไปข้างนอกมาค่ะ ป้าร้านขายข้าวใต้หอที่เรากินประจำเอ่ยทักขึ้นขณะกำลังเดินขึ้นห้อง กลับมาเรารีบอาบน้ำนอนทันที เพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า อีกไม่นานก็จะจบม.6 เราต้องตั้งใจให้มากขึ้นกว่านี้ เช้า ปรายฟ้าในชุดนักเรียนเดินหิ้วกระเป๋าออกจากซอยไปรอรถเมล์ เธอดูน่ารักไร้เดียงสา บวกกับผิวขาวๆ แก้มป่องๆ ยืนรอรถเมล์ไปสักพัก มีรถมาจอดเทียบข้าง ก่อนกระจกจะค่อยๆเลื่อนลง “ เจอกันอีกแล้วนะ” “อ้าว พี่เก๊ต สวัสดีค่ะ “นี่...กำลังจะไปโรงเรียนหรอ “ค่ะ พี่ตื่นเช้าจังเลยนะคะวันนี้ “อืม ติดรถฉันไปมั้ย เดี๋ยวฉันแวะไปส่งเธอที่โรงเรียน “ไม่เป็นไรค่ะ รถเมล์มาพอดี ฟ้าไปโรงเรียนนะคะ สวัสดีค่ะพี่เก๊ต พูดจบปรายฟ้ารีบวิ่งขึ้นรถเมล์ทันทีเพราะเช้าๆแบบนี้รถจะติด มาก ถ้าพลาดรถเที่ยวนี้นั่นหมายความว่าเธออาจจะไปโรงเรียนสาย GET TALK เก๊ตมองหญิงสาวที่กำลังวิ่งขึ้นรถเมล์ไป เธอไร้เดียงสาจริงๆ อีกอย่างจริงๆแล้วเขาไม่ได้ตื่นเช้า แต่ยังไม่ได้นอนต่างหาก เมื่อคืนไปดื่มและไปต่อกับลลิลจนถึงเช้า และตอนนี้เขาก็แค่กำลังจะขับรถกลับบ้าน โรงเรียนของปรายฟ้า ดาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของปรายฟ้าที่โรงเรียนใหม่นี้ คนอื่นๆไม่ค่อยคุยกับเธอสักเท่าไหร่ เพราะไม่ชอบที่เธอดูมีอภิสิทธิ์มากกว่าคนอื่น เพราะตอนมาเข้าเรียน ผอ.ของโรงเรียนเป็นคนเดินมาส่งเธอด้วยตัวเองถึงที่ห้องเรียน เน๊ตตี้เป็นคนฝากปรายฟ้าเข้าเรียน เพราะ ผอ.เป็นลูกหนี้พ่อของเน๊ตตี้ ทุกอย่างมันเลยดูง่าย “ปรายฟ้า วันนี้ไปดูหนังสือเตรียมสอบมหาลัยกันมั้ย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more